บทที่ 147

ทางด้านของแจสเปอร์ เฮนรี่และแอนนาดูไม่ค่อยดีนัก

แน่นอนว่าพวกเขาเป็นกำลังใจให้แจสเปอร์ แต่ความเป็นจริงทำให้พวกเขารู้สึกว่าแจสเปอร์อาจเลือกผิด

ทันใดนั้น แจสเปอร์ก็ลุกขึ้นและเดินไปที่ประตู

“เป็นอะไรไป คิดจะหนีเหรอ?”

มิทช์หัวเราะอย่างเย็นชาราวกับว่าเขากำลังมองลงมาที่แจสเปอร์จากที่สูง ราวกับเป็นผู้ชนะ

“ใครบอกว่าเขากำลังหนี ไอ้เวร!”

เฮนรี่ด้วยสีหน้ามืดมน จ้องไปที่มิทช์ “เราจะไปกินข้าวกัน ถ้านายกังวล นายอยากจะตามไปด้วยไหมล่ะ?”

สีหน้าของมิทช์เปลี่ยนเป็นสีแห่งความเดือดดาล และเขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “เฮนรี่ ลอว์ อย่าจองหองเกินไปนักนะ!”

"ฮะ?"

เฮนรี่ที่ระงับความโกรธที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเขาตลอดทั้งเช้า กำลังมองหาช่องทางที่จะระบายมันออกมา ได้ยินคำพูดเหล่านั้นทำให้เขาหัวเราะอย่างชั่วร้ายในขณะที่พูดกับมิทช์ว่า “ฉันจะจองหอง แล้วนายจะทำไมกับฉันล่ะ?”

"ไปกันได้แล้ว" แอนนาจ้องไปที่เฮนรี่ เตือนเขาว่าอย่าก่อปัญหาและตามแจสเปอร์ไปที่ประตู

เฮนรี่พูดกับมิทช์สองสามคำแล้วหมุนตัวออกไป

ด้วยการแสดงออกที่เคร่งขรึมมิทช์ก็อาละวาด เมื่อเห็นประตูห้องวีไอพีถูกปิด “ทำไมเขาถึงจองหองนักนะ? สักวันฉันจะทำให้เขาเสียใจ!”

"คุณแลงดอน แล้วพวกเราล่ะ?” ผู้จัดการถามอย่างระมัดระวัง

“ส่งคนไปสั่งอาหาร! เราจะไม่ออกไป ฉันจะรอพวกเขาที่นี่ ฉันอยากเห็นพวกเขากลับมาพร้อมน้ำตานองหน้าและคุกเข่าต่อหน้าฉัน” มิทช์กล่าวอย่างเย็นชา

ในโรงแรมที่อยู่ใกล้ศูนย์แลกเปลี่ยนเงิน แจสเปอร์ใช้เวลาอันแสนหวานเพื่อทานอาหารของเขาโดยไม่ต้องกังวลใจเลย

เฮนรี่ทนไม่ไหวแล้ว จึงกล่าวว่า “แจสเปอร์ จะเกิดอะไรขึ้นในตอนบ่าย?”

ราวกับว่าแจสเปอร์ไม่ได้ยิน เขาสั่งให้คนใช้เปลี่ยนช่องทีวีเป็นช่องการเงิน

ในขณะนั้นหน้าจอเผยให้เห็นโลโก้ของเดนสัน วินเทค จากนั้นก็เป็นใบหน้าของเคย์เดน ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีในเมืองฮาร์เบอร์