บทที่ 49 วางแผนกลับเมืองหลวง

“เหล่าลู่เรื่องคอขาดบาดตายเช่นนี้ เหตุใดเจ้าจึงไม่บอกข้า?”

“ฮูหยิน ต่อให้ข้าบอกท่านแล้ว ท่านกับคุณหนูจะหนีไปที่ใดได้หรือขอรับ? ข้ารู้ว่าพวกเขาไม่กล้าลงมือโดยเปิดเผยเป็นแน่ จึงได้แต่ปกป้องพวกท่านด้วยตนเอง”

ชิงหลานหันไปหามารดาและเกลี้ยกล่อมให้เริ่มแผนการแก้แค้น

“ข้าจะไม่ยอมให้พี่ชายข้าสิ้นชีวิตไปเปล่าและการที่ซิวฮูหยินกล้าทำกับท่านแม่และข้าเช่นนี้ ไม่ควรได้รับการให้อภัย ท่านแม่...ได้เวลาที่พวกเราจะต้องทวงคืนทุกสิ่งที่เป็นของเราคืนกลับมาแล้วเจ้าค่ะ”

“ท่านพ่อของเจ้าเล่า? แม่ไม่อยากทำให้ท่านพ่อของเจ้าเดือดร้อนหรอกนะ”สีหน้าของจังฮูหยินดูปริวิตก “แม้ว่าท่านพ่อเจ้าจะมิได้มาดูแลพวกเราหลายปี แต่แม่ก็ยังเชื่อมั่นว่าท่านพ่อของเจ้ามิได้เป็นคนใจไม้ไส้ระกำ”

“ท่านแม่ ท่านคือภรรยาและข้าคือบุตรีของท่านพ่อ หากคนผู้นั้นไม่คิดจะรับผิดชอบพวกเรา ข้าก็จะหาวิธีให้เขายอมรับให้จงได้”

สีหน้าของชิงหลานดูถมึงทึง สายตาของนางดูคุมแค้น จังฮูหยินไม่เคยเห็นบุตรีเป็นเช่นนี้มาก่อน เสี่ยวลิ่งกับเหล่าลู่ที่เห็นวาจาท่าทางของคุณหนูดูแข็งกร้าวก็พลอยตระหนกเช่นกัน

“ได้เวลาที่เราต้องกลับไปทวงทุกสิ่งคืนแล้วเจ้าค่ะ!” เผยมู่ซีนึกถึงวิทยายุทธ์ตนเองที่เริ่มฟื้นคืนมาจากชาติก่อนได้ห้าหกส่วน อีกไม่นานนางน่าจะกลับไปมีฝีมือเช่นเดิม

จังฮูหยินถอนหายใจมองหน้าบุตรสาว “เจ้าคิดจะทำเช่นใด?”

“ก่อนอื่น ข้าจะต้องกลับไปเมืองหลวงให้ได้ก่อนเจ้าค่ะ จากนั้นเราสองแม่ลูกต้องหาทางติดต่อท่านพ่อเพื่อจะได้ดูท่าทีเสียก่อนและหากจะไปเมืองหลวงพวกเราทั้งสี่คนก็ควรจะไปด้วยกันเจ้าค่ะ”

“เหตุใดจึงต้องไปกันทั้งหมดด้วย? เหล่าลู่ต้องเฝ้าจวนสกุลชิงมิใช่หรือ?”

“ท่านแม่ การไปอยู่เมืองหลวงเราต้องสืบข่าวหลายทางจำต้องใช้คนที่ไว้ใจได้ ท่านอย่าห่วงจวนแห่งนี้เลยเราอาศัยว่าจ้างบ้านใกล้ๆ ดูแลไว้ก็ได้ มิได้มีข้าวของล้ำค่ามากมายให้ห่วงมิใช่หรือเจ้าคะ?”

“เจ้าคิดจะไปเมื่อใด?”

“หลังจากที่วาดภาพฝาผนังเสร็จ ข้าก็จะหาทางไปทำงานกับอาจารย์จ้าวที่สำนักพู่กันทองเจ้าค่ะ”

จังฮูหยินยอมรับในการตัดสินใจของบุตรสาว ความตายของบุตรชายทำให้นางเศร้าโศกมานานหลายปี หากไม่เป็นเพราะมีชิงหลานนางคงไม่อาจผ่านพ้นคืนวันอันสลดหดหู่พวกนั้นมาได้ “ในเมื่อพวกเราถอยแล้วแต่ซิวซีชวนยังไม่ยอมวางมือเห็นทีคงต้องกลับไปเผชิญหน้ากับนางให้รู้ดีรู้ชั่วกันไปก็คงจะดีกว่ารอรับความตายอยู่ที่นี่”

“ข้ายินดีติดตามฮูหยินกับคุณหนูไปทุกหนทุกแห่งเจ้าค่ะ”

“ข้าด้วยขอรับ!”

ภาพวาดบนฝาผนังวิหารเก้าเทพชั้นบนซึ่งมีพื้นที่ให้วาดน้อยกว่าชั้นล่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว จิตรกรที่วาดภาพสามชั้นบนจึงได้เดินทางกลับเมืองหลวง จิตรกรหลูหัวหน้าผู้รับผิดชอบเกิดล้มป่วยเพราะตากฝนซ้ำยังมีอาการป่วยเดิมแฝงอยู่ในร่างกาย ชิงหลานจึงต้องเร่งมือวาดส่วนของตนให้เสร็จเพื่อที่จะได้ช่วยงานในส่วนของจิตรกรหลูให้เสร็จเร็วขึ้น

องค์ชายได้รับรายงานว่าคุณหนูชิงเลิกงานมืดค่ำกว่าเดิมก็นึกเป็นห่วงจึงได้แสร้งว่าตนทำงานอยู่ในอาคารใกล้ๆ ในวัดจนดึกดื่นเช่นกัน จงเหยียนที่นอนไม่ค่อยหลับเพราะคิดเรื่องของเสี่ยวลิ่งรีบขันอาสามาคอยดูแลคุณหนูชิงอยู่ใกล้ๆ โดยกราบทูลกับองค์ชายว่าตนอยากแลกหน้าที่กับกังซือเฉิน

หมิงเฉิงอวี่ที่อยากจะไปดูเองแต่ก็ยังไม่พอใจที่นางดูเหมือนรังเกียจตนจึงรีบพยักหน้าตกลงให้องครักษ์จงแลกหน้าที่กับองครักษ์กังผู้น้อง จงเหยียนดูมีไหวพริบมากกว่ากังซือเฉินมากนัก หากให้ไปดูแลความปลอดภัยให้นางน่าจะไว้ใจได้มากกว่า

จงเหยียนจึงไปนั่งเฝ้าที่ม้านั่งใกล้บริเวณวาดภาพคอยจับตาดูสองนายบ่าวทำงานจนค่ำมืด ตั้งแต่เขาไปโรงน้ำชากับกังเฉินในเย็นนั้นจึงได้รู้ว่าตนเองทำให้เสี่ยวลิ่งได้รับความอับอายต่อคนในอำเภอ นับตั้งแต่วันที่เขาติดตามองค์ชายกลับเมืองหลวงนางก็ไม่กล้าเดินผ่านตลาด....เรื่องนี้เขาไม่เคยรู้มาก่อน

กังเฉินก็ช่างใส่ไฟนัก พอนั่งลงก็ชี้ให้เขาดูคุณชายนิ่ง บุรุษที่เอ่ยว่าอยากได้เสี่ยวลิ่งไปเป็นอนุภรรยา จงเหยียนแทบจะควักกระบี่ออกชี้หน้าบุตรคหบดีนิ่ง แต่เป็นเพราะรอยยิ้มขำๆ ของสหายองครักษ์ ทำให้เขาต้องข่มใจกำกระบี่แน่นๆ ไปหลายหน