บทที่ 232 ภูเขาถล่ม

มือทั้งสองข้างของเขาเลื่อนไล้ไต่ตามส่วนเว้าส่วนโค้งของนางไม่ยอมหยุดจนท้ายสุดนางก็ถูกไฟพิศวาสของเขาแผดเผาอีกรอบ

“น้องหญิง พรุ่งนี้เราต้องข้ามเขาไปอีกไกล ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้เล่นจับโจรกับเจ้าอีกยามใด เจ้าตามใจข้าสักหน่อยก็แล้วกันนะ” ถ้อยกระซิบกระเส่า เว้าวอนทำเอาชิงหลานใจอ่อนอีกหน

“ท่านพี่ก็เหลือเรี่ยวแรงไว้ให้หม่อมฉันได้เดินทางบ้างก็แล้วนะเพคะ”

“หากว่าเจ้าเดินไม่ไหว ข้าก็จะแบกเจ้าเอง”

เช้าวันต่อมาองค์ชายหมิงเฉิงอวี่ทรงกระปรี้กระเปร่าผิดปกติ รีบเร่งเรียกองครักษ์และเหล่ามือปราบให้เตรียมพร้อมเดินทางหลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จ รถม้าไม่อาจจะเดินทางข้ามเส้นทางลับนี้ได้ องครักษ์กับมือปราบต้องแบ่งเบาสัมภาระใส่อานม้า องค์ชายทรงกอดพระชายาสุดที่รักควบม้าท่ามกลางการอารักขาอย่างเข้มแข็ง

ใต้เท้าจางหัวเสียอย่างหนัก แผนที่วางไว้จำต้องปรับเปลี่ยนเมื่อเส้นทางธรรมชาติเกิดหินถล่มลงมาจนไม่อาจเดินทางข้ามไปได้ เขามีเรือนลับอยู่นอกเทียนถังที่เพิ่งให้คนมาติดต่อซื้อได้ไม่นาน มาพักแรมอยู่ที่นี่หลายวันเพราะเกิดฝนตกต่อเนื่อง ผู้นำทางจึงเกรงว่าจะเกิดภูเขาถล่มจึงยับยั้งการเดินทางเอาไว้ ยามนี้เกิดภูเขาถล่มลงมาจริงๆ ทำให้ไม่อาจเดินทางตามแผนเดิมได้

“ใต้เท้าขอรับ! ข้าได้ยินว่าขบวนขององค์ชายสิบห้าเดินทางมาถึงเทียนถังแล้วขอรับ!”

“แย่ล่ะสิ! หากเราเดินทางข้ามพรมแดนธรรมชาติไม่ได้ก็คงต้องเสี่ยงภัยหลบไปเส้นทางชายแดนปกติ โอกาสที่จะถูกจับได้ก็ย่อมจะมากตามไปด้วย เช่นนี้แล้วเจ้ามีหนทางแก้ไขหรือไม่?”

“ข้าส่งคนไปสืบดูที่ด่านชายแดนอยู่ขอรับ! ไม่รู้ว่าพอจะติดสินบนได้หรือไม่?”

“องค์ชายเสด็จมาถึงเทียนถังแล้ว เห็นทีข้าต้องหาทางข้ามไปแคว้นเว่ยให้ได้ คหบดีเวิงมีอำนาจและอิทธิพลมากพอที่จะช่วยเหลือข้าได้ หากเรายังอยู่ที่นี่องค์ชายอาจจะให้กองทัพพยัคฆ์เหินมาช่วยกันตามล่าข้า” จางหยงหย่วนรู้จักกิตติศัพท์ของชินอ๋องดี ผู้คุมกองทัพที่ใหญ่ที่สุดในแคว้นหมิง ในสนามรบทรงโหดเหี้ยมจนถูกขนานนามว่า ‘ปีศาจ’ หากปล่อยให้องค์ชายสิบห้าและชินอ๋องรวมพลังกันตามล่าเขาล่ะก็ เห็นทีมีอีกสิบหัวก็คงไม่พอ

“แค่ข้ามไปแคว้นเว่ยได้ใช่หรือไม่ขอรับ?”

“ใช่! กองทัพพยัคฆ์เหินไม่อาจจะบุกรุกเข้าไปในเขตแคว้นเว่ยได้โดยพลการ หากองค์ชายสิบห้าคิดจะข้ามเขตเข้าไปจับกุมข้าก็ยังต้องแจ้งให้ฮ่องเต้แคว้นเว่ยทรงทราบเสียก่อน มิฉะนั้นอาจจะเกิดสงครามได้”

คนขององค์ชายสิบห้าออกลาดตระเวนรอบอำเภอเทียนถังและค่อยๆ ขยายพื้นที่ไปยังหมู่บ้านและตำบลที่อยู่ห่างออกไป เหล่าพานเห็นท่าไม่ดีจึงรีบกระตุ้นให้คนของตนหาวิธีผ่านด่านไปให้ได้ทว่าเหล่าทหารที่ดูแลด่านนั้นเข้มงวดกวดขันยิ่งนักยากที่จะผ่านไปโดยง่าย

“หัวหน้า ใช่ว่าข้าจะไม่อยากหาวิธีแต่ท่านลองไปดูเองสิว่าด่านชายแดนดูแลรัดกุมเพียงใด อย่าว่าแต่ขบวนพวกท่านจะผ่านไปได้โดยง่ายเลย ต่อให้เป็นคนธรรมดายังถูกตรวจแล้วตรวจอีก”

“เจ้าไปติดสินบนพวกเขาดูที เงินทองเจ้านายเรามีไม่น้อยพวกเขาจะเอากี่พันตำลึงกัน”

“ท่านไม่รู้อะไรเสียแล้ว! หากผู้ใดรับสินบนแล้วถูกจับได้ ชินอ๋องทรงสั่งให้ลงโทษอย่างโหดเหี้ยม ต่อให้ท่านกล้าให้เงินก็ไม่มีผู้กล้ารับ”

เหล่าพานได้รับคำแนะนำมาอย่างหนึ่งจึงได้นำกลับไปรายงานให้กับใต้เท้าจางได้ทราบ มีเพียงวิธีเช่นนี้เท่านั้นที่จะหนีพ้นจากแคว้นหมิงไปได้!

คนขององค์ชายสิบห้าที่ไปตรวจเส้นทางธรรมชาติกลับมากราบทูลว่าเส้นทางถูกถล่มจนไม่สามารถเดินทางผ่านได้

“ฝนตกแถบภูเขาหลายวัน หินถล่มลงมาจนปิดทางเดินไปค่อนเขา คงไม่มีผู้ใดผ่านขึ้นไปได้พะยะค่ะ”

“เช่นนั้นพวกเราก็อ้อมไปที่ด่านชายแดนก็แล้วกัน”