บทที่ 235 ท่านอ๋องคนใหม่ (ตอนจบ)

เหล่าลู่ที่คอยยืนดูอยู่ใกล้ๆ ถอนหายใจอย่างโล่งอก ชิงหลานเป็นห่วงศิษย์พี่จึงคอยวนเวียนมาป้อนข้าวป้อนยาอยู่ไม่ขาดระยะ ทำเอาองค์ชายสิบห้ารู้สึกน้อยพระทัยที่พระชายาให้ความสำคัญกับศิษย์พี่มากจนลืมพระองค์ เมื่อเห็นจั๋วเหรินหาวอาการดีขึ้นจึงได้ทรงเข้าไปนั่งเฝ้าใกล้ๆ

“มือปราบจั๋ว! ข้ามีเรื่องอยากจะถามเจ้า!”

“เจ้าแอบมีใจให้หลานเอ๋อร์ใช่หรือไม่?”

จั๋วเหรินหาวตะลึง ผงะเล็กน้อยก่อนจะรีบปฏิเสธ “มิได้พะยะค่ะ! กระหม่อมมิเคยคิดเกินเลยกับพระชายาสักครั้ง”

“เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าเจ้าปกป้องนางเกินกว่าหน้าที่?”

มือปราบหนุ่มถอนหายใจ “กระหม่อมสารภาพตามตรงพะยะค่ะ กระหม่อมเคยติดค้างนางเอาไว้ เพราะความรู้สึกผิดนั้นเกาะกุมอยู่ในจิตใจมาตลอดจึงตั้งปณิธานจะดูแลนางด้วยชีวิตพะยะค่ะ”

หมิงเฉิงอวี่พระเนตรวาววาบขึ้นคราหนึ่ง “เจ้าติดค้างอันใดกับนาง?”

“ในตอนที่นางตกน้ำในวัยเยาว์ เป็นกระหม่อมเองที่สามารถจะช่วยได้แต่กลับขี้ขลาดพะยะค่ะ กระหม่อมเห็นพระชายาไปยืนอยู่ตรงท่าน้ำที่ไม้ผุพาดอยู่แต่กลับลังเลที่จะร้องเตือน ครั้นนางตกลงไปในน้ำ กระหม่อมก็ถูกสหายผู้อื่นฉุดกระชากให้ถอยออกมาไม่รีบร้องให้ผู้ใหญ่มาช่วย สหายพวกนั้นวิ่งหนีไปกันหมดแล้วกระหม่อมจึงได้ตะโกนร้อง กระหม่อมโทษตนเองอยู่เสมอมาว่าหากกระหม่อมกล้าหาญกว่านั้นนางก็คงไม่ต้องกลายเป็นคนป่วยนอนซมอยู่ในบ้านนานหลายปี”

ชิงหลานที่ชะงักเท้าอยู่หลังประตูนางกำลังจะก้าวเท้าเข้ามาในห้องพอดี นางน้ำตาไหลด้วยความสงสารเด็กหญิงที่ต้องตกน้ำไปในวันนั้นและต้องกลายเป็นผู้ป่วยเรื้อรังต่อมาถึงห้าปี ทั้งนางยังรู้สึกเห็นใจศิษย์พี่ที่ไม่รู้ว่าเด็กหญิงที่เขาต้องการปกป้องนั้นได้จากไปนานแล้ว หญิงสาวล้วงผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน้ำตาก่อนก้าวออกไปหาคนทั้งสอง

“มิน่าเล่า! ศิษย์พี่จึงคอยช่วยเหลือข้า ทั้งให้มีดสั้น ทั้งซื้อเจ้าสายลมให้และครั้งนี้ยังเข้ามาปกป้องข้าอย่างไม่คิดชีวิตเป็นเพราะท่านทำความผิดไว้นี่เอง”

“หลานเอ๋อร์!” สีหน้าของจั๋วเหรินหาวเก้อเขิน “ข้ามิได้ตั้งใจจะปกปิดเจ้าแต่ละอายใจจนไม่กล้าจะเอ่ยถึงต่างหาก”

ชิงหลานหันไปสบสายพระเนตรของคนที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง

“องค์ชายทรงดื่มน้ำส้มสายชูไปไม่น้อยสิเพคะ จึงได้มาสอบสวนผู้บาดเจ็บอย่างใกล้ชิดเพียงนี้”

“ก็...เอ่อ! ก็ศิษย์พี่ของเจ้าดูน่าสงสัยมานานแล้วนี่! ครั้งนี้ข้าดูว่าเขาทุ่มเทมากจนผิดปกติจึงไม่ไว้ใจ”

พระชายาหัวเราะน้อยๆ ยกพระหัตถ์ขึ้นลูบพระพาหาของพระสวามี

“ได้ยินคำสารภาพของศิษย์พี่แล้ว พระองค์สบายพระทัยขึ้นหรือยัง เพคะ?”

พระพักตร์องค์ชายซับสีระเรื่อด้วยความอาย ทรงผงกพระเศียรก่อนหันไปตรัสกับจั๋วเหรินหาว “เช่นนั้นข้าไม่กวนเจ้าพักผ่อนแล้ว”

มือปราบหนุ่มเป่าลมฟู่ออกมาจากปากเบาๆ ส่วนชิงหลานส่งเสียงหัวเราะไล่หลังพระสวามี องค์ชายหมิงเฉิงอวี่รีบสาวพระบาทออกจากห้องผู้บาดเจ็บด้วยความขัดเขิน

“ขอบคุณศิษย์พี่ที่ท่านคิดจะปกป้องข้ามาตลอด ครั้งที่ข้าตกน้ำเป็นอุบัติเหตุท่านอย่าโทษตนเองไปเลย เรื่องมันผ่านไปแล้ว”

“ถึงอย่างไรข้าก็ถือว่าตนเองสมควรต้องดูแลเจ้าอยู่ดี”

ชิงหลานยิ้มน้อยๆ “น่าเสียดายที่ข้ารู้ช้าไปหน่อย หากรู้เร็วกว่านี้จะเรียกร้องจากท่านให้สาสม!”

หมิงฮ่องเต้ทรงพอพระทัยยิ่งนักที่พระอนุชาและพระชายาชิงหลานได้จับกุมใต้เท้าจางได้สำเร็จ หลังจากจงเหยียนนำตัวจางหยงหย่วนไปสอบสวนยังสำนักองครักษ์เสื้อแพรได้เพียงหนึ่งวันก็รีดเค้นหาแหล่งซ่อนทองคำที่เหลือได้สำเร็จ

“ผลงานครั้งนี้ของเจ้าสองสามีภรรยานับว่ายิ่งใหญ่มากจริงๆ ข้าจะแต่งตั้งองค์ชายสิบห้าให้เป็นอ๋องคนต่อไป”