บทที่ 132 สาดโคลนใส่กัน

“เจ้าไม่ได้ทำอะไร?” เสียงฮูหยินผู้เฒ่าร้องตวาดพลางกระแทกไม้เท้าอันใหญ่กับพื้นดังกึก!

“ข้าไม่ได้เอาดอกไม้ให้ฮูหยินดมจริงๆ นะเจ้าคะ! ปะ เป็นฮูหยินใหญ่ที่ดมเองต่างหาก” ร่างของสาวใช้ผู้นั้นสั่นเทา

ใบหน้าของฮูหยินห่วงเยวียนถมึงทึง ส่วนใต้เท้าเผยย่างสามขุมเข้ามาใกล้

“ยังจะเล่นลิ้นอีก พูด! ใครใช้ให้เจ้าทำ!”

“คะ คะ คุณหนูรองเจ้าค่ะ!” สาวใช้ผู้นั้นหลับตาปี๋ คุกเข่าทรุดลงพื้น ปลายนิ้วชี้ไปทางที่เผยหนิงเอ๋อร์ยืนอยู่

“เหลวไหล! เจ้าอย่ามาพูดจาใส่ร้ายข้า! วันนั้นข้าออกไปจากจวนตั้งแต่เช้าเพราะมีนัดหมายกับเหล่าคุณหนูทั้งหลายที่จวนใต้เท้าจาง จะเอาเวลาใดไปใช้เจ้าทำเรื่องชั่วช้าเช่นนั้น!” เผยหนิงเอ๋อร์สาวเท้าไปยืนต่อหน้าสาวใช้แล้วเชยปลายคางนางขึ้นก่อนจะตบลงไปอย่างแรง

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

“ท่านย่า! ท่านพ่อ! อย่าไปเชื่อมันเจ้าค่ะ! มันคงรับเงินคนนอกคิดจะทำร้ายฮูหยินใหญ่แล้วใส่ร้ายข้า”

สาวใช้ผู้นั้นถูกตบจนหน้าหัน ทันใดนั้นเองหัวหน้ามือปราบโหยวกับมือปราบจั๋วก็ออกไปแสดงตัว โดยมีมู่เยี่ยนฟางเดินออกมาจากห้องเผยมู่ซีโดยแสร้งหันไปปิดประตูไว้

“เรื่องนี้ให้ข้าน้อยช่วยสอบสวนหรือไม่ขอรับใต้เท้า?”

ใต้เท้าเผยหันไปตามเสียงนั้น เมื่อเห็นว่ามือปราบทั้งสองแฝงกายอยู่ข้างเรือนและยังมีคุณหนูใหญ่ตระกูลมู่ก็ตกใจ “พวกเจ้ามาทำอันใดที่นี่?”

“พวกข้าน้อยก็มาช่วยออกอุบายจับคนร้ายอย่างไรเล่า?”

“ถ้าเช่นนั้น...เรื่องโต๊ะบูชาพวกนี้ก็เป็นเรื่องโกหกอย่างนั้นหรือ?” ใต้เท้าเผยกวาดตามองบรรยากาศสุดสยองแล้วหันมามองหน้าคนทั้งสาม

“เจ้าค่ะ! พวกเรามาช่วยฮูหยินผู้เฒ่ากับท่านหมอเกาวางแผนจับคนร้าย โดยการแอบอ้างพิธีพวกนี้ นี่เป็นการจับเท็จคนที่คิดจะฆ่าฮูหยินใหญ่เจ้าค่ะ!”

ใต้เท้าเผยหันไปมองหน้ามารดา ฮูหยินผู้เฒ่าจึงพยักหน้าให้รู้ว่านี่เป็นแผนที่นางร่วมวางเอาไว้กับคนทั้งหลาย ใต้เท้าเผยตวัดสายตามองบุตรสาวแวบหนึ่ง สัญชาตญาณของเขาไม่ค่อยจะดีนักเมื่อเห็นใบหน้าของเผยหนิงเอ๋อร์คล้ายจะเผลอแสดงความตระหนก เผยหมิงเฮ่าเกรงว่าชื่อเสียงของจวนตนจะป่นปี้เพราะดูแล้ว การทำร้ายฉิวเจียงซือในครั้งนี้น่าจะเป็นฝีมือของบุตรสาวคนรองของตนแน่

“ในเมื่อยังไม่มีผู้เสียชีวิต เช่นนั้นให้พวกเราไต่สวนในครอบครัวก่อนได้หรือไม่?”

มือปราบโหยวเห็นแก่หน้าของใต้เท้าเผยจึงมิได้คิดบีบคั้น “เช่นนั้นก็ได้ขอรับ ข้าน้อยทั้งสองก็จะรอให้พวกท่านจัดการกันเองในครอบครัวเสียก่อน แต่หากว่าฮูหยินใหญ่เกิดเป็นอันใดไป ข้าน้อยหวังว่าพวกท่านจะส่งคนผิดให้แก่ทางการนะขอรับ!”

“ได้ๆ ข้ารับปาก! แต่เรื่องในคืนนี้ขอให้พวกท่านเก็บไว้เป็นความลับด้วยนะ ถือเสียว่าเห็นแก่หน้าข้าสักครั้ง”

“ขอรับ!” มือปราบโหยวจำใจรับปากอย่างเสียมิได้ อย่างไรเสียใต้เท้าเผยก็นับว่าเป็นขุนนางผู้ใหญ่เขาไม่อาจจะทำการเกินตัว

สาวใช้ผู้นั้นยังคงนั่งตัวสั่นอยู่ที่เดิม “ขะ ข้าเห็นวิญญาณของฮูหยินใหญ่อยู่ใน ห้องนั้นนะเจ้าคะ!”

“จะ...เจ้า เห็นจริงน่ะหรือ?” อนุหมิวรีบร้องถาม

“จริงเจ้าค่ะ!” คำตอกย้ำของสาวใช้ที่ถูกจับผิดได้ทำให้คนที่ไม่รู้ความจริงล้วนรู้สึกหวาดกลัวในความเฮี้ยนของเผยมู่ซี ที่ทุกคนคิดอยู่ในใจก็คือ...วิญญาณที่สาวใช้ผู้นี้เห็นไม่น่าจะใช้ฮูหยินใหญ่แต่น่าจะเป็นคุณหนูใหญ่มากกว่า!

“นางใส่ชุดสีอะไรหรือ?”

“ชุดสีแดงเจ้าค่ะ!”