บทที่ 19 เสื้อคลุมฤดูหนาว

จังฮูหยินเลือกชุดในฤดูหนาวสำหรับตนเองและบุตรสาวคนละสามชุด ส่วนของเสี่ยวลิ่งและเหล่าลู่ได้ไปคนละสองชุด เพียงเท่านั้นเสี่ยวลิ่งก็ยิ้มกว้างจะปากแทบจะฉีก เผยมู่ซีหันมาเห็นอาการของสาวใช้ก็รีบยกมือขึ้นตีแขนเบาๆ หนึ่งที

เพี๊ยะ!

“เสี่ยวลิ่ง เจ้ายิ้มเช่นนี้เถ้าแก่เนี้ยจางจะคิดว่าเจ้าเป็นบ้าเอาได้นะ”

“คุณหนู! ท่านอย่าห้ามข้าเลยหลายปีแล้วที่ข้าไม่มีชุดใหม่กับเขาเสียที มาปีนี้ได้ทีเดียวถึงสองชุดไม่ให้ยิ้มเช่นนี้จะอดกลั้นความดีใจอย่างไรไหว?”

เถ้าแก่เนี้ยจางยิ้มด้วยความเอ็นดูนายตัวน้อยและบ่าวตัวโต แม้ว่าจังฮูหยินจะรับจ้างทำงานเย็บปักกับนางมาหลายปีแต่กลับมิเคยมาซื้อเสื้อผ้าเลยสักครั้ง

“ฮูหยินช่างโชคดีนักที่มีบุตรสาวเก่งกาจถึงเพียงนี้ ต่อไปพวกท่านแม่ลูกก็คงจะสบายขึ้น”

“ข้าเองก็ดีใจที่หลานเอ๋อร์สามารถหาเงินได้ แต่ก็อดเป็นห่วงสุขภาพนางมิได้ ไม่อยากให้นางทำงานบุกบั่นมากจนเกินไป หากเจ็บป่วยขึ้นมาจะได้ไม่คุ้มเสีย”

“จริงของท่าน” เถ้าแก่เนี้ยจางมองร่างผอมแห้งของชิงหลานด้วยความเห็นใจ นางเองก็มีบุตรสาวรุ่นราวคราวเดียวกันกับชิงหลานแต่บัดนี้เดินทางไปอยู่เมืองหลวงกับญาติจึงเหลือเพียงบุตรชายคนเล็กที่ยังไม่รู้อิโหน่อิเหน่

เถ้าแก่เนี้ยจางลดราคาเสื้อผ้าให้จังฮูหยินมากกว่าลูกค้าคนอื่นๆ ด้วยความเห็นอกเห็นใจ จังฮูหยินรู้ว่าเถ้าแก่เนี้ยจางเมตตาตนยิ่งนักก็ยิ่งเกรงใจ

“เถ้าแก่เนี้ย หากท่านลดราคามากเกินไปก็จะกลายเป็นข้าที่เอาเปรียบท่าน เช่นนั้นก็ให้ราคาที่ท่านพอไหวเถิด”

“ข้าก็เห็นฮูหยินมานานปี ถือเสียว่าเป็นของขวัญแสดงความยินดีที่ชิงหลานหายป่วยก็แล้วกัน”

จังฮูหยินเลือกเสื้อคลุมขนสัตว์สำหรับคนทั้งสี่อีกคนละหนึ่งตัว เสี่ยวลิ่งเห็นแล้วรู้สึกสงสารฮูหยินของตนเพราะราคานับว่าไม่น้อยเลย เสี่ยวลิ่งรู้สึกคันปากอยากจะเอ่ยทัดทาน ทว่าจังฮูหยินซึ่งหันกลับมาเห็นยกนิ้วขึ้นทำท่าให้เสี่ยวลิ่งเงียบเอาไว้

“เสื้อคลุมผ้ากำมะหยี่ชายขนแกะพวกนี้สวยงามจริงๆ”

“อืม...ราคาก็สมกับความงดงามและอบอุ่นนั่นล่ะ ท่านชอบหรือ?”

จังฮูหยินพยักหน้าเบาๆ นางจำฤดูหนาวปีก่อนได้แม่นยำ ยามหิมะโปรยปรายเสื้อคลุมผ้ากำมะหยี่อย่างดีตัวเก่าที่นางนำติดตัวมาจากจวนสกุลเผยมีรูโหว่หลายรู แม้จะปะได้แต่ก็ไม่อาจหาเนื้อผ้าชนิดเดียวกันมาได้ ปกตินางไม่กล้าสวมเสื้อคลุมตัวนั้นออกจากบ้าน ในวันที่หนาวจัดวันหนึ่งนางจำต้องออกไปหาหมอฉินเพื่อรับยา จึงได้ให้เสี่ยวลิ่งคอยยืนบังไว้

จังฮูหยินเลือกเสื้อคลุมสำหรับคนทั้งสี่อย่างละหนึ่งตัว นางหมดเงินก้อนไปถึงสามตำลึง เถ้าแก่เนี้ยเห็นว่าเสื้อผ้ามีจำนวนมากจึงสั่งให้บ่าวในร้านขี่ม้าเอาไปส่งที่จวน ส่วนสตรีทั้งสามก็เดินแวะซื้อของกินร้านข้างทางกลับจวน

“ฮูหยินเจ้าค่ะ ท่านเลือกแต่ผ้าเนื้อดีให้พวกเราด้วย เช่นนี้จะไม่สิ้นเปลืองเกินไปหรือเจ้าคะ? เมื่อครู่ข้าเห็นท่านจ่ายไปถึงสามตำลึงเชียว”

จังฮูหยินมองหน้าสาวใช้ผู้ซื่อสัตย์ด้วยความเมตตา “เจ้ากับเหล่าลู่ล้วนเสียสละเพื่อเราสองแม่ลูก ในเมื่อพอมีเงินที่จะซื้อหาเสื้อผ้าให้พวกเจ้าได้ก็สมควรทำแล้ว อีกอย่างพวกเจ้าก็ไม่มีเสื้อผ้าใหม่ใส่มาหลายปี ผ้าคลุมกันหนาวก็ปะชุนกันจนไม่รู้จะปะที่ใดแล้ว? รับไปเถอะ...ยังไม่รู้ว่าวันหน้าจะมีโอกาสเช่นนี้อีกเมื่อใด?”

เสี่ยวลิ่งได้ยินก็น้ำตารื้น “ฮูหยินเมตตาบ่าวถึงเพียงนี้ บ่าวจึงไม่เคยคิดจะไปจากท่าน”

“ข้าเองก็ต้องขอโทษที่ทำให้เจ้ามิได้ออกเรือนเพราะห่วงพวกเราสองแม่ลูก หากข้ามีโอกาสจะต้องตอบแทนเจ้าอย่างเหมาะสมแน่”

เผยมู่ซีเห็นคนทั้งสองคล้ายจะเริ่มร่ำไห้เอ่ยเรื่องราวรันทดก็รีบตัดบท “ท่านแม่กับเสี่ยวลิ่งพวกเราออกมาซื้อเสื้อผ้าใหม่วันนี้พวกท่านก็อย่ามัวแต่รื้อฟื้นเรื่องเศร้าๆ กันเลย ข้าอยากกินน้ำตาลปั้น”

เสี่ยวลิ่งได้ยินคุณหนูเย้าแหย่เช่นนั้นก็อดหัวเราะออกมิได้ “โธ่คุณหนู! ให้ข้าได้ซาบซึ้งสักหน่อยเถิด ข้าเห็นฮูหยินทุกข์ยากลำบากมาหลายปี ครั้งนี้เพิ่งจะมีความสุขก็อดจะคิดถึงความหลังไม่ได้”

“เสี่ยวลิ่ง สิ่งใดที่รำลึกแล้วสร้างความโศกาอาดูรก็อย่าเอ่ยอีกเลย? ต่อไปพวกเราจะมีแต่ความสุข รอยยิ้มและเสียงหัวเราะดีหรือไม่?”

“ดีเจ้าค่ะ”