บทที่ 221

“ออกไปซะ!”

เสียงที่ผ่านทางลำโพงของแจสเปอร์ถูกขยายออกไปหลายเท่า

แม็คที่กำลังเงอะงะด้วยความสำนึกผิดและสั่นงก ๆ เขารู้สึกกลัวมากจนทำให้ล้มลงบนที่นั่งภายใต้สายตาของทุกคนที่จับจ้อง

“ฮึ...”

คนจำนวนหนึ่งในฉากนั้นกำลังหัวเราะเยาะในใจเมื่อเห็นท่าทางที่เงอะงะของแม็ค

ท่าทีของโจเซฟเปลี่ยนไปอย่างดูไม่ได้

ผู้จัดการระดับกลางและเหล่าศิลปินกำลังมองไปที่ลูกชายของเขา แม็ค แต่เหล่าผู้บริหารของบริษัทยังคงจับตาดูโจเซฟอยู่

เห็นได้ว่าในจุดนี้ลูกชายของเขาได้ถูกทำให้ขายหน้า โจเซฟรู้ว้าเขาต้องพูดออกไปไม่ว่าอย่างไรก็ตาม

เขายืนขึ้น อยากที่จะขึ้นไปบนเวทีด้านข้างของแจสเปอร์และพูด

อย่างไรก็ตาม แจสเปอร์หันมามองและกล่าวอย่างเฉยเมยว่า “คนที่ยืนขึ้น นี่คือใครครับ?”

เลขาลีที่กำลังเฝ้าดูทุกอย่างอย่างเงียบ ๆ อีกด้านหนึ่ง เดินเข้ามาและกระซิบข้างหูแจสเปอร์ในทันทีว่า “นี่คือคุณโจเซฟ ไวท์ค่ะ รองประธานของบริษัท...และเป็นคุณพ่อของคุณแม็คค่ะ”

“งั้น คงไม่จำเป็นที่จะขึ้นมานะครับ แค่ยืนอยู่ตรงนั้นและพูดออกมาก็พอ” แจสเปอร์กล่าวอย่างใจเย็น

ท่าทีของโจเซฟจมดิ่ง มีนัยบอกถึงความขุ่นเคืองในสายตาของเขา แต่เขาก็ยืนขึ้นตรงที่ของเขาและพูดกับแจสเปอร์ว่า “มิสเตอร์เลน เขาคือลูกชายของผม แม็ค ไวท์ ที่จริงเขามาสมัครงานในวันนี้ บริษัทได้พิจารณาให้เขาเข้ารับตำแหน่งผู้ดูแลสัญญา”

“ใครทำหน้าที่เป็นฝ่ายบุคคลเหรอครับ?” แจสเปอร์ถามอย่างใจเย็น

ทุกคนในตอนนี้เงียบกริบ ไม่มีใครตอบคำถาม แต่สายตาของทุกคนมองไปที่โจเซฟ

ท่าทีของโจเซฟดูไม่ได้เป็นอย่างมาก

เขากล่าวว่าแม็คมาที่นี่เพื่อสมัครงาน แต่ถือเป็นเรื่องโกหก เขาวางแผนที่จะให้ตำแหน่งในบริษัทแก่ลูกชายของเขาตั้งนานแล้ว

นั่นแค่ว่าไม่กี่ปีก่อนหน้านี้ เขาอาละวาดในบริษัทและสร้างศัตรูมากมาย ลูกชายของเขาได้ทำตามความเย่อหยิ่งของเขาและกลายเป็นคนนิสัยเสีย ผู้บริหารระดับสูงหลายคนที่นำโดยไรเดอร์ไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้และเขายังคงจัดการอยู่

“รองประธานไวท์คือ คนที่รับหน้าที่ของฝ่ายบุคคลค่ะ” ยังคงเป็นเลขาลีที่อธิบายเรื่องนี้กับแจสเปอร์

“เพราะงั้น คุณที่ทำหน้าที่ของฝ่ายบุคคลอยู่วางแผนที่จะให้ตำแหน่งกับลูกชายของตัวเองในบริษัทงั้นเหรอครับ?” แจสเปอร์ถามอย่างเยือกเย็น