บทที่ 169 ก้าวเท้าเข้าสกุล

“โอว........” จงเหยียนคล้ายจะเป็นลมลงไปอีกรอบ “ข้าจะรอไหวได้อย่างไรขอรับ? ท่านไม่ได้ขอฤกษ์ปีนี้บ้างหรือ?” ชายหนุ่มคร่ำครวญจนน่าสงสาร

หงฮูหยินเห็นอาการขององครักษ์หนุ่มแล้วก็หัวเราะคิกคักพอใจ

“ข้าล้อเล่นน่า! ข้ากับแม่ของเจ้าไม่กล้าปล่อยให้นานขนาดนั้นแน่! พวกเราเองก็อยากจะอุ้มหลานเร็วๆ แล้วเหมือนกัน ฤกษ์ที่ตกลงกันไว้คือวันที่สิบเก้าเดือนหน้า”

จงเหยียนได้ยินเช่นนั้นก็ยืดร่างขึ้นลุกยืนอย่างกระฉับกระเฉงประสานสองมือลงค้อมคำนับหงฮูหยินอย่างงดงาม “ขอบคุณท่านแม่ยายอย่างยิ่งขอรับ!”

“เจ้าจะเดินทางไปค่ายพยัคฆ์อีกไม่กี่วันข้างหน้าแล้วนี่? ระหว่างนี้ข้ากับแม่ของเจ้าก็จะเตรียมทุกอย่างให้เรียบร้อย เสื้อผ้าชุดเจ้าบ่าวเจ้าสาวพรุ่งนี้ก็ต้องวัดตัวเอาไว้เพราะคงต้องเร่งให้ช่างรีบตัดเย็บอย่างรีบด่วน ไหนฟางเอ๋อร์จะต้องนำมาปักด้วยตนเองอีก ชุดเจ้าสาวจะน้อยหน้าผู้ใดในเมืองหลวงมิได้เลย” หงฮูหยินดวงตาเป็นประกายเมื่อนึกถึงวันสำคัญของบุตรสาว ต่อไปนางก็จะได้เป็นท่านยายที่มีหลานๆ มาคอยวิ่งเล่นล้อมหน้าล้อมหลัง

“ท่านแม่เจ้าคะ ฤกษ์นี้กระชั้นชิดอยู่ เราจะเตรียมงานทันหรือเจ้าคะ?”

จงเหยียนได้ยินคนรักเอ่ยทักท้วงเช่นนั้นก็รีบหันมาลอบกุมมือไว้ที่ใต้โต๊ะ

“ทันแน่นอนฟางเอ๋อร์ ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีใดข้าก็ต้องทำทุกอย่างให้แล้วเสร็จตามฤกษ์ได้” ชายหนุ่มหลับตาปริบๆ เหมือนจะบอกกล่าวให้นางหยุดพูดจาทำร้ายน้ำใจตน

มู่เยี่ยนฟางเห็นหน้าตาของจงเหยียนที่ดูเหมือนลูกแกะน้อยผู้น่าสงสารก็ถึงกับต้องยกมืออีกข้างขึ้นมาปิดปากหัวเราะคิกๆ

“องครักษ์จงเจ้าคะ ข้าแค่ถามท่านแม่ด้วยความเป็นห่วงเรื่องการเตรียมงานมิได้คิดจะเปลี่ยนฤกษ์สักหน่อย”

หงฮูหยินมองหน้าสองหนุ่มสลับกันไปมาแล้วก็ยิ้มหวาน “พวกเจ้าไม่ต้องกังวลไปพวกผู้ใหญ่จะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยโดยเร็วที่สุด พวกเจ้าสองคนมีหน้าที่ทำตามสิ่งที่พวกเราบอกก็พอ”

หงฮูหยินบอกให้จงเหยียนกับมู่เยี่ยนฟางเดินตามตนกลับเข้าไปในห้องโถงเรือนใหญ่ แล้วเรียกพ่อบ้านออกมาเขียนลำดับความสิ่งที่ว่าที่เจ้าบ่าวและว่าที่เจ้าสาวจะต้องเตรียมตัว

“พ่อบ้าน ท่านอ่านให้เด็กทั้งสองนี่ฟังที”

“ขอรับ”

เมื่อพ่อบ้านอ่านให้หนุ่มสาวทั้งสองได้ฟังจนจบแล้ว หงฮูหยินก็สั่งการรายละเอียดที่ต้องเตรียมในจวนสกุลมู่ให้เรียบร้อย ผู้ช่วยของพ่อบ้านคัดลอกหน้าที่ของเจ้าบ่าวและเจ้าสาวจากบันทึกเมื่อครู่แล้วส่งให้จงเหยียนกับมู่เยี่ยนฟางคนละแผ่น

“นี่คือสิ่งที่พวกเจ้าต้องเริ่มทำตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ช่างตัดเย็บชุดแต่งงานแม่ได้ให้คนไปติดต่อเอาไว้แล้วพรุ่งนี้จะมีคนมาวัดตัวพวกเจ้าทั้งสองให้มาพร้อมหน้ากันในยามเฉินเพราะชุดน่าจะเป็นสิ่งที่จัดแจงได้ลำบากที่สุด”

“ขอรับ! พรุ่งนี้ข้าจะมาแต่ไก่โห่เลยทีเดียว” ว่าที่เจ้าบ่าวดูท่าจะตื่นเต้นมากกว่าว่าที่เจ้าสาว

หงฮูหยินเห็นความกระตือรือร้นของว่าที่บุตรเขยแล้วก็อดจะอมยิ้มมิได้ “เอาเถิดเจ้าจะมายามใดขอเพียงมีคนเปิดประตูต้อนรับเจ้าก็พอ แต่หากฟ้ายังไม่สางระวังพวกบ่าวหน้าประตูจะไม่ยอมเปิดประตูเล่า”

จงเหยียนยิ้มกว้าง “ยังไม่เปิดประตู ข้าก็ยังนั่งเฝ้าอยู่ข้างหน้าขอรับ”

“อืม...นับว่าเจ้ามีความจริงใจมาก”