บทที่ 83 สำนักข่าวนกกระจิบ

“อ้าว! คุณชายจิน นึกไม่ถึงเลยว่าจะเจอท่านที่นี่!”

จินวั่งซู่ยิ้มกว้างพินิจสาวน้อยตรงหน้าอย่างละเอียดลออ “คุณหนูท่านดูแข็งแรงขึ้นมากทีเดียว เปล่งปลั่งมีชีวิตชีวายิ่ง ข้ายินดีด้วยนะ”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

จินวั่งซู่ได้รู้เรื่องที่ชิงหลานเคยนอนซมอยู่บนเตียงนานถึงห้าปี เมื่อเขากลับมาถึงเมืองหลวง คราใดที่ได้ยินคนคุยกันเกี่ยวกับยาบำรุงร่างกายก็จะสนใจไต่ถามเพราะคาดว่าวันข้างหน้าชิงหลานน่าจะกลายมาเป็นพระชายาขององค์ชายสิบห้าแน่ การเตรียมยาบำรุงให้นางก็เหมือนกับได้สานสัมพันธ์กับองค์ชายสิบห้าไปด้วย

....บุรุษตระกูลหมิงหากเล็งสตรีใดแล้วไม่เคยปล่อยให้หลุดมือ!.....

“ข้าได้ยินว่าพ่อบ้านลู่แต่งงานกับบุตรีบุญธรรมของนายอำเภอเฉิน น่าเสียดายที่มิได้ไปร่วมงาน เพราะองค์ชายสิบห้านั่นล่ะรีบร้อนจนมิได้สนใจข้า” จินวั่งซู่ก็พูดไปอย่างนั้น ความจริงระยะนี้เขาติดตามสืบหาเฉาอวิ๋นจือและอู่ฉางชิงช่วยท่านอ๋องเก้าและองค์ชายสิบห้าอยู่ทุกวัน ต้องคอยตระเวนไปตามตรอกเล็กตรอกน้อยในเมืองหลวงเพราะมองหาความผิดปกติ

“รบกวนคุณชายจินแล้วเจ้าค่ะ พวกเราเองก็ได้คาดคิดว่าแท้จริงแม่นางเจิงจะเป็นบุตรบุญธรรมของท่านนายอำเภอเช่นกัน”

จินวั่งซู่หันมามององครักษ์จงและเสี่ยวลิ่งที่จับมือกันอยู่ “ข้ายินดีกับเจ้าทั้งสองคนด้วย จงเหยียนมีคู่หมั้นแล้ว ช่างน่าอิจฉายิ่ง!”

จงเหยียนหัวเราะพอใจก่อนก้มศีรษะคารวะขอบคุณในคำอวยพรของคุณชายจิน “เสี่ยวลิ่งเพิ่งมาถึงเมืองหลวงได้ไม่นาน ข้ารอให้นางพร้อมอีกสักสองสามวันจึงจะพาเสี่ยวลิ่งเข้าไปคารวะผู้อาวุโสในตระกูลขอรับ”

“ก้าวหน้ายิ่งนัก! เมื่อใดเจ้าแต่งงานก็อย่าลืมเชิญข้าด้วยก็แล้วกัน หากรอให้องค์ชายนึกถึง ข้าก็คงจะพลาดงานแต่งเจ้าแน่ ฮ่าๆ”

“ไม่ต้องเป็นห่วงขอรับ! เดี๋ยวข้าจะเป็นคนส่งเทียบเชิญท่านด้วยตนเอง”

จินวั่งซู่ได้ยินว่าคนทั้งสามกำลังจะไปเลือกเสื้อผ้าใหม่ให้กับเสี่ยวลิ่งจึงอาสาไปด้วยโดยอ้างว่าตนสนิทสนมกับเจ้าของร้าน

“หากพวกท่านเอาหน้าข้าไปด้วย รับประกันว่าจะได้สินค้าดีราคาถูกอย่างแน่นอน”

นับว่าคำพูดของคุณชายจินไม่เกินเลย เพราะร้านค้าที่ว่านั้นเช่าอาคารของตระกูลจินอยู่ด้วยส่วนหนึ่ง หลงจู๊ในร้านพอเห็นหน้าจินวั่งซู่ก็รีบเข้ามาเชื้อเชิญในเข้าไปข้างในด้วยความยินดี อีกทั้งยังสั่งนำพวกเขาทั้งสี่คนเข้าห้องพิเศษที่มีสินค้าที่รอจำหน่ายให้กับลูกค้าประจำที่กระเป๋าหนักโดยเฉพาะ ชิงหลานกับเสี่ยวลิ่งเห็นชุดงดงามพวกนั้นถึงกับอุทานพร้อมกัน

“ว้าว! เสื้อผ้าพวกนี้สวยๆ ทั้งนั้นเลย!”

“ขอรับ! ล้วนเป็นเสื้อผ้าที่สั่งตัดเย็บเป็นพิเศษ ไม่วางจำหน่ายด้านหน้า ลูกค้าประจำของร้านเราจะแวะเวียนมาเลือกซื้อมิได้ขาด คุณหนูทั้งสองโชคดียิ่งเมื่อวานเพิ่งขนเข้ามาใหม่อีกสามสิบชุดขอรับ เชิญเลือกตามสบาย”

....คุณภาพย่อมสอดคล้องกับราคา...

ชิงหลานได้ฟังแล้วก็พยักหน้ารับว่าแม้จะราคาสูงทว่าเสื้อผ้าเหล่านี้แต่ก็สมน้ำสมเนื้อ จงเหยียนมองตามสายตาของหญิงคนรักที่ชื่นชมชุดงดงามเหล่านั้น

“เจ้าเลือกเถอะสักสองสามชุด เงินแค่นี้ข้ามีพอจ่ายให้กับเจ้าอย่าได้กังวล”

เสี่ยวลิ่งหันมากุมมือกล่าวขอบคุณคู่หมั้นแล้วหันไปบอกให้คุณหนูของตนเลือกชุดที่เหมาะสมให้

“ชุดสีเขียวอ่อนช่างเหมาะกับเจ้าเสียจริง ช่วยส่งให้ผิวเจ้าดูงดงามยิ่งนัก องครักษ์จงท่านเห็นด้วยหรือไม่?”

“ข้าเชื่อในสายตาคุณหนูชิง ท่านช่วยเลือกให้นางเลยขอรับ ข้าจะรอจ่ายเงินและรอชื่นชมในยามนางสวมใส่เท่านั้น”

จินวั่งซู่หัวเราะหึๆ “เจ้าช่างเป็นคู่หมั้นที่ดีเสียจริง วางใจเถอะข้าต่อรองราคาให้ได้อีกเอาสักห้าชุดไปเลยก็แล้วกัน”

เมื่อได้เสื้อผ้าครบ ใบหน้าของคุณชายจินก็มีคุณภาพในการต่อราคาอย่างยิ่ง หลงจู๊ไม่ต้องรอให้จินวั่งซู่เอ่ยปากเขาก็รีบผงกศรีษะ