บทที่ 150

“พวกที่เรียกว่าเด็กรวยมักพูดถึงความยุติธรรมของผู้ชนะไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้คุณเป็นผู้แพ้แล้ว!”

เสียงของแจสเปอร์ดังขึ้นทั่วทั้งห้องวีไอพี

ทุกคนจ้องมองแจสเปอร์ราวกับว่าเขาเป็นพระเจ้า

แม้ว่าพี่น้องตระกูลลอว์จะรู้มาก่อนแล้ว แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ด้วยความชื่นชมยินดีเมื่อได้เห็นอีกครั้ง

แจสเปอร์มีความกล้าหาญและมองการณ์ไกลในการซื้อหุ้นของเดนสัน วินเทคจากที่ไหนกัน?

การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นระหว่างเทรดเดอร์ทั้งสองกลุ่ม เมื่อได้รับชัยชนะในนาทีสุดท้าย

พ่อค้าสามคนที่มิทช์พามาด้วยก่อนหน้านี้ได้จ้องมองแซคและคนอื่น ๆ ด้วยสายตาที่ดูถูกเหยียดหยาม

แซคและคนอื่น ๆ รู้สึกรำคาญ แต่พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกลืนความโกรธลงเพราะคำสั่งของแจสเปอร์

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้สิ่งต่าง ๆ ได้เปลี่ยนไป

แจสเปอร์ตอบโต้อย่างน่าอัศจรรย์ เตะมิทช์จากสวรรค์ลงสู่พื้นดิน

ตอนนี้แซคและคนอื่น ๆ ที่โห่ร้องด้วยความยินดี

“จุ๊ จุ๊ จุ๊ พวกคุณสองคนจงดูให้ดี”

แซคไขว้ขาและส่ายหัวขณะที่พูดกับพนักงานทั้งสองคนว่า “เมื่อพวกคุณจะเริ่มต้นอย่างเป็นทางการและกลายเป็นผู้จัดการอย่างผม คุณควรขัดแว่นตาของคุณเพื่อไม่ให้เลือกเจ้านายผิด และต้องอับอายเหมือนใครบางคนที่ผมรู้จักนะ”

คำพูดของเขาทำให้เทรดเดอร์สามคนของมิทช์หน้าแดงจนน่าเกลียด

อย่างไรก็ตาม เดนสัน วินเทคมีการเติบโตอย่างมากแม้แต่ปีละครั้งก็ไม่สามารถเป็นไปได้ และนั่นทำให้พวกเขาต้องใช้ความองอาจทั้งหมดในการตอบโต้แซคและคนอื่น ๆ

พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับว่าแจสเปอร์ทำงานได้อย่างยอดเยี่ยม

มิทช์จ้องไปที่แจสเปอร์ ดวงตาของเขาแดงก่ำในขณะที่เขากล่าวอย่างเย็นชา “นายได้ข้อมูลวงในมาใช่ไหม?! เคย์เดนดึงนายมาล่อฉันให้ติดกับดักงั้นเหรอ!?”

แจสเปอร์พูดอย่างใจเย็น “แล้วถ้ามันใช่และถ้าไม่ใช่ล่ะ?”

จากนั้นแจสเปอร์ก็หันไปทางมิทช์และพูดอย่างใจเย็นว่า “ไม่ว่ามันจะเป็นกับดักหรือไม่ก็ตาม คุณก็แพ้แล้ว คุณควรรักษาคำพูดนะ”

เมื่อก้าวออกไป แจสเปอร์ก็หัวเราะคิกคักขณะที่เขากล่าวว่า “คลานสิ เริ่มต้นตรงนี้และคลานไปรอบ ๆ ศูนย์เทรดดิ้ง

ความโกรธ ความอัปยศ ความละอาย และความเกลียดชัง

ร่างกายของมิทช์สั่นเล็กน้อยเมื่ออารมณ์ต่าง ๆ เข้าครอบงำเขา เขากัดฟันแน่น เขาอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก