บทที่ 226 จับพระชายา

เหล่าหนานผู้ช่วยมือขวาของจื้อซุ่นซีหนีรอดออกไปจากจวนและซ่อนอยู่ในย่านที่มีผู้คนพลุกพล่าน รอเวลาจะหนีออกจากเมืองหลวง พ่อบ้านของจวนสกุลจื้อที่ทำงานในฐานะผู้ช่วยมือซ้ายของใต้เท้าจื้อก็ถูกประหารไปแล้วเพราะรู้เห็นในการช่วยซ่อนและจ่ายสินบน ลายมือที่บันทึกรายชื่อผู้รับสินบนก็คือลายมือของเขาจึงไม่อาจหนีโทษตายไปได้ หลังจากการสั่งประหารคุณชายใหญ่จื้อ เหล่าหนานคิดว่าตนเองไม่อาจจะแก้แค้นแทนเจ้านายได้จึงคิดหนีเอาตัวรอด บังเอิญได้พบกับไถส่วงในตรอกเล็กๆ ใกล้ที่ซ่อนตัว

เหล่าหนานรู้ว่าอนุเผยกับไถส่วงแอบขโมยทรัพย์สินหนีออกจากสกุลจื้อ ปลอมแปลงและขโมยเอาสมุดรายชื่อขุนนางรับสินบนไป ทีแรกเขาคิดจะฆ่านางแก้แค้นแต่ไถส่วงใช้วาจาหว่านล้อมจนเหล่าหนานเชื่อว่าที่สมุดรายชื่อนั้นตกไปอยู่ในมือของทางการเป็นเพราะใต้เท้าจาง

“ข้ากับนายหญิงถูกใต้เท้าจางจับตัวไปขังอยู่เรือนนอกเมือง นายหญิงถูกทารุณจนยอมบอกที่ซ่อนของสมุดรายชื่อ ใต้เท้าจางจึงได้นำไปใช้ใส่ไคล้นายท่านจนเรื่องเป็นอย่างที่เจ้ารู้”

เหล่าหนานถอนหายใจ ยามนี้เขาไม่รู้จะต่อสู้เพื่อผู้ใดแล้ว? เจ้านายทั้งสองมาตายไปมีเพียงต้องหนีเอาตัวรอดให้ได้ก่อน ไถส่วงเองก็เจ้าเล่ห์ไม่น้อยนางจึงล้วงเอาเงินสิบตำลึงให้กับเหล่าหนาน

“เจ้าซ่อนอยู่ที่นี่ไปก่อน ข้าจะไปเรียนนายหญิงเล็กให้หาทางช่วยเจ้าดีหรือไม่?”

“ดีเหมือนกัน! ข้าอยากจะหนีออกไปจากเมืองหลวงแล้ว!”

ในเมื่อรู้ว่าเหล่าหนานย่อมต้องการเงินในการหนี เผยหนิงเอ๋อร์จึงส่ง ไถส่วงออกมาต่อรอง นางหวังจะใช้งานเหล่าหนานผู้นี้อีกสักหน่อยค่อยปล่อยไป เหล่าหนานได้ชื่อว่าเป็นคนของใต้เท้าจื้อ หากเขาเป็นผู้ทำให้พระชายาชิงหลานต้องสิ้นพระชนม์ ความผิดนี้มองอย่างไรก็ไม่ถึงตัวนางแน่ๆ

“ในเมื่อพระชายาชิงหลานมีวิญญาณของเผยมู่ซีอยู่ด้วย ข้าก็จะส่งพวกนางทั้งสองตายไปในรถม้าด้วยกันเสียเลย!”

“นายหญิงเล็กวางแผนได้รอบคอบยิ่งนัก!”

“เหล่าหนานเคยช่วยข้าส่งคนไปทำร้ายเผยเฝิ่นลู่มาแล้วครั้งหนึ่ง คราวนี้ก็ให้เงินเขามากหน่อย หากเขาคิดจะแก้แค้นให้คนตระกูลจื้ออยู่ก็นับว่าโง่เต็มที รอเพียงใต้เท้าจางถูกจับ ใต้เท้าจื้อก็จะถูกประหาร จวนสกุลจื้อก็จะถูกริบเข้าหลวงหมดแล้ว ต่อให้จื้อต่ายวี่อยู่เฝ้าห้องสมบัติได้ก็ไม่อาจเอาสิ่งใดออกมาได้”

ไถส่วงถูกส่งออกมาพบเหล่าหนานอีกครั้ง นางนำคำพูดของ เผยหนิงเอ๋อร์มาบอกกับเหล่าหนานพร้อมทั้งควักตั๋วเงินห้าร้อยตำลึงให้

“นายหญิงเล็กขอบใจที่เจ้าเคยไปลอบทำร้ายเผยเฝิ่นลู่ให้ในครั้งก่อน เห็นว่าเจ้ากำลังลำบากจึงได้ให้ข้านำเงินก้อนนี้มาให้ หากเจ้าไม่รังเกียจนายหญิงอยากให้เจ้าช่วยทำงานงานหนึ่ง”

เหล่าหนานเห็นว่าตนเองน่าจะพึ่งพาเผยหนิงเอ๋อร์ได้จึงรีบสอบถาม

“นายหญิงเล็กไม่ได้ให้เจ้าฆ่านาง แค่เพียงช่วยล่อนางเข้าไปในรถม้า จากนั้นก็แย่งกระบี่มาให้ได้ก็พอ นางเป็นโรคกลัวรถม้าพอเข้าไปแล้วจะสิ้นสติ เจ้าไม่ต้องลงมือให้ลำบาก ที่เหลือข้าจะจัดการเอง หากงานสำเร็จจะมอบให้เจ้าอีกสองพันตำลึงเพื่อที่จะได้หนีออกจากเมืองหลวงอย่างราบรื่น”

เหล่าหนานที่ไม่มีเงินติดตัวมองเห็นว่างานนี้ไม่ยากเย็นจึงรับปากเพราะอยากได้เงินมาใช้ในการหลบหนี เงินสองพันห้าร้อยตำลึงเขาสามารถอยู่อย่างสุขสบายโดยไม่ต้องรับใช้ผู้ใดได้อีกหลายปี

“ได้! ขอเพียงนายหญิงเล็กยอมจ่ายเงินก่อนข้ายินดีทำ!”

ไถส่วงทำหน้าที่ไปซุ่มแอบดูกิจวัตรของพระชายาชิงหลานที่สำนักข่าว นกระจิบจนมองหาจังหวะที่เหล่าลู่กับเจิ่งอิงอาจจะพลั้งเผลอ จากนั้นจึงได้กลับไปวางแผนกับเผยหนิงเอ๋อร์

องค์ชายสิบห้ารับฟังกังซือเฉินรายงานความเคลื่อนไหวของเผยหนิงเอ๋อร์ “นางยังไม่ออกไปไหนเลยพะยะค่ะ มีเพียงไถส่วงที่ออกไปตลาด แต่นางไปเพียงลำพัง บางครั้งก็คลาดสายตาไปบ้าง เจ้านายและลูกน้องคู่นี้ร้ายกาจเหมือนกันไม่มีผิดพะยะค่ะ นางรู้ตัวว่ามีคนคอยติดตามก็หลบหลีกไม่ให้คนของพวกเราสะกดรอยได้ทัน นางไปตลาดถนนไฉ่ฟู่สามครั้งแล้ว แถวนั้นคนพลุกพล่านมากจับตาดูยากพะยะค่ะ”

“ท่าทางนางคงจะออกไปติดต่อคนแน่ หรือไม่ก็คงซ่อนคนเอาไว้ที่นั่น?”

“เท่าที่สังเกตไม่น่าจะเป็นใต้เท้าจางพะยะค่ะ สายของเรารายงานว่า ใต้เท้าจางหนีออกจากเมืองหลวงไปแล้ว เห็นว่ามุ่งหน้าไปทางแคว้นเว่ย คาดว่าเขาอาจจะไปหวังพึ่งญาติฝ่ายมารดาพะยะค่ะ”

“คนของเราส่งไปมากพอหรือไม่?”

“ส่งตามไปแกะรอยสิบกว่าคนพะยะค่ะ” กังซือเฉินนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ “องค์ชายคนของเราเห็นว่าไถส่วงไปแอบซุ่มอยู่แถวโรงน้ำชานกกระจิบสองสามครั้งแล้วพะยะค่ะ”