บทที่ 227 เผยมู่ซีปรากฏ

สายสืบเห็นกับตาว่าคนผู้นั้นอุ้มพระชายาขึ้นไปบนรถม้า ครั้นตามไปถึงสามแยกกลับเห็นท้ายรถม้าสองคนที่เหมือนกัน

“แย่ล่ะ! ไปทางไหนดีล่ะนี่?”

เขาเลือกตามไปด้านซ้ายทว่าเมื่อตามไปทันรถม้าคนนั้นหยุดที่หน้าโรงเตี๊ยมเห็นหนึ่ง ชายหนุ่มกระโจนขึ้นไปบนรถม้าแต่ในนั้นกลับไม่มีผู้ใด?

“ข้าถูกหลอกเสียแล้ว!”

กังซือเฉินได้รับรายงานก็รีบสั่งให้กังเฉินองครักษ์ผู้น้องนำคนออกไปติดตามช่วยเหลือพระชายาทันที ส่วนตัวเขารีบเข้าไปแจ้งให้องค์ชายสิบห้าได้ทรงทราบ

“ฝีมือไถส่วงแน่! นางจะจับหลานเอ๋อร์ไปทำไมกัน?” หมิงเฉิงอวี่รีบควบม้านำองครักษ์

องครักษ์กลุ่มแรกตามหารถม้าที่คล้ายกับคำบอกเล่าของสายสืบกำลังมุ่งหน้าออกประตูเมือง องค์ชายสิบห้าควบม้าตามองครักษ์ที่มาแจ้งข่าวด้วยความร้อน กังเฉินกระโดดจากหลังม้าขึ้นไปบนรถสั่งให้คนขับหยุดรถม้า

“ข้างในไม่มีคนพะยะค่ะ!” กังเฉินรีบรุดออกมากราบทูล

องค์ชายทรงตกตะลึงชักกระบี่ออกมาทาบคอคนขับรถม้าด้วยความโทสะเทียมฟ้า

“พูด! ผู้ใดจ้างเจ้าให้ทำเช่นนี้?”

คนขับรถม้าตัวสั่นงันงกเมื่อได้รู้ว่าผู้ที่อยู่ตรงหน้าตนเองคือองค์ชาย สิบห้าจึงรีบสารภาพว่าตนได้รับการว่าจ้างจากสตรีผู้หนึ่งให้ขับรถม้าออกมาทางประตูเมืองไปจนถึงตำบลข้างหน้า

“นางว่าจ้างคนที่ขับรถม้าเหมือนกระหม่อมอีกหลายคนด้วยพะยะค่ะ”

หมิงเฉิงอวี่หน้านิ่วคิ้วขมวด ทั้งร้อนใจทั้งเดือดดาลไม่รู้ว่ายามนี้ชิงหลานจะเป็นเช่นใด นางถูกจับขึ้นรถม้าคงจะอยู่ในสภาพไร้สติ

“เช่นนั้น! นางคิดจะจับหลานเอ๋อร์ไปที่ใดกันแน่?”

องครักษ์ผู้หนึ่งควบม้าตามมาตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว พวกเขาแยกย้ายกันออกตามหารถม้าที่คาดว่าพระชายาถูกจับตัวเอาไว้จนพบว่ามีอีกหลายคันที่ลักษณะคล้ายกัน ดูเหมือนคนร้ายจะหวังทำให้สับสน

“องค์ชาย กระหม่อมพบร่องรอยแล้วพะยะค่ะ!”

เผยหนิงเอ๋อร์ยืนยิ้มอยู่หน้าผาที่เคยเกิดอุบัติเหตุ หันกลับไปมองรถม้าที่จอดนิ่งอยู่ เหล่าหนานแกะพันธนาการม้าออกแล้วหันมาทางสตรีทั้งสอง

“นายหญิงเล็ก ข้าทำตามที่ท่านสั่งครบถ้วนแล้ว รถม้าจอดหน้าผาตามที่ท่านต้องการพร้อมด้วยพระชายาและกระบี่ทั้งสอง”

ไถส่วงยืนยิ้มในมือกำกระบี่ทิวาและราตรีไว้คนละข้าง ชิงหลานที่งัวเงียได้สติขึ้นรับรู้ว่าตนเองอยู่ในรถม้าก็มีอาการหายใจไม่ค่อยออก

‘ข้ามาอยู่ในนี้ได้อย่างไร?’ ระหว่างที่นางกำลังทบทวนความจำอยู่ก็ล้วงเอายาเม็ดที่ท่านหมอหญิงเกาให้ไว้ออกมาใส่ปากหนึ่งเม็ด ระหว่างที่รอยาออกฤทธิ์นางต้องนอนหลับตานิ่งๆ

“แค่กำจัดกระบี่ราตรีได้สำเร็จ วิญญาณของเผยมู่ซีก็ไม่มีทางโผล่มาได้อีก รับเงินของเจ้าไปเสีย ครั้งนี้ทำงานได้ดีมาก”

ไถส่วงควักเอาตั๋วแลกเงินสองพันตำลึงออกมายื่นให้เหล่าหนาน

“นายหญิงเล็ก เช่นนั้นข้าขออำลาตรงนี้ก็แล้วกันขอรับ!”

เหล่าหนานควบม้าที่ปลดออกจากรถม้ามุ่งหน้าไปทางอำเภอเฉิน เขาคิดจะเดินทางอ้อมอำเภอเฉินหลบไปยังชายแดนแคว้นเว่ย เผยหนิงเอ๋อร์หันไปมองรถม้าที่จอดอยู่ชิดหน้าผา

“ชิงหลาน นางผู้นี้เป็นต้นเหตุให้ข้าต้องหลุดจากตำแหน่งพระชายากลายเป็นอนุภรรยาของใต้เท้าจื้อ ตัวนางเป็นที่สถิตของวิญญาณเผยมู่ซีที่ท่านแม่ของข้าชิงชังและอยากกำจัดจนวาระสุดท้ายของชีวิต ในเมื่อศัตรูของข้าและท่านแม่อยู่ในร่างเดียวกันก็สมควรกำจัดเสียในคราวเดียว”