บทที่ 117

“ได้โปรดแสดงความขอบคุณผู้อาวุโสลอว์แทนผมด้วยนะครับ” แจสเปอร์กล่าวอย่างจริงใจกับแอนนา

ถึงแม้ว่าจะเป็นตระกูลลอว์ที่ถามหา แต่พวกเขาก็ปฏิบัติต่อเขาด้วยความเคารพเพียงพอในทุกด้านโดยไม่คำนึงถึงสิ่งอื่น

แจสเปอร์ไม่ใช่คนที่มีความคิดเห็นเกินจริงเกี่ยวกับความสามารถของเขาเอง เขาเคารพผู้อาวุโสของตระกูลลอว์และคำพูดของเขาถูกพูดออกมาจากใจ

“คุณควรบอกสิ่งนี้กับท่านผู้เฒ่าด้วยตัวเองนะคะ” แอนนาพูดด้วยรอยยิ้ม

“เอาล่ะ เจ้าจิ๋ว เธอมารับชายคนนี้แล้ว พี่จะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ” เฮนรีใช้โอกาสนี้พูดขณะที่แจสเปอร์กำลังขึ้นรถ

แอนนาขมวดคิ้วและพูดว่า “คุณปู่ต้องการเชิญแจสเปอร์ไปทานอาหารเย็นที่บ้านคืนนี้ พี่จะหนีไปไหนล่ะ”

“แย่จัง ปู่ก็รู้ด้วยสิ พี่ไม่ชอบเหตุการณ์แบบนี้เลย พี่นัดกับเพื่อนไว้แล้ว พี่ต้องไปก่อน”

เมื่อพูดจบ เฮนรี่ก็รีบออกไป

แอนนาถอนหายใจ เธอหันกลับมาขึ้นรถ

ในช่วงเวลาเดียวกับที่รถสตาร์ท แอนนาพูดกับแจสเปอร์อย่างขอโทษว่า “พี่ชายของฉัน จริง ๆ แล้วเขาเป็นคนหยาบคายนิดหน่อยน่ะ อย่าไปสนใจเขาเลย”

"ไม่เป็นไรครับ จากที่เขาเป็น เราไม่ใช่คนที่มาจากโลกเดียวกัน ไม่น่าแปลกใจที่เราอาจจะไม่มีอะไรจะคุยกันครับ” แจสเปอร์เข้าใจสิ่งนี้อย่างชัดเจน

“นอกจากกลุ่มวายร้ายของเขาแล้ว ใครล่ะจะอยู่ในโลกเดียวกับเขา” แอนนาพูดอย่างไม่พอใจ

ขณะที่พวกเขานั่งอยู่ในรถ มีกลิ่นของผู้หญิงอ่อน ๆ มาจากด้านข้างของเขา กลิ่นหอมนี้ไม่ฉุนและมีกลิ่นน้ำหอมเล็กน้อย

ผู้หญิงธรรมดามักใส่น้ำหอม เพราะไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนจะมีกลิ่นหอมตามร่างกายตามธรรมชาติ เหมือนกับเวนดี้ เธอไม่ชอบใช้น้ำหอมจริง ๆ เพราะร่างกายของเธอมีกลิ่นหอมตามธรรมชาติอยู่แล้ว

มันแตกต่างกันสำหรับแอนนา น้ำหอมบนร่างกายของเธอถูกเสริมด้วยกลิ่นของร่างกายของเธอเอง ทำให้มีกลิ่นหอมมากยิ่งขึ้น แม้ว่าจะไม่รุนแรง แต่ระดับความเข้มข้นคือระดับที่ดึงดูดหัวใจมากที่สุด

แจสเปอร์รู้สึกไม่สบายตัวเมื่อนั่งอยู่ในรถคันเดียวกันโดยทั้งคู่อยู่ใกล้กันมาก

พวกเขาอยู่ใกล้กันมากจนทั้งสองสัมผัสได้ถึงลมหายใจและการเต้นของหัวใจของกันและกันอย่างชัดเจน