บทที่ 136

"แก…"

เซนตกตะลึงกับการจ้องมองของแจสเปอร์ เขาถอยหลังหนึ่งก้าวและจ้องไปที่พ่อของเขา บ๊อบ

“พ่อหนุ่ม นายแตกต่างจากเด็กหนุ่มคนอื่นจริง ๆ !”

บ๊อบจ้องมองแจสเปอร์อย่างโกรธเคือง ดวงตาของเขาเป็นประกายเหมือนชั้นน้ำแข็งที่เย็นยะเยือก และเริ่มแสดงท่าทีไม่พอใจ

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาเป็นคนที่มองการแสดงออกอันบ้าคลั่งที่เต็มไปด้วยความคับข้องใจของผู้คนที่เขาข่มขวัญ

แต่เมื่อครู่ เขากลับต้องสวมบทบาทเป็นผู้ถูกข่มขวัญซะเอง ในขณะที่เขาจ้องมองไปที่อีกคนหนึ่งซึ่งมีศักยภาพสูงกว่าและแข็งแกร่งกว่างั้นเหรอ?

ยิ่งกว่านั้น เขาเป็นคนที่อายุพอ ๆ กับลูกชายของเขา!

“ผู้อำนวยการแลนแคสเตอร์ ตอนนี้เรากำลังคุยกันเรื่องธุรกิจ เราไม่ควรปล่อยให้คนอื่นอ้าปากค้างนะครับ” แจสเปอร์ไม่ได้สนใจบ๊อบ เขามองบ๊อบอย่างใจเย็น

การได้ยินเขากล่าวทำให้สีหน้าของบ๊อบดำมืดลง เขาโกรธมากขึ้นในตอนนี้

“มันหมายความว่ายังไง พ่อหนุ่ม?”

แจสเปอร์กล่าวหลังจากได้ยินความคิดเห็นของบ๊อบว่า “ผู้อำนวยการแลนแคสเตอร์ คุณคงไม่ได้คิดจริง ๆ ว่าผมใช้เงินหลายพันล้านเพื่อซื้อหุ้น 37% ของบริษัทเมแกน เพียงเพราะผมทะเลาะกับเด็กเมื่อวานซืนใช่ไหม?”

'เด็กเมื่อวานซืน'

เซนกำหมัดแน่น เขาโกรธจนตัวสั่น แต่เขาไม่กล้าพูด เขาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น เพราะเขากลัวว่าจะเห็นแววตาอันเร่าร้อนของพ่อของเขา

บ๊อบนั่งพิงเก้าอี้ตัวใหญ่ เขาหรี่ตาและจุดบุหรี่ก่อนจะเย้ยหยัน “เฮ้ พ่อหนุ่ม นายจะประกาศสงครามกับฉันงั้นเหรอ?”

แจสเปอร์เคาะที่ขมับแล้วกล่าวว่า “ในใจผม มันไม่เคยมีสงคราม มันมีแต่การค้าขาย ตอนนี้ผมมีชิพแล้ว และมันก็ขึ้นอยู่กับผู้อำนวยการแลนแคสเตอร์ ว่าคุณจะยินดีจ่ายเงินเพื่อซื้อชิพพวกนี้นี้คืนหรือเปล่า”

บ๊อบดับบุหรี่อย่างไร้ความปราณีและพูดอย่างเย็นชาว่า “นายไม่กลัวว่าฉันจะประกาศยึดครองกลับบ้างเหรอ?”

ในโลกการเงิน เราสามารถซื้อได้ด้วยเงิน และแน่นอนว่าจะมีการต่อต้าน และการยึดครองด้วยเช่นกัน

บ๊อบสามารถใช้สินทรัพย์จำนวนมหาศาลเพื่อซื้อหุ้นอื่น ๆ ของบริษัทเมแกน และนั่นจะทำให้เขาได้เปรียบในการถือหุ้นที่มีอัตราส่วนมากกว่า

อย่างไรก็ตาม หากเกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น มันจะเป็นสงครามธุรกิจอย่างแท้จริง ซึ่งจะไม่ยุติหากไม่มีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งล้มลลาย

แจสเปอร์กล่าวอย่างใจเย็นว่า “ความสำเร็จของบริษัทเมแกนเพิ่มขึ้นทุกปี ถือเป็นหนึ่งในหุ้นบลูชิพที่หายาก ผมเดาว่านอกจากผมแล้ว ยังจะมีผู้คนมากมายที่สนใจหุ้นของบริษัทเมแกน ทำไมคุณไม่ลองเดาดูล่ะ ว่ามันยากแค่ไหนที่จะปล่อยหุ้น 37% ที่ผมถืออยู่ ผู้อำนวยการแลนแคสเตอร์”

รูม่านตาของบ๊อบหดตัวเล็กน้อย แม้ว่าเขาจะโกรธเคือง แต่เขาก็ต้องยอมรับว่าแจสเปอร์รู้จุดอ่อนของเขาแล้ว

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาพยายามข่มขวัญคนอื่นผ่านหุ้น เขาจะมีศัตรูมากมายอยู่ที่นั่น เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่มีความกังวล

นั่นเป็นเพราะว่าบ๊อบไม่เคยให้โอกาสคนอื่นมาก้าวก่ายบริษัทของเขา

อย่างไรก็ตาม ในวันนั้นไม่มีการเตรียมการใด ๆ และไม่มีเวลาระมัดระวัง ตอนนี้เขาถูกแจสเปอร์ต้อนจนมุมแล้ว