บทที่ 228 ไว้แค่ชีวิต

“ไถส่วง! ไถส่วง!”

เผยมู่ซีกระโดดถอยออกมายืนเคียงคู่กับชิงหลานอีกครั้ง

“ในเมื่อเจ้าคิดจะล้างแค้นให้กับมารดา ข้าก็คิดจะล้างแค้นให้กับตัวเองเช่นกัน”

ร่างของเผยมู่ซีย่างสามขุมเข้าหาชี้กระบี่ไปที่หน้าของเผยหนิงเอ๋อร์

“เจ้าเคยวางยาอนุฉิว ทั้งยังให้คนของใต้เท้าจื้อมาทำร้ายเผยเฝิ่นลู่จนขาหักทั้งสองข้าง ท่านย่ารู้เรื่องนี้ดีแต่ก็คิดจะให้โอกาสเจ้า แต่คนอย่างเจ้ามิเคยคิดกลับตัวกลับใจ ยังคิดจะฆ่าข้าอีก! เผยหนิงเอ๋อร์คนอย่างเจ้าไม่สมควรจะมี ชีวิตอยู่!”

ฉึก! ฉึก! ฉับ! ฉับ!

“โอ๊ย! ว้าย!”

เผยหนิงเอ๋อร์ทรุดร่างลงนั่งร้องโอดโอยอยู่บนพื้น เผยมู่ซีเงื้อดาบขึ้นสูงเตรียมจะปลิดชีวิตน้องสาวต่างมารดาผู้ใจโหด

“ซีซี! หยุดก่อน! อย่าเพิ่งฆ่านาง!” หมิงเฉิงอวี่ตะโกนมาจากบนหลังม้า

หญิงสาวจึงค้างมือไว้กลางอากาศ นางหันกลับมองกลุ่มคนที่ควบม้าตามกันขึ้นมาบนเนินนี้จนฝุ่นตลบ ร่างที่ถือกระบี่ทั้งสองเข้ายืนประชิดประสานกระบี่ทำให้ร่างของชิงหลานกับเผยมู่ซีรวมกันเป็นหนึ่ง นางตวัดสายตามองดูเผยหนิงเอ๋อร์ที่บัดนี้คงไม่สามารถหนีได้แล้วเก็บกระบี่เข้าที่ปลอกสะพายด้านหลัง

กุบกับ! กุบกับ!

องค์ชายหมิงเฉิงอวี่รีบลงจากหลังม้าตรงเข้าจับต้นแขนทั้งสองของ พระชายา “เจ้าปลอดภัยดีใช่ไหม?”

“เพคะ! หม่อมฉันไม่เป็นไร”

องครักษ์ทั้งหมดยืนเรียงแถวหน้ากระดานอยู่ด้านหลังองค์ชายกับ พระชายา สภาพของเผยหนิงเอ๋อร์มีบาดแผลลึกที่ขาและแขนทั้งสองข้าง ต่อให้คิดจะหนีก็คงทำได้แค่คลาน

“เผยหนิงเอ๋อร์! เจ้าบังอาจคิดฆ่าพระชายาของข้า! ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่แล้วใช่หรือไม่?” สายพระเนตรขององค์ชายลุกโชน

“นะ นาง! นางเป็นปีศาจเผยมู่ซีนะเพคะ!” เผยหนิงเอ๋อร์พยายามยกแขนที่ได้รับบาดเจ็บขึ้นชี้ไปยังชิงหลาน

“ปีศาจตนนี้เป็นมารดาของเจ้าที่วางแผนฆ่าก็เพื่อให้เจ้าได้มีโอกาสเป็นพระชายาแต่ก็ไม่สำเร็จ สุดท้ายเป็นเพราะความเลวของตัวเจ้าเองจึงได้กลายเป็นอนุของใต้เท้าจื้อ ยังคิดจะผูกใจเจ็บชิงหลาน นี่เจ้า! คงคิดจะกำจัดพระชายาของข้าอีกครั้งแล้วสินะ”

ชิงหลานหันไปกราบทูลพระสวามี “พวกนางสองคนช่วยกันผลักรถม้าให้ตกหน้าผา แต่หม่อมฉันกระโดดออกมาได้ก่อนเพคะ”

หมิงเฉิงอวี่ทรงทอดพระเนตรบนพื้นเห็นรอยล้อของรถม้ามุ่งไปทางหน้าผา ยังทรงจดจำภาพรถม้าที่แหลกเหลวอยู่หาดหินด้านล่างได้เป็นอย่างดีนี่หากว่านางไม่อาจออกมาจากรถม้าได้ด้วยตนเอง พระองค์คงต้องสูญเสียภรรยาผู้เป็นที่รักไปตลอดกาล

“เจ้าเลวนัก!”

ฉับ! ฉับ!

องค์ชายทรงชักกระบี่ออกฟันมือทั้งสองข้างของเผยหนิงเอ๋อร์ด้วยความกริ้วสุดขีด ข้อมือของอนุผู้ร้ายกาจถูกกระบี่บาดลึกไปจนเห็นกระดูก นางกรีดร้องโหยหวนยิ่งกว่าเดิม

“กรี๊ด! กรี๊ด!”

“ลากตัวมันกลับไปขังเดี๋ยวนี้!”

องค์ชายทรงประคองพระชายาขึ้นบนหลังคาตัวเดียวกันนำหน้ากลับเข้าเมืองหลวง ปล่อยให้องครักษ์หารถม้ามาลากเอาเผยหนิงเอ๋อร์ที่นอนบาดเจ็บโอดครวญก่นด่าอย่างบ้าคลั่งตามไปทีหลัง กังซือเฉินให้คนช่วยเอาผ้าพันแผลห้ามเลือดไว้ให้นางชั่วคราว