บทที่ 163

คำพูดของเขาดึงดูดความสนใจของคนจำนวนมาก

ส่วนใหญ่อยู่ที่นี่แค่เพื่อดูฉากก่อนที่พวกเขาจะเข้าร่วมเพื่อความสนุก

อนิจจา แจสเปอร์ไม่ใช่ชิ้นพายที่แสนอร่อย มันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะทำให้ทุกคนชอบเขาไปเสียหมด

สมมติว่าพิจารณาเขาจากสี่ตระกูลสูงสุดเพียงอย่างเดียว คนจำนวนคงรู้สึกเกลียดชังเขาอย่างมาก เนื่องด้วยที่เขาเป็นคนนอกที่ปรากฏตัวกะทันหันในธุรกิจครอบครัวของพวกเขา

ทุกคนยังคงรักษาความสามัคคีเพียงแค่เปลือกนอก

ตัวอย่างเช่น มิทช์ แลงดอน ที่เกือบจะกลายเป็นศัตรูตัวฉกาจของเขาไปตลอดชีวิต

ในตอนนี้เป็นเซนที่พูดออกมา คนจำนวนมากำลังรอให้แจสเปอร์ทำตัวเองขายหน้า การจับจ้องจำนวนมากมุ่งไปทางเขาด้วยน้ำคำดูถูก

คิ้วของเฮนรี่โก่งขึ้น เขาคิดว่าแจสเปอร์เป็นที่ปรึกษาที่น่านับถือคนหนึ่งที่ช่วยแนะนำเขาในเส้นทางของการกลายเป็นคนใหญ่คนโตขึ้นและดีกว่าเดิม นอกจากนี้ตระกูลลอว์ได้เชิญแจสเปอร์เข้ามานั่งที่โต๊ะ ดังนั้นเขาเป็นตัวแทนของตระกูลลอว์ด้วยเหมือนกัน

นั่นหมายถึงว่าเขากำลังมอบความอัปยศให้ตระกูลลอว์ด้วยเช่นกันโดยการทำให้แจสเปอร์ เลนขายหน้า

เฮนรี่จะอดทนเรื่องนี้ได้อย่างไร?

ทันทีที่เฮนรี่กำลังจะพูดบางอย่าง เสียงของแจสเปอร์ดังออกไป

“นายเข้าใจผิดไปหรือเปล่า การอยู่ระดับเดียวกับนาย สำหรับฉันแล้ว ก็เหมือนกันดูถูกตัวเองอย่างหนึ่งนะ”

คนจำนวนมากอดกลั้นที่จะหัวเราะไม่ไหวกับคำพูดของแจสเปอร์

เซนควันออกหูด้วยความโกรธ เข้าเพ่งไปที่แจสเปอร์หลังจากที่ถูกเขาทำให้ขายหน้าและแสยะ “ทำไมแกดูลุกลี้ลุกลนนะ? เมืองฮาร์เบอร์ไม่ใช่เมืองที่แกเคยอยู่นะเว้ย แกจะทำเป็นหยิ่งตอนที่แกอยู่ที่นี่ไม่ได้นะ แกอาจจะตายโดยไม่รู้ตัวในภายหลังนะ”

“ไม่เหนื่อยบ้างหรอที่เอาแต่พูดแบบเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า? แจสเปอร์ถามอย่างหมดความอดทน