บทที่ 134

ความเห็นของแจสเปอร์ทำให้เซนฟื้นคืนสติราวกับว่าเขาเพิ่งหยุดหายใจไป เขาสูดลมหายใจอันเยือกเย็นเข้าสู่ปลอดอย่างจริงจัง

เขาจ้องไปที่แจสเปอร์ แววตาของเซนเป็นประกายด้วยความหวาดกลัวและประหลาดใจ

เขากัดฟันและบ่นพึมพำว่า “เป็นไปไม่ได้... แกมันก็แค่ไอ้งั่ง แก...แกมีสิทธิ์อะไร?!”

ไม่เป็นไรที่เซนจะไม่เข้าใจว่าทำไมแจสเปอร์ถึงทำแบบนั้นได้ แต่เฮนรี่เองก็คิดไม่ถึง

‘ชายคนนี้ ทำไมเขาถึงเป็นคนอารมณ์ร้อนได้ขนาดนี้?’

‘เขาต้องการซื้อบริษัทติดอันดับของคนอื่นเพียงเพราะไม่ลงรอยกันงั้นเหรอ?’

‘แล้วเขาแม่งทำสำเร็จด้วย?’

เฮนรี่กลืนน้ำลายเต็มปากและมองไปที่แจสเปอร์ด้วยสายตาที่ผสมปนเปด้วยความรู้สึกตะลึงและ...หวาดกลัว

“เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย? แกไปสร้างปัญหาอะไรไว้?!”

เสียงโวยวายของบ๊อบดังมากจากปลายสายอีกครั้ง

แจสเปอร์หัวเราะเบา ๆ และดึงโทรศัพท์จากมือก่อนที่เซนจะได้พูดและคุยตัดบทกับบ๊อบที่กำลังโวยวายทันที

“มาที่ห้องส่วนตัวชั้นบนสุดของมิธติคอล ดราก้อน คิทเช่น เพื่อรับทั้งบริษัทและลูกชายของคุณคืนไป!”

แจสเปอร์วางสายและโยนโทรศัพท์ใส่มือของเซนหลังจากพูดจบ เขาหมุนตัวและนั่งข้างโต๊ะอาหาร

เมื่อเห็นว่าแจสเปอร์มานั่งแล้ว ปฏิกิริยาแรกของเฮนรี่คือยืนขึ้นด้วยการกระโดด

ในวินาทีถัดมา เฮนรี่รู้สึกเขินเล็กน้อยและแสดงท่าทีไม่แจ่มใส

เพียงแค่เมื่อกำลังคิดที่จะพูดบางอย่างเพื่อกู้หน้า เฮนรี่ได้ยินแจสเปอร์กำลังพูดว่า “นายจะไม่เสิร์ฟอาหารหน่อยเหรอ? ฉันหิวแล้วตอนนี้”

‘เสิร์ฟอาหารงั้นเหรอ?! เสิร์ฟกับผีน่ะสิ ฉันทนมามากพอที่เห็นนายสร้างภาพ แกอิ่มไหมหลังจากที่สร้างภาพขนาดนั้น? แล้วแกยังจะให้ฉันเสิร์ฟอาหารให้อีกเหรอ?’

‘นอกจากนี้ ยังจะมีใครอีกในตอนนี้ที่จะมีอารมณ์เพลิดเพลินไปกับการรับประทานอาหารได้อีก?’

“ฉันจะออกไปแจ้งพนักงานให้นะ”

เฮนรี่ ที่กำลังสาปแช่งในใจอย่างเมามัน กล่าวคำพูดเหล่านั้นหลังจากเปลี่ยนความคิดเรียบร้อยแล้ว

ในมุมหนึ่ง เซย์เดนรู้สึกได้ถึงความโศกเศร้าที่อยู่ในตัวเขาขณะมองไปที่ตัวของเฮนรี่ ชายคนนั้นวิ่งออกไปสั่งอาหารอย่างมีความสุขกับบริกรเพื่อที่จะเสิร์ฟอาหาร เซย์เดนนิ่งไปชั่วขณะ หลังจากนั้นจึงมองไปที่เซนที่กำลังยืนอยู่ที่จุดเดิม ไร้ความรู้สึกราวกับว่าเขาถูกฟ้าผ่า