บทที่ 230 บทเรียนใต้เท้าเผย

ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลเผยทราบข่าวว่าหลานสาววางแผนฆ่าพระชายา ชิงหลานจนต้องถูกทำร้ายบาดเจ็บสาหัสซ้ำยังถูกขังคุกเพื่อรอการประหารก็ร้องไห้ด้วยความเศร้าสะเทือนใจ เผยลู่หลิ่งที่ถูกปล่อยออกมาเพราะยอมนำเอาทรัพย์สินที่ได้มาจากพี่สาวส่งคืนทางการทั้งหมด ทั้งยังได้บิดาช่วยวิ่งเต้นให้ออกมาจากการคุมขังถึงกับเข่าอ่อนเมื่อได้รู้เรื่องของพี่สาว ใต้เท้าเผยสีหน้าหมองคล้ำ เขาดูเหมือนแก่เฒ่าลงไปในชั่วข้ามคืนที่ได้อ่านบันทึกความผิดของบุตรสาว ผมกลายเป็นสีดอกเลาไปทั่วทั้งศีรษะ

“ท่านแม่ เพียงแค่ข้ามีภรรยาผิดกลับส่งร้ายถึงเพียงนี้เชียวหรือ? ไม่เพียงนางจะเจ้าเล่ห์และโหดร้าย ทำให้บุตรสาวคนหนึ่งของข้าต้องตายแล้วยังทำให้บุตรสาวคนที่เหลือใจคอโหดเหี้ยมจนกลายเป็นนักโทษประหาร ส่วนบุตรชายก็โง่เง่านัก ทำแต่เรื่องให้หนักไม่เว้นแต่ละวัน”

ฮูหยินผู้เฒ่าห่วงเยวียนดวงตาแดงก่ำ นางเองก็คาดไม่ถึงว่าเผยหนิงเอ๋อร์จะโกรธแค้นดวงวิญญาณเผยมู่ซีถึงขนาดคิดกำจัดพระชายาชิงหลาน นางเป็นผู้รู้ความจริงว่าแท้จริงเผยมู่ซียังไม่ตายถึงกับตัวสั่นเมื่อได้ฟังแผนการของเผยหนิงเอ๋อร์จากปากของบุตรชาย

“หนิงเอ๋อร์! จิตใจอาฆาตพยาบาทเกินไป จึงได้คิดทำเรื่องโง่ๆ เช่นนี้! ที่ผ่านมาข้าเองก็มีส่วนผิดที่มิได้ช่วยอบรมนางอย่างจริงจัง ปล่อยให้ถังหนิงหวงใส่ความคิดเลวร้ายเข้าไปในหัวของนาง” ผู้เฒ่าถอนหายใจด้วยความสลดหดหู่ “เพราะพิษใจแท้ๆ จึงทำให้นางเข้าสู่ลานประหารเหมือนมารดาของนาง นี่ข้า! ข้ากำลังจะสูญเสียหลานสาวไปอีกคนแล้ว สวรรค์ช่างไม่เมตตาเอาเสียเลย”

“ท่านแม่อย่าโทษตนเองเลยขอรับ! หากจะผิดก็คงจะเป็นที่ข้า ข้าเป็นบิดากลับไม่ได้เป็นแบบอย่างที่ดีให้กับลูกๆ ผลักดันให้นางโลภมากและทะเยอทะยานโดยไม่ดูฐานะตน ตอนที่ซีซีตายไป ข้าก็เชื่อถังหนิงหวงจึงเอาแต่บอกให้นางมุ่งหวังเป็นพระชายา แต่กลับมิได้กวดขันความประพฤติของนางให้มากพอ นางจึงกลายเป็นสตรีไม่รักนวลสงวนตัวจนชีวิตตกต่ำ อีกอย่าง...เป็นข้าเองที่ไม่ได้ตั้งหลักตนเองให้อยู่คุณธรรมจึงได้ถูกถังหนิงหวงผลักดันให้ทำเรื่องไม่ดีหลายเรื่อง”

ฮูหยินผู้เฒ่ามองหน้าบุตรชายและหลานชายที่นั่งคุกเข่าอยู่ต่อหน้า

“เสี่ยวหลิ่ง เรื่องของมารดากับพี่สาวของเจ้า น่าจะเป็นบทเรียนให้เจ้าได้รู้แล้วว่าการทำตนไร้คุณธรรมนั้นเลวร้ายเพียงใด จากผิดเล็กน้อยก็จะกลายเป็นความผิดที่ใหญ่โตขึ้นได้ ยังดีที่คดีความของเจ้าเพียงแค่ถูกโบยแล้วก็ปล่อยออกมา หากว่าหนักหนาสาหัสยิ่งกว่านี้ ย่าเองก็คงทุกข์ใจยิ่งนัก”

ตุลาการใหญ่ศาลเซิ่งต้าตัดสินให้เผยลู่หลิ่งถูกโบยยี่สิบครั้งฐานรู้เห็นในการเก็บซ่อนทรัพย์สินที่ได้มาจากการทุจริต เขากลับมารักษาบาดแผลอยู่ไม่นานก็หายเป็นปกติ

“ท่านย่า! ข้าสัญญาขอรับ! ข้าจะไม่ทำผิดซ้ำอีก ต่อไปข้าจะตั้งใจศึกษาเล่าเรียน ประพฤติตนเป็นคนดีตามที่ท่านย่ากับท่านพ่อต้องการ”

“หากว่าเจ้ายังคงดื้อรั้นที่จะทำตัวเช่นเดิม ก็ขอให้รู้ว่าสุดท้ายแล้วเราทุกคนล้วนต้องรับผิดชอบการกระทำของตนเอง อย่างเช่นหนิงเอ๋อร์ในยามนี้ พวกเราคงทำได้เพียงแค่ส่งข้าวส่งน้ำนางจนกว่าจะถึงวาระสุดท้ายแค่นั้น”

“หนิงเอ๋อร์ยามนี้ช่างน่าเวทนานัก ข้าก็ได้แต่ฝากฝังให้ผู้คุมช่วยผ่อนปรนและอำนวยความสะดวกให้นาง ไม่ว่านางต้องการสิ่งใดข้าก็ยินดีจ่ายให้กับพวกเขา” ดวงตาของใต้เท้าเผยสลดลงยิ่งกว่าเดิมเมื่อนึกถึงสภาพของบุตรสาว

เมื่อนางกลายเป็นนักโทษประหาร เผยหมิงเฮ่าถึงกับขาอ่อนอยู่พักใหญ่ เขานั่งทบทวนถึงการเลี้ยงดูนาง ตั้งแต่เด็กจนโตหนิงเอ๋อร์ล้วนถูกเขาและ ถังฮูหยินตามใจมาโดยตลอด ถังหนิงหวงสอนให้นางอยู่เหนือเผยมู่ซีมาโดยตลอดและคอยกรอกหูนางซ้ำๆ ว่านางคือหน้าตาของตระกูลเผย ทำให้หนิงเอ๋อร์กลายเป็นคนเย่อหยิ่งที่เอาแต่ใจ หากนางปรารถนาสิ่งใดก็ต้องได้มา

ใต้เท้าเผยต้องยอมรับกับตนเองว่าเขาเองก็มีส่วนผิดที่สนับสนุนความเชื่อเช่นนั้นให้กับบุตรสาวในขณะที่เผยมู่ซีถูกท่านย่าสั่งสอนให้เป็นสตรีที่รู้จักกตัญญูรู้คุณ อ่อนน้อมแต่เข้มแข็ง ทั้งยังมีน้ำใจและความรู้อย่างเหมาะสม เขามักจะหลับตาข้างหนึ่งในยามที่ถังฮูหยินและเผยหนิงเอ๋อร์รังแกเผยมู่ซี กระทั่งเผยมู่ซีตายไปเขาเองก็ลังเลที่จะรื้อฟื้นคดีของบุตรสาวคนโต แต่เมื่อถูกถังฮูหยินเป่าหูก็เชื่อนาง ปล่อยให้การตายของเผยมู่ซีกลายเป็นคดีอุบัติเหตุ

‘ที่แท้ก็เป็นเพราะข้าเอง...ข้าเป็นผู้นำครอบครัวที่ไร้คุณธรรมจึงนำมาซึ่งความอัปยศในวันนี้’

“การเลี้ยงดูบุตรหลานผิดๆ ย่อมนำมาซึ่งหายนะ วันหน้าลูกหลานตระกูลเผยคงต้องให้การอบรมเข้มงวดยิ่งกว่าเดิม ที่ผ่านมาหนิงเอ๋อร์กับเสี่ยวหลิ่งได้รับการเอาอกเอาใจมากเกินไป” ฮูหยินผู้เฒ่าไม่อยากจะซ้ำเติมบุตรชาย หากแต่คงต้องเตือนให้เขารู้ว่าเขายังมีบุตรชายอีกสองคนให้ต้องอบรมบ่มเพาะให้ดียิ่งกว่าที่เคยทำกับเผยลู่หลิ่ง “เสี่ยวลู่กับเสี่ยวถง เจ้าก็ต้องดูแลให้ดี”

“ท่านแม่! คงต้องเป็นท่านที่จะช่วยข้าอบรมพวกเขาขอรับ!”