บทที่ 207

มีหนอนบ่อนไส้งั้นเหรอ?

นี่เป็นความเป็นไปได้มากที่สุดที่แจสเปอร์จะคิดได้

อย่างไรก็ตาม เขาตัดความคิดที่ว่าศัตรูจะอ่านแผนการณ์ของเขาทิ้งไป

สรุปแล้ว ไม่สำคัญว่าจะมีหนอนบ่อนไส้หรือไม่มี เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ปัจจุบัน แจสเปอร์ควรได้รับผลแห่งชัยชนะ

เป็นไปไม่ได้ที่เมืองฮาร์เบอร์จะผ่านพ้นฟองสบู่ทางเศรษฐกิจในครั้งนี้โดยไม่ได้รับอันตราย

เศรษฐกิจโลกได้รับผลกระทบอย่างรุนแรง และประสบความสูญเสียครั้งใหญ่ นี่เป็นกฎเกณฑ์ทางเศรษฐศาสตร์และแนวโน้มที่แจสเปอร์กำลังพูดถึง ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะเปลี่ยนแปลงสิ่งนี้

ตราบใดที่เขาสามารถหยุดยั้งเศรษฐกิจของเมืองฮาร์เบอร์ไม่ให้ถูกทำลายไปมากกว่านี้ นี่ก็เป็นชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับเขาแล้ว!

แจสเปอร์ทำได้

อย่างไรก็ตาม ก็ไม่ได้เป็นไปตามที่แจสเปอร์คาดหวังไว้นัก

แจสเปอร์กำจัดความคิดเหล่านี้และเดินไปข้างหน้าเจค เขาแค่ยิ้มแต่ไม่พูดอะไร

เจคมองแจสเปอร์อย่างชั่วร้ายและบ้าคลั่ง เขากัดฟันและพูดว่า “ทำไมถึงยิ้มให้ฉันแบบนั้น?”

“รักษาสัญญาด้วยล่ะ” แจสเปอร์พูดอย่างเฉยเมย “คุณบอกว่าถ้าผมชนะ คุณจะคุกเข่า คร่ำครวญ ยอมรับความผิดพลาดของคุณ และเป็นเด็กฝึกงานของผม ลืมไปแล้วเหรอ แปปเดียวเองนะครับ?”

เจคหัวเราะด้วยความโกรธ “นายต้องการให้ฉันคุกเข่า คร่ำครวญ และขอให้ฉันเป็นเด็กฝึกงานงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!”

“ผู้นำตระกูลเศรษฐีทั้งสี่ได้รับฟังสิ่งที่คุณพูดเมื่อครู่นี้แล้ว ถ้าไม่เล่นตุกติกไม่ยอมทำ คุณเดาได้ไหมว่าผลที่ตามมาของคุณจะเป็นยังไง?” แจสเปอร์พูดเรียบ ๆ

เจคพูดด้วยความเกลียดชัง “แจสเปอร์ อย่าให้มันมากไปนะ!”

“ผมทำมากเกินไป หรือว่าคุณเห็นแก่ตัวเกินไป?” แจสเปอร์ถาม ดวงตาของเขาที่มองเจคก็ไร้ความรู้สึก

“ผมไม่เคยชอบการแข่งขันกับคนที่ดีแต่ปาก ผมชอบที่จะพูดจริงทำจริงมากกว่า ตอนนี้คุณได้เห็นด้วยตัวคุณเองแล้ว ว่าผมชนะ ดังนั้น… คุณก็ควรรักษาสัญญา”

เฮนรี่หัวเราะแล้วเดินไป เขายกมือขึ้นและตบไหล่เจค กดเขาลงและพูดอย่างหยาบคายว่า “ไอ้ลูกหมา แกเดิมพันแล้ว แกก็ต้องจ่าย ตอนนี้ไอ้กระจอกอย่างแกควรคุกเข่า คร่ำครวญ และยอมรับความผิดพลาดของแก แล้วขอให้เขารับแกเป็นศิษย์นะ”

หลังจากที่พูดอย่างนั้น เฮนรี่ก็พูดบางอย่างที่แฝงนัยยะเอาไว้ต่อ “ถ้าไม่ยอมคุกเข่า แกคิดว่าจะเดินออกจากประตูคฤหาสน์ลอว์ไปได้ไหมล่ะ?”

หลังจากที่เจคได้ยินแบบนั้น ใบหน้าของเขาก็ขาวซีด