บทที่ 221 ฆ่าสายลับ

จื้อจื่อชงที่หลบอยู่นอกเมืองกับกลุ่มสิบหกกระบี่ที่บัดนี้เหลือรอดมาเพียงเก้าคน เขาได้รวบรวมลูกน้องของบิดาที่กระจัดพลัดพรายมารวมกันไว้ได้กว่าห้าสิบคน ครั้นได้ฟังข่าวว่าบิดาของตนถูกทางการจับกุมไปไต่สวนโทษและริบทรัพย์ทั้งหมดไว้ก่อนก็รู้สึกโกรธแค้นองค์ชายสิบห้ายิ่งนัก

“คุณชาย ดีที่ข้าออกมาทำธุระให้ใต้เท้าจึงรอดการจับกุมมาได้ขอรับ!”

จื้อจื่อชงมองดูเหล่าหนานกับลูกน้องอีกสี่คนที่รีบมาส่งข่าว

“เจ้าว่าเผยหนิงเอ๋อร์เป็นผู้เก็บสมุดรายชื่อนั่นไปหรือ?”

“ขอรับ! คงจะมีนางเพียงผู้เดียวที่ทำเช่นนั้น เพราะช่วงที่ผ่านมานางเป็นผู้ถือกุญแจห้องทรัพย์สินของสกุลจื้อไว้ พ่อบ้านไปตรวจสอบแล้วพบว่าตั๋วแลกเงิน ของมีค่า และทองมากกว่าครึ่งถูกนางยักย้ายถ่ายเทออกไปขอรับ!”

“อนุสารเลวผู้นั้น! ช่างทำได้เจ็บแสบเหลือแสน แล้วยามนี้นางหนีไปอยู่ ที่ใด?”

“นางหนีไปอยู่กับตุลาการผางไม่กี่วันก็หายตัวไป เห็นว่าถูกคนจับตัวไปจากแถวถนนไฉ่ฟู่ หลังจากที่นางไปซื้อปิ่นปักผมที่ร้านจินเซ่อขอรับ!”

“เอ๋? เรื่องนี้ชักจะไม่ปกติ ใช่คนของทางการจับตัวนางไปหรือไม่?”

“ข้าให้คนไปตรวจสอบก่อนจะออกมาหาคุณชายแล้วขอรับ นางไม่ได้ถูกคนขององค์ชายสิบห้าจับตัวไปแน่ๆ”

จื้อจื่อชงผงกศีรษะ “ยามนี้ไม่ควรเคลื่อนไหวให้ผิดสังเกต กำลังของเราเหลืออยู่น้อย เงินทองยังไม่ขาดมือ ข้าอยากให้เจ้าส่งคนไปสืบให้พบว่านางแพศยาผู้นั้นถูกคนผู้ใดจับตัวไปกันแน่?”

“คุณชายสงสัยผู้ใดของรับ?”

“ใต้เท้าจาง! มีเพียงคนผู้นี้ที่คิดจะหักหลังท่านพ่อของข้า คดีลอบฆ่า ชิงหลวนซานในคุกสำนักมือปราบก็น่าจะเป็นฝีมือคนผู้นี้ที่คิดจะใส่ร้ายให้ข้าตกที่นั่งลำบาก”

“ขอรับ!”

ในส่วนของการไต่สวนในศาลเชิ่งต้าแห่งเมืองหมิงเป็นไปอย่างเข้มข้น ขุนนางที่มีรายชื่อในสมุดรับสินบนของใต้เท้าจื้อล้วนจำนนต่อหลักฐานและพยานต้องจำยอมรับสารภาพ ขุนนางร่วมยี่สิบคนถูกศาลตัดสินประหารชีวิต ณ ลานกลางเมืองเพื่อมิให้ผู้คนเอาเป็นเยี่ยงอย่าง

“ใต้เท้าจื้อล่ะขอรับหัวหน้าโหยว” จั๋วเหรินหาวที่ติดตามดูการสอบสวนในชั้นศาลแล้วก็ข้องใจยิ่งนัก “เหตุใดจึงไม่สั่งประหารไปเสียพร้อมกัน หลักฐานพร้อมมูลเช่นนี้แล้ว?”

“ยังคงต้องเหลือคนผู้นี้เอาไว้เพื่อชี้ตัวใต้เท้าจาง”

“จื้อซุ่นซีให้การซัดทอดใต้เท้าจางแล้วนี่ขอรับ!” มือปราบจั๋วเขม่นเข่นเขี้ยว นึกถึงตอนที่จงเหยียนถูกอู่ฉางชิงที่นัดพบกับใต้เท้าจางทำร้ายเอาปางตาย จางหยงหย่วนผู้นี้ร่วมมือกับใต้เท้าจื้อมาตั้งนานกลับไม่มีผู้ระแคะระคาย

“นั่นถือเป็นเพียงคำกล่าวอ้าง ตราบใดที่ยังไม่มีหลักฐานและพยานแวดล้อมเจ้าก็รู้ว่าจะใช้เพียงคำพูดไปจับกุมผู้อื่นมิได้ แม้องค์ชายสิบห้ากับท่านอ๋องเก้าจะรู้ดีแต่จะให้ฝืนกฎหมายก็คงทำมิได้ คนผู้นี้รู้หลบหลีกนัก หน้ากระดาษสองแผ่นที่หายไปคงจะมีชื่อของเขาอยู่ เขาจึงแสร้งทำเป็นส่งสมุดรายชื่อนี้มายังพระชายาชิงหลานเพื่อให้ถึงมือองค์ชายสิบห้า”