บทที่ 209 ผงตาตั้ง

อนุอันชะเง้อหาชิงหลวนซานอีกคราหนึ่งก็ไม่เห็นร่างคนผู้นั้นแล้ว นางจึงถอนหายใจเดินไปนั่งที่เก้าอี้ไม้ยาวในร้านเกี้ยวน้ำพร้อมด้วยสาวใช้อีกคน

“เจ้าเห็นหรือไม่ว่าคุณชายใหญ่มากับผู้ใด?”

“มาคนเดียวนี่เจ้าคะ แต่แปลกจริงท่าทางดูลับๆ ล่อๆ ชอบกล ตั้งแต่คุณชายใหญ่ออกไปอยุ่ร้านสกุลซิวแล้วก็ไม่เห็นมาเยี่ยมฮูหยินผู้เฒ่าเลยเจ้าค่ะ”

“อืม...นั่นสินะ! หรือว่าจะมีเหตุเกิดขึ้นกับคุณชาย”

“นายหญิงเล็กคิดว่าเหตุอันใดหรือเจ้าคะ?”

“ดูจากท่าทางแล้ว ข้าเกรงว่าจะมิใช่เรื่องดีน่ะสิ!”

ชิงเว่ยเว่ยวิ่งตื๋อไปแล้วบอกให้สาวใช้รอตนอยู่ข้างหน้า นางแอบหลบออกไปด้านข้างเข้าไปในตรอกคนโฉด

‘ชิงหลวนซานในมือถือขวดเล็กๆ ขวดหนึ่งน่าจะเป็นร้านที่คุณหนูเคยบอก...ร้านนั้นขายยาพิษสารพัดชนิด’

เด็กหญิงตรงไปยังแผงที่มีสาวน้อยหน้าตาราวๆ ตนเองแต่ผมขาวโพลนนั่นอยู่ “ท่านยาย ชายหนุ่มที่สวมชุดสีขาวขลิบทองเมื่อครู่มาซื้อสิ่งใดหรือเจ้าคะ?”

ยายเฒ่าเยาว์วัยมองดูสาวน้อยที่เด็กกว่าตนหลายสิบปีด้วยสายตาเอ็นดู

“แม่หนูน้อย เจ้าอยากรู้ไปทำไมกัน?”

“ข้าบอกท่านยายตามตรง ข้าก็มิได้อายุเท่าหน้าตาอย่างที่ท่านยายเห็นหรอก ความจริงข้าก็เหมือนท่านทำให้ร่างกายเด็กได้ทั้งๆ ที่อายุมากแล้ว”

“ไอหยา!”

“ข้ามิใช่นางหนูอย่างที่ท่านยายคิดหรอกเจ้าคะ! รีบบอกข้ามาเถอะ!”

เห็นสายตาของเด็กหญิงตรงหน้า ยายเฒ่าเยาว์วัยก็รู้ได้ว่านางมิได้พูดโกหกจึงได้บอกไปตามตรง ชิงเว่ยเว่ยเอ่ยคำขอบคุณแล้ววิ่งกลับไปยังห้องส้วมเก็บอีแปะอีกครั้ง

ครั้นกลับไปถึงจวนชิงเว่ยเว่ยก็ขออนุญาตมารดาไปหาพี่สาวคนรอง เด็กหญิงไม่รอให้ท่านแม่อนุญาตนางก็วิ่งนำสาวใช้ไปแล้ว ชิงหลานที่กำลังนั่งอ่านคัมภีร์กระบี่ที่คุณชายจินให้มา ตกใจเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู ครั้นเห็นว่าเป็นชิงเว่ยเว่ยนางก็รีบเปิดออกไปต้อนรับ

“ดูจากหน้าตาเจ้า น่าจะมีเรื่องสำคัญมาบอกข้าใช่หรือไม่?”

“พี่รองช่างเก่งกาจนักทายแม่นเหลือเกินเจ้าค่ะ” ชิงเว่ยเว่ยหันไปหา สาวใช้ “เจ้าเอาซาลาเปาไปใส่จานมาหกลูก ส่วนที่เหลือเอาไปแจกพวกข้างนอกกินได้ ประเดี๋ยวเอามาแล้วก็ออกไปนั่งเล่นกับพวกนั้นเลยนะ ข้าจะคุยเรื่องส่วนตัวกับพี่รอง”

“เจ้าค่ะ” สาวใช้คนสนิทเลิกแปลกใจกับท่าทางราวกับหญิงสาวของคุณหนูของตนแล้ว นางกำลังนึกสนุกที่จะได้ไปนั่งโม้เรื่องพ่อค้าซาลาเปารูปงามที่ถนนคนโฉดให้สาวใช้สองคนหน้าเรือนของคุณหนูรองฟัง

เมื่อได้จานซาลาเปาหอมๆ กับเตาน้อยต้มชารสเลิศมาแล้ว สองพี่น้องกำมะลอก็หันมาพูดเรื่องสำคัญกันทันที

“เจ้าเจอเรื่องใดมาหรือ?”

“ข้าเจอคุณชายใหญ่น่ะสิเจ้าคะ เขาออกมาจากตรอกคนโฉด มิหนำซ้ำยังมีท่าทีแปลกๆ ด้วย”

“แปลกอย่างไร?”

“ดูเหมือนคนกำลังหลบหลีกเพราะคิดจะทำความผิด ข้าจึงหลอกท่านแม่ว่าจะไปเข้าห้องส้วมแล้วแอบออกไปสอบถามยายเฒ่าเยาว์วัย ได้ความว่าคุณชายใหญ่ไปซื้อผงตาตั้งเจ้าค่ะ”