บทที่ 233 คนของจางหยงหย่วน

ทหารหนุ่มมองเห็นด้านที่พับขึ้นเขียนตัวเลขหนึ่งร้อยตำลึงเอาไว้เขาจึงโบกมือปล่อยให้นางกับคนเข็นรถพาร่างเน่าๆ นั้นผ่านชายแดนไปได้ ส่วนตัวเขารีบเข้าไปยังห้องที่ก่วนเสวียนหลินนั่งรออยู่

“รายนี้ให้สินบนหนึ่งร้อยตำลึงขอรับ!”

“อืม...สองวันมานี้มีคนให้สินบนจนผิดปกติ เป็นไปอย่างที่องครักษ์กังได้แจ้งเอาไว้ เจ้ารีบออกไปกราบทูลองค์ชายเร็ว!”

จางหยงหย่วนให้ได้ให้คนของตนเองทยอยเดินทางผ่านด่านปะปนมากับชาวบ้านและคนค้าขายไปรอยังเขตแคว้นเว่ย เพื่อให้เขาตามไปสมทบ ยามนี้คนเกือบทั้งหมดก็กำลังเดินทางไปพบกันยังจุดนัดหมาย

“ใต้เท้าจางเป็นอย่างไรบ้างขอรับ?”

“แผนของเจ้านับว่าดีมากทีเดียว แต่ครั้งหน้าอย่าให้ข้าต้องทำสิ่งสกปรกเช่นนี้อีก” จางหยงหย่วนบ่นพึมพำขณะเดินเข้าไปหลังกระโจมเพื่อล้างคราบแผลปลอมพวกนั้นออกจากร่างกายแล้วกลับออกมาในชุดใหม่ “ออกเดินทางได้แล้ว ก่อนที่พวกมันจะไหวตัวทัน”

เหล่าพานยังนึกสงสัยว่าคำเล่าลือเรื่องทหารด่านชายแดนไม่รับสินบนนั้นน่าจะเป็นการโกหกคำโตเพราะคนของตนล้วนผ่านมาได้โดยง่ายเพียงแค่นำเงินใส่ในมือทหารพวกนั้น

“คนของเราที่ล่วงหน้ามาก่อน เจ้านัดไว้ที่ใด?”

“ท้ายหมู่บ้านข้างหน้าขอรับ”

เหล่าพานเคยเดินทางอยู่แถวนี้หลายครั้ง เขาเลือกหมู่บ้านที่อยู่ห่างจากด่านพอประมาณซึ่งไม่ใช่เส้นทางที่คนทั่วไปใช้กัน ครั้นไปถึงชายป่าที่นัดหมายกลับเจอคนไม่ถึงห้าสิบคน

“คนอื่นๆ เล่า?”

“มีเพียงเท่านี้ขอรับ! ข้าให้คนออกไปตามหาก็ไม่พบร่องรอยพวกเขา”

ทันใดนั้นเองก็มีเสียงของคนผู้หนึ่งดังขึ้น

“ไม่ต้องลำบากออกไปตามหาหรอกใต้เท้าจาง ข้าให้คนส่งพวกเขาไปปรโลกล่วงหน้าแล้ว!”

“องค์ชาย!”

หมิงเฉิงอวี่กับพระชายาทรงยืนอยู่ท่ามกลางมือปราบและองครักษ์ที่ขยับล้อมเอาไว้อย่างแน่นหนา

“ข้าเองใต้เท้าจาง น่าเสียดายที่รู้จักตัวจริงของท่านช้าไปหน่อย ยามนี้ ใต้เท้าจื้อก็ยอมสารภาพจนหมดสิ้น เผยหนิงเอ๋อร์ก็ยอมเปิดเผยความลับและที่ซ่อนทองของเสด็จพ่อของข้า เหลือเพียงเจ้า...ผู้อยู่เบื้องหลังการจับสตรีมาค้าประเวณี สร้างหอคณิกาเถื่อน ค้าเกลือหนีภาษีและยังยักยอกทองที่ฮ่องเต้ทรงพระราชทานเพื่อบำบัดทุกข์ราษฎรอีก”

“ต่อให้พระองค์จับกระหม่อมได้ก็ไม่มีทางได้ทองที่เหลือไปหรอก พะยะค่ะ”

“ข้ารู้ว่าคนอย่างเจ้าทำการรอบคอบรัดกุม ครั้งนี้ข้าเองก็ไม่ให้เจ้าหนีรอดไปได้ หลักฐานพร้อมแล้ว รอเพียงเจ้าไปรับโทษบั่นคอเพื่อให้ผู้คนหวาดเกรงการกระทำความผิด”

“ฮ่าๆ องค์ชายทรงโง่อยู่ตั้งหลายปี ปล่อยให้กระหม่อมลอบโจมตีคนของพระองค์ครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่น่าเชื่อว่าครั้งนี้จะไหวตัวหาหลักฐานมาจับกุมกระหม่อมได้”

“นั่นสินะ! ความชั่วของเจ้าก็คงเหมือนกับไฟที่พยายามเอากล่องไม้ครอบไว้ สุดท้ายก็แผดเผาไม้จนไหม้ส่งควันส่งกลิ่นให้ผู้คนได้รู้ได้เห็นจนได้”

“ยามนี้กระหม่อมมาถึงแคว้นเว่ยแล้ว คนของกระหม่อมกำลังตามมาสมทบ พระองค์จะมีปัญญาจับกุมกระหม่อมหรือพะยะค่ะ?” จางหยงหย่วนได้ให้คนของตนที่อยู่แคว้นเว่ยว่าจ้างโจรภูเขากลุ่มหนึ่งเอาไว้เพื่อให้มาอารักขาในการเดินทาง

“มาดูกันว่าระหว่างคนของเจ้ากับคนของข้า ผู้ใดจะแข็งแกร่งกว่ากัน?”

“จับกระหม่อมให้ได้ก่อนเถอะ!” ใต้เท้าจางส่งสัญญาณให้ต่อสู้