บทที่ 10

ชายคนนั้นสวมชุดลำลอง แต่เขาสวมนาฬิกาข้อมือผู้ชายของคาร์เทียร์ที่มีราคาและน่าประทับใจเช่นกัน

ส่วนผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ เขา เธอกำลังรบกวนขอให้เขาซื้อสร้อยข้อมือให้เธอ

“ฟีลิกซ์ ทำไมคุณไม่ซื้อสร้อยนี้ให้ฉันล่ะ? มันไม่แพงเลย แค่ 30,000 กว่าๆ เอง กับตอนเล่นไพ่คุณจ่ายไปมากกว่านี้อีก”

ฟีลิกซ์เมินผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ เขา และจ้องไปที่เวนดี้แทน

“เวนดี้ ชูเลอร์” ฟีลิกซ์เรียก

ฟีลิกซ์ไม่คิดมาก่อนว่าหลังจากเรียนจบมัธยมปลายแล้ว เขาจะได้เจอกับแฟนในฝันของเขาที่นี่แทน

เขากับเวนดี้เป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยม เขาไล่ตามเธออย่างหนักในตอนนั้น น่าเสียดายที่เธอไม่แม้แต่จะให้โอกาสเขาเลยด้วยซ้ำ

หลังจากเข้ามหาวิทยาลัย เวนดี้ก็ไปเมืองหลวงเพื่อเรียนต่อในมหาวิทยาลัยที่มีผลการเรียนดี แม้ว่าฟีลิกซ์จะมีเงินอยู่บ้าง แต่ก็ไม่สามารถไปเรียนที่มหาวิทยาลัยแบบนั้นได้ เขาเลยไปต่างประเทศแทน

หลังจากห่างหายกันไปหลายปี เวนดี้ก็กลายเป็นหญิงสาวสวยงามอย่างแท้จริง แม้ว่าเธอจะอายุน้อยกว่าที่เขาจำได้ แต่ก็ดูมีความเป็นผู้ใหญ่และเป็นหญิงสาวมากกว่า!

หัวใจของฟีลิกซ์เต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง เขาอยากได้เวนดี้ในทันที

เมื่อได้เจอหน้าฟีลิกซ์ เวนดี้ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดอะไรบางอย่างที่ทำให้ฟีลิกซ์หดหู่

“ใครคะ?”

ไม่ต้องสงสัยเลย เวนดี้ลืมทุกอย่างเกี่ยวกับเขาไปแล้ว

“ผมชื่อฟีลิกซ์ เวสต์ เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นในโรงเรียนมัธยม ตอนนั้นผมส่งจดหมายรักให้คุณทุกวัน”

ฟีลิกซ์เดินเข้าไปหาเวนดี้และพูดด้วยรอยยิ้ม เมื่อได้ยินชื่อนี้ แจสเปอร์ก็จำได้ทันทีว่าเขาเป็นใคร

ตอนมัธยมปลาย มีคนชื่อฟีลิกซ์ เวสต์อยู่จริง เขาเป็นรุ่นที่สองของครอบครัวที่ร่ำรวย ไปต่างประเทศเพื่อเรียนมหาวิทยาลัย และไม่เจอเขาอีกเลยหลังจากนั้น

เหตุผลที่เขามีความทรงจำเกี่ยวกับฟีลิกซ์มาก ๆ คือ เขามักโดนฟีลิกซ์แกล้งประจำ!

“ฟีลิกซ์เวสต์ นั่นคุณเองเหรอ?”

ในที่สุดเวนดี้ก็จำได้และยิ้มอย่างสุภาพ ในขณะเดียวกัน เธอยังจำได้ว่าฟีลิกซ์มักแกล้งแจสเปอร์ตอนเรียนหนังสือ เธอรีบพูดอย่างรวดเร็วว่า “ฉันไม่คิดว่าจะได้พบคุณที่นี่ แต่วันนี้ยังมีอีกหลายอย่างเลยที่ต้องทำ ไว้ค่อยคุยกันใหม่นะ!”

หลังจากพูดจบ เวนดี้ก็ดึงแจสเปอร์เข้ามาแล้วพูดว่า “แจส ไปกันเถอะ อย่าซื้อของขวัญให้ฉันเลย ฉันไม่อยากได้จริง ๆ”

คำพูดของเวนดี้ประกอบกับการกระทำที่ใกล้ชิด ทำให้ฟีลิกซ์มุ่งความสนใจไปที่แจสเปอร์ในทันที

เมื่อมองไปที่แจสเปอร์ ฟีลิกซ์พบว่าเขาคุ้นเคยกับคนนี้

“แจสเปอร์ เลน?”

จู่ ๆ ฟีลิกซ์ก็นึกขึ้นได้ว่าแจสเปอร์เป็นใคร และสีหน้าของเขาก็มีชีวิตชีวามากขึ้น “นี่ไม่ใช่คนจนสมัยมัธยมเหรอ? เธอสองคนมาสนิทกันได้ยังไง?”

ในช่วงครึ่งหลังของประโยค น้ำเสียงและท่าทางของฟีลิกซ์เกือบจะดูถูกเหยียดหยาม ราวกับว่าแจสเปอร์ได้ทำลายเทพธิดาของเขาไปแล้วเพียงแค่ยืนอยู่ข้าง ๆ เวนดี้

ขณะนี้ ลินดี้ แมนสัน เพื่อนผู้หญิงที่ฟีลิกซ์พามาก็เดินเข้ามาด้วย

“ฟีลิกซ์ นี่ใคร?” ลินดี้ถาม

“เพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลาย!”

ฟีลิกซ์เยาะเย้ย “เขาเป็นเพื่อนที่ยากจนที่สุดในโรงเรียนมัธยมปลาย ใส่ชุดนักเรียนชุดเดิมทุกวันและกินอาหารวันละสองมื้อเท่านั้นที่ประกอบไปด้วยขนมปังและแยม แถมเขายังถูกรังแกอยู่บ่อยครั้ง ผมคิดว่าเขาดูน่าสงสารมาก บางครั้งก็เลยให้เขาไปทำธุระให้แล้วก็ให้รางวัลไปสองสามเหรียญ”

หลังจากพูดจบ ฟีลิกซ์ก็มองแจสเปอร์อย่างร่าเริง ด้วยความรู้สึกที่เหนือกว่า เขายังคงดูถูกแจสเปอร์ต่อหน้าเวนดี้ต่อไป “แจสเปอร์ ฉันพูดถูกไหม?”