บทที่ 165

คนเหล่านั้นซึ่งกำลังฟังเซนอยู่คิดว่าเขาดูมีเหตุผลมากเหมือนกัน

ณ เวลานี้ คนส่วนใหญ่จากเมืองฮาร์เบอร์ยังคงรังเกียจชาวต่างชาติเป็นอย่างมาก พวกเขาดูถูกคนภายนอกทุกคน โดยเฉพาะชาวแผ่นดินใหญ่

พวกเขารู้สึกว่าแผ่นดินใหญ่เป็นดินแดนที่เต็มไปด้วยภูเขาแห้งแล้งและแม่น้ำไหลเชี่ยวที่คนป่าอาศัยอยู่ มันเป็นสถานที่ที่ป่าเถื่อน

ในสายตาของพวกเขา การกระทำของแจสเปอร์แสดงให้เห็นว่าเขากำลังไขว่คว้าเพื่อจะมีอิทธิพลขณะที่ไม่เต็มใจที่ใช้เงินของเขา

เห็นได้ว่ามีคนจำนวนมากเห็นด้วยกับเขา เซนจ้องไปที่แจสเปอร์อย่างดูถูกเหยียดหยาม “แกเข้าใจใช่ไหม? หุบปากและนั่งอย่างเงียบ ๆ ไปซะ ไอ้หมาเอ๊ย ไม่อายตัวเองบ้างหรอ? เขากล่าวอย่างมั่นใจ

ท่าทีของเซนเริ่มโหดร้ายขึ้นขณะที่เขาพูดว่า “ฉันรับไม่ได้กลับกลิ่นสาบหมาเมื่อฉันนั่งในห้องเดียวกับแก ไอ้หมาเน่าเอ๊ย” เขาส่งเสียงดังด้วยความโกรธ

“มิสเตอร์เซน แลนแคสเตอร์เสนอที่ราคา 2 ล้านฮาร์เบอร์ดอลลาร์ 2 ล้านฮาร์เบอร์ดอลลาร์ครั้งที่หนึ่ง มีท่านใดให้ราคาหัวใจเทพธิดาสูงกว่านี้ไหมครับ?”

ผู้จัดงานไม่ต้องการที่จะเข้าร่วมการต่อสู้อย่างบ้าคลั่งระหว่างสองเศรษฐีนี้ อย่างไรก็ตาม เขาต้องทำหน้าที่ของเขาต่อไป ดังนั้น เขาไม่มีทางเลือกแต่ต้องตัดสินใจทำอะไรสักอย่างและตะโกนใส่ไมโครโฟน

“ประมูลต่อสิ! ทำไมแกไม่ประมูลต่อล่ะ? หรือว่าแกทำไม่ได้กันแน่วะ?”

ความเงียบของแจสเปอร์เติมเชื้อเพลิงให้กับความพอใจของเซน แจสเปอร์ต้องหมดมุกที่เขามีแล้วแน่ เซนหัวเราะเสียงดัง “ถ้าแกไม่มีเงิน แกยืมเงินของพวกลอว์ได้เสมอนะ ยังไงก็เถอะ แกมันก็แค่หมาที่พวกลอว์พามาเลี้ยงบ้าน” เขากล่าว

“หรือว่าแกตั้งใจที่จะบอกว่าพวกลอว์ไม่ได้เดือดร้อนที่จะให้ยืมเงินมากขนาดนั้นกับหมาอย่างแกงั้นเหรอ? ใช่สิ แกมันก็แค่หมา ใครมันจะอยากใช่เงินไปกับคนอย่างแกวะ? ฮาฮ่าฮ่า!”

ขณะที่เซนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ทุกคนจ้องไปที่แจสเปอร์ขณะที่กำลังคาดการณ์ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป พวกเขาคงไม่รอดูถ้าเขาจะเพิ่มราคาขึ้นเพื่อสู้กับการโจมตีของเซนหรือยอมรับความพ่ายแพ้

แม้ว่ากลุ่มของเหล่าหัวหน้าใหญ่กำลังให้สนใจกับสถานการณ์นี้จะเป็นอย่างไรต่อไปด้วยท่าทีที่สนใจ

“มิสเตอร์ลอว์ มันดูเหมือนว่าชายหนุ่มที่คุณมองว่าสูงส่งอย่างมากไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษเลย”

บ๊อบ แลนแคสเตอร์รู้สึกไม่พอใจแจสเปอร์บางครั้งในตอนนี้ เมื่อได้เห็นลูกชายของเขาจัดการแจสเปอร์อย่างราบคาบ เขาหัวเราะออกมาเสียงดังและล้อเลียนไปที่แซคคารี ลอว์

เซนยิ้มเยาะ “มันยังไม่จบเลย อย่าเพิ่งจบแบบนี้สิ” เขากล่าว

“โอ้ ฉันคิดว่าผมลัพธ์ออกมาแล้วนะ”

เคนเนดี้ แลงดอนเป็นคนที่พูดออกมา เขาพูดออกมาอย่างสงบต่อหน้าเหล่าหัวหน้าใหญ่ “มิสเตอร์แลนแคสเตอร์ ลูกชายของคุณได้เคลื่อนไหวอย่างรุนแรง ถ้าแจสเปอร์ เลนเสนอราคาประมูลต่อไป มันจะแสดงให้เห็นว่าเขาคิดคำนวน ใจร้อนและอารมณ์เสียได้ง่าย อย่างไรก็ตาม ถ้าเขาไม่ทำแบบนั้น มันคงหมายความว่าเขากำลังยอมรับในสิ่งที่ลูกชายของคุณพูดเกี่ยวกับเขา”