บทที่ 115

“ผมจะให้มืออาชีพเป็นคนจัดการระบบโดยรวมอย่างแน่นอน นอกจากพ่อแม่ของผมและคุณ ผมจะไม่ไว้ใจใครให้รับผิดชอบด้านการเงินเลย”

เวนดี้บ่นเบา ๆ เธอสนุกกับความจริงที่ว่าแจสเปอร์เชื่อใจเธอมากพอ ๆ กับที่เขาไว้ใจพ่อแม่ของเขา แต่เธอกลับพูดว่า “ฉันจะขโมยเงินของคุณทั้งหมด ตอนคุณไม่อยู่!”

“อะไรที่เป็นของผม มันก็เป็นของคุณเหมือนกัน” แจสเปอร์พูดด้วยรอยยิ้ม

รอยแดงจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเวนดี้

“เวนดี้ มาเถอะ แม่ทำซุปไก่ให้คุณแล้ว มาทานตอนที่ยังร้อน ๆ อยู่ พ่อแม่เอาไก่จากบ้านเกิดมาให้ผม และมันดีสำหรับคุณ”

ในเวลานี้ แซลลี่เดินไปพร้อมกับชามซุป

เวนดี้รีบเดินไปหยิบมันจากเธอ

“ขอบคุณนะคะ แซลลี่” เวนดี้พูดอย่างอ่อนหวาน

แม่ของเธอเสียชีวิตตั้งแต่เธอยังเด็ก ดังนั้นเธอกับดอว์สันจึงต้องดูแลซึ่งกันและกันมาโดยตลอด

แม้ว่าดอว์สันจะดูแลเหมือนเธอเป็นของล้ำค่า แต่เขาก็ยังเป็นผู้ชายและยุ่งกับงานอยู่เสมอ นอกเหนือจากสิ่งที่เป็นรูปธรรมแล้ว อาจกล่าวได้ว่าเขาไม่สามารถดูแลเวนดี้ได้ตามที่เธอต้องการในชีวิต

ในช่วงสองสามวันนี้ เวนดี้สามารถสัมผัสได้ถึงความรักของแม่ที่เธอสูญเสียไปนานแล้วจากแซลลี่ ปกติเธอจะสนิทกับแม่มาก

แซลลี่ยิ้มอย่างเบิกบานขณะที่พูดอย่างอบอุ่น “คราวหน้าหนูอยากกินอะไรบอกแม่นะ ไม่ต้องทำเองให้ลำบาก”

"ได้ค่ะ"

เวนดี้จิบซุปไก่เล็กน้อยที่เคี่ยวบนไฟอ่อน ๆ เป็นเวลานานหลายชั่วโมง เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ไหลเข้าสู่ส่วนลึกที่สุดในหัวใจ

แซลลี่หันกลับมาอย่างพอใจเมื่อเห็นเวนดี้ดื่มซุป จากนั้น เธอสั่งแจสเปอร์ว่า “ไปเรียกพ่อของลูกมาทานอาหารเย็นได้แล้ว ตาแก่นั่นไม่ทำอะไรเลยตั้งแต่มาที่นี่ เขามัวตกปลาแล้วก็เล่นหมากรุกกับเพื่อนของเขา ถึงเวลาทานข้าวเย็น เขายังไม่รู้เรื่องเลย”

…