บทที่ 138 คนเก่าของหนิงเอ๋อร์

คุณชายสามคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าไม่ไกลจากมู่เยี่ยนฟางและชิงหลานชวนกันดูโฉมงามที่เยื้องกรายเข้ามาด้วยความสำราญใจ

“คืนนี้คนงามทั่วทั้งเมืองหลวงมาอยู่ที่นี่กันหมดแล้วภรรยาของเจ้าจะไม่โกรธหรือ?”

“นางไม่มาล่ะดีแล้ว ท้องโตขนาดนั้นยังจะมาตามประกบข้าทำไมกัน? คืนนี้หากว่ามีสตรีน่าพึงใจสักคนข้าก็จะตบแต่งเป็นอนุภรรยา” เจ้าคนเบื่อภรรยาที่ท้องโตหัวเราะหึๆ

“สาวใช้อุ่นเตียงของเจ้าก็กลายเป็นอนุไปแล้วนี่? ยังคิดจะหาเพิ่มอีกหรือ?” บุรุษชุดสีควันหันไปกระเซ้า

“เจ้าก็รู้ว่านางปรนนิบัติข้ามาตั้งแต่รุ่นๆ ย่อมต้องดูแลกันต่อไป เอ๊ะ! ว่าแต่สตรีชุดชมพูงดงามคนนั้นดูเหมือนจะคุ้นๆ นะ”

“ฮ่าๆ นี่เจ้าลืมคู่ขาเก่าเสียแล้วหรือ?”

คุณชายสุยหน้ามุ่ยเมื่อจ้องเขม็งแล้วพบว่าหญิงสาวผู้นั้นคือคนที่เคยสลัดเขาทิ้งอย่างไม่ไยดี

“เผยหนิงเอ๋อร์ นางยังไม่แต่งงานนี่? แต่ก็อย่างว่าล่ะในเมื่อมารดาของนางทำเรื่องน่าอายออกขนาดนั้นตระกูลใดจะกล้ารับเอาไว้”

“คราวนั้นเจ้าก็เคยคิดจะแต่งงานกับนางนี่?”

“ก็ข้าไม่รู้ว่านางเป็นหญิงที่เอาแต่ใจเยี่ยงนี้ พอเห็นคุณชายติงร่ำรวยก็ข้านางก็กระโดดไปเกาะเขาอย่างว่องไว”

บุรุษในชุดสีน้ำเงินจึงเอื้อมมือไปตบบ่าสหายเบาๆ “เจ้าเองก็ใช่ย่อยเสียเมื่อไหร่? นอกจากนางแล้วเจ้าก็ยังคั่วอยู่อีกสองคนนี่?”

“อย่างนี้เขาเรียกพอๆ กัน ว่าแต่คุณชายติงที่เจ้าว่านางเข้าไปเกาะ สุดท้ายหายไปไหนเล่า?”

คนที่ถูกสหายเยาะเย้ยเชิดหน้าขึ้นเล็กๆ “หึ! บุรุษผู้นั้นแสบสันต์เสียยิ่งกว่าข้าหลังจากที่คั่วกับนางได้ไม่นานก็เข้าพิธีวิวาห์ไปกับบุตรสาวเศรษฐีจากเมืองฉู่จิ้ง นางมิได้หัวเสียแต่กลับหันไปคว้าเอาอาจารย์ที่สถาบันเค่อเฉิงผู้หนึ่งมาไว้แก้ขัด”

“เผยหนิงเอ๋อร์ผู้นี้เรียกได้ว่าใจถึงยิ่งนัก!”

“เก็บนางไว้เป็นอนุก็พอได้แต่หากจะให้เป็นฮูหยินเอก ข้าว่าไม่รู้วันใดจะต้องอับอายผู้อื่นหากถูกขุดเรื่องเก่าๆ ของนางขึ้นมา” บุรุษที่เคยเป็น ‘คนเก่า’ ของเผยหนิงเอ๋อร์ส่ายศีรษะ

ชิงหลานกับมู่เยี่ยนฟางที่อยู่ข้างหลังไม่ไกลได้ยินถ้อยสนทนาของบุรุษทั้งสามอย่างชัดเจน เมื่อพวกเขาไปทักทายกับเหล่าสตรีงดงามกลุ่มหนึ่งเรียบร้อยจึงแสร้งวนเวียนเดินไปไกลเพื่อจะได้รู้ชื่อแซ่

องค์ชายสิบห้าทอดพระเนตรเห็นชิงหลานกับมู่เยี่ยนฟางกำลังยืนสนทนาอยู่กับบุรุษสามคนก็รีบหันไปสะกิดจงเหยียนให้มองตามพระดัชนี (นิ้วชี้) องครักษ์หนุ่มเห็นเช่นนั้นก็หน้าตึง

“ให้กระหม่อมเข้าไปขวางหรือไม่พะยะค่ะ?”

“ใจเย็นๆ ก่อน ดูท่าทางคุณชายพวกนั้นเอาไว้ หากว่าดูไม่น่าไว้ใจเจ้าก็เข้าไปได้เลย”

จงเหยียนอยากจะกราบทูลเหลือเกินว่าตอนนี้ก็ดูไม่น่าไว้วางใจแล้ว ไม่ว่าผู้ใดจะมายืนสนทนากับคู่หมั้นของเขาก็ล้วนดูแล้วไม่น่าไว้ใจทั้งนั้น!

องครักษ์หนุ่มร้อนใจที่คู่หมั้นของตนมีหนุ่มๆ รุมล้อมก็ถวายบังคมขอออกมาขัดตาทัพเอาไว้ก่อน องค์ชายสิบห้าเห็นคุณชายสุยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กับชิงหลานก็พลันหน้ามืดตามัวรีบเสด็จตามมาทันที จงเหยียนกำลังจะร้องทักทว่าเสียบตบบ่าหนักๆ จากด้านหลังทำให้เขาต้องหัน เมื่อเห็นว่าเป็นองค์ชายจึงรอให้พระองค์เสด็จนำหน้า

บุรุษทั้งสามรีบก้มลงคารวะอย่างพร้อมเพรียงกัน พวกเขารีบกราบทูลชื่อเสียงเรียงนามของตนเองให้แก่ผู้สูงศักดิ์ได้ทราบ เมื่อเห็นว่าองค์ชายทรงทอดพระเนตรตรงมายังชิงหลานเพียงผู้เดียว โดยไม่ค่อยจะสนใจพวกเขาเท่าใดนัก คนทั้งหมดก็รีบขอตัวจากไปด้วยเกรงจะเคราะห์ร้ายรับเทศกาลเสียนี่!