บทที่ 70 องค์ชายมาเอง

เหล่าลู่รู้สึกได้ว่าฝีมือของคนทั้งสามที่ปะทะกับตนมิใช่ธรรมดา! เขาก้มลงมองรอยกระบี่ที่ปาดแขนเสื้อขาดเป็นทางยาว ทำให้มีรอยเลือดซึมออกจากแขนเล็กน้อย หลังและหน้าอกรู้สึกบอบช้ำ ชายหนุ่มตัดสินใจจับปลาข้างเรือนที่เลี้ยงไว้สามตัวใส่ในชะลอมไม้ไผ่ที่สานไว้ หยิบคันเบ็ดใหม่ข้างเรือนออกมา เขาต้องรีบกลับจวนไปเตือน ชิงหลาน...มือสังหารที่ถูกส่งมาก่อนหน้านี้เทียบไม่ได้กับคนทั้งสามที่เพิ่งมาดักทำร้ายเขา ที่ผ่านมาเหล่าลู่ก็เก็บกวาดหมดจดทุกครั้ง เขาขมวดคิ้วครุ่นคิดว่าตนเองพลาดที่ใด? คนพวกนี้จึงได้สงสัยและตามล่าเขา

เจิงอิ่งเดินไปวนมารออยู่ที่ประตูเล็กหลังจวน ครั้นเห็นว่าเหล่าลู่เดินลิ่วตรงมา นางจึงแสร้งไปนั่งรออยู่ม้าหินที่อยู่ไม่ไกลนัก

“ท่านกลับมาแล้วหรือ? เป็นอย่างไรบ้าง?”

เหล่าลู่สังเกตเห็นความตื่นเต้นในแววตาของนางแวบหนึ่ง...หรือว่านางจะรู้เห็นกับคนร้ายสามคนนั่น? เขายื่นชะลอมใส่ปลาสามตัวยื่นให้นาง

“เย็นนี้เจ้าทำปลาทอดให้ข้ากินหน่อยสิ!”

สายตาของเจิงอิ่งมองเห็นแขนเสื้อที่ขาดเป็นทางของเขาพอดี

“ท่านได้รับบาดเจ็บหรือ? รีบไปเปลี่ยนเสื้อเถอะ เดี๋ยวข้าทำแผลให้” เหล่าลู่ไม่ขัดขืน ยามนี้เขานึกถึงคำพูดของชิงหลาน เขาคงต้องเล่นตามน้ำสักหน่อย อยากจะรู้เหมือนกันว่านางจะเล่นเล่ห์อันใด?

เหล่าลู่ปล่อยให้เจิงอิ่งกอดแขนเขาข้างหนึ่งไปจนถึงห้องนอนของตน เมื่อจับเขานั่งลงแล้ว หญิงสาวก็ออกไปเอากล่องไม้ใส่ยามา เหล่าลู่ถอดเสื้อตัวนอกนั่งรอ เจิงอิ่งถลกแขนเสื้อให้เขาแล้วทำแผลอย่างคล่องแคล่ว

“ดูเจ้าชำนาญการทำแผลราวกับเป็นหมอเทียว”

“ตระกูลข้าตีกระบี่ย่อมมีคนได้รับบาดเจ็บบ่อย ความสามารถเช่นนี้ข้ามีมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว” นางก้มหน้าก้มตาพันแผลเสร็จก็เงยหน้าขึ้นมอง “ตกลงว่าท่านเกิดเหตุใดจึงได้บาดแผลกลับมาเช่นนี้?”

“ข้าถูกคนลอบทำร้ายระหว่างทางน่ะ ดีที่หนีรอดมาได้ก็เลยรีบมาจวนนี่ล่ะ? เจ้าเห็นคุณหนูหรือไม่?”

“คุณหนูวาดภาพอยู่ในห้องหนังสือแน่ะ”

เหล่าลู่รีบลุกพรวดพราดไปหาคุณหนูที่ห้องหนังสือไม่สนใจเรียกร้องเรียกของเจิงอิ่งทีไล่หลังมา เมื่อเห็นว่าเรียกเพียงใดชายหนุ่มก็ไม่หันกลับนางจึงได้หันไปเก็บกล่องยาเดินกลับห้องโถงใหญ่

ชิงหลานฟังเหตุการณ์แล้วตื่นตระหนก “ฝีมือพวกเขาร้ายกาจจนทำร้ายท่านได้ เห็นทีพวกเราอาจจะต้องระวังตัวให้มากขึ้น”

“ข้ารู้สึกว่าเจิงอิ่งน่าจะรู้เห็นกับคนพวกนี้ ตอนที่ข้ากลับมานางดูเหมือนจะ รอคอยข้าอยู่ นางมีพิรุธอย่างเห็นได้ชัด สิ่งที่เจ้าสงสัยดูมีมูลมากเทียว”

“ทำอย่างไรเราจะจับนางได้คาหนังคาเขา?”

เสี่ยวลิ่งเดินยิ้มแย้มเข้ามาในห้องหนังสือ เมื่อเห็นว่าเหล่าลู่อยู่กับคุณหนูนางก็ยิ้มกว้าง “พวกท่านอยู่กันพร้อมหน้าพอดี ข้าได้ขนมจากเมืองหลวงมาฝากด้วย”

“เจ้าได้มาจากที่ใดหรือ?”

เสี่ยวลิ่งทำหน้าเอียงอาย “ก็...ก็...องครักษ์จงมาน่ะสิเจ้าค่ะ องค์ชายก็เสด็จด้วย ฮูหยินกำลังต้อนรับอยู่เจ้าคะ”

“ไอหยา! องค์ชายมาหรือ?”

ชิงหลานออกมาถึงห้องโถงก็พบว่าองค์ชายกำลังจิบน้ำชาพูดคุยกับมารดาของตนอยู่ จงเหยียนกับกังเฉินยืนยิ้มอยู่ด้านหลัง ของฝากจากเมืองหลวงมาสองกล่องไม่ใหญ่นักวางอยู่บนโต๊ะ ส่วนของชิงหลานเป็นม้วนกระดาษคุณภาพดีที่จงเหยียนหอบมาวางต่อหน้านาง

“ข้ามาตามจับคนร้ายละแวกนี้จึงได้ถือโอกาสเอากระดาษมาฝากเจ้าด้วย”