บทที่ 23

เจ้าของร้านเสิร์ฟของว่างหนึ่งจาน ฟังการสนทนาของทั้งคู่ เธอยิ้มและพูดว่า “คู่ของคุณ ดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์ที่ดีจริง ๆ สาวน้อย แฟนของคุณได้เงินมาวันนี้เหรอ? อย่าขอแค่ให้เขาเลี้ยงอาหารเย็นคุณ เขาต้องซื้อเสื้อผ้าให้คุณด้วย”

ในสายตาของเจ้าของสแน็กบาร์ แจสเปอร์ทำเงินได้ดีที่สุดหลายร้อยหรือหลายพัน เธอไม่เคย คิดมาก่อนว่าผู้ชายที่นั่งอยู่ในร้านของเธอและกินนักเก็ตทอดได้เงินมาถึง 3.1 พันล้าน

เวนดี้หัวเราะเบา ๆ “คุณได้ยินไหม?”

“ผมได้ยิน ซื้อ ซื้อทุกอย่าง” แจสเปอร์หยิบนักเก็ตทอดแล้วนำเข้าปากเวนดี้ “รีบ ๆ กินเถอะ คุณหิวนี่”

เมื่อเห็นนักเก็ตทอดอยู่ตรงหน้าเธอ เวนดี้ก็อึ้งไปชั่วขณะ สงสัยว่าเธอควรจะอ้าปากและกินมันดีไหม

ก่อนหน้านี้ เมื่อเจ้าของร้านพูดถึงความสัมพันธ์ของพวกเขา แต่เวนดี้ก็ไม่สนใจ เธอไม่ได้ ต้องการการดูแล อย่างไรก็ตามพฤติกรรมของแจสเปอร์ทำให้เธอเขินเล็กน้อย

แจสเปอร์ยังสังเกตเห็นว่าการกระทำของเขาไม่เหมาะสมเล็กน้อย เมื่อเขากำลังหาข้อแก้ตัว เวนดี้ก็เปิดปากของเธอและค่อย ๆ นักเก็ตทอด

ในขณะที่เคี้ยวช้า ๆ เวนดี้ไม่กล้ามองไปที่แจสเปอร์เลย เธอก้มหัวลงราวกับจะลิ้มรสรสชาติของ ขนมนี้

เมื่อได้เห็นหญิงสาวที่ขี้อายและมีเสน่ห์อยู่ตรงหน้าเขา ในขณะเดียวกันก็มีความเกรงใจ และหวาดกลัวที่เธอไม่สามารถหายจากความขุ่นเคืองของเธอได้ แจสเปอร์หัวเราะเบา ๆ

ประสบความสำเร็จทั้งในธุรกิจและชีวิตรัก ชีวิตของเขาเป็นเช่นนี้แล้ว เขายังจะต้องการอะไรอีก?

หลังจากอาหารมื้อเย็น แจสเปอร์และเวนดี้คุยกันขณะที่พวกเขาเดินไปที่บ้านของเธอในเมือง

ในฐานะลูกสาวของคนรวยที่สุดในจังหวัด แน่นอนดอว์สันจะไม่ปล่อยให้เวนดี้ต้องลำบาก แม้ว่าเขาจะยอมให้เธอปกปิดตัวตนในที่ทำงาน แต่เขาก็ยังซื้อบ้านหลังใหญ่ในชุมชนที่ดีที่สุด ในเมืองให้เธอ และมันจะเป็นของเวนดี้เพียงคนเดียว

เมื่อถึงประตูบ้านเวนดี้พูดด้วยความเสียใจว่า “ถึงบ้านแล้ว”

ทำไมมันเร็วจัง?

หญิงสาวรู้สึกรำคาญเล็กน้อย ระยะทางน่าจะไกลกว่านี้

“ผมจะกลับแล้วนะ” แจสเปอร์พูด

วันนี้ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองก้าวหน้าไปอีกขั้น แต่ก่อนที่จะมีการยืนยันใด ๆ แจสเปอร์จะไม่ทำอะไรที่ไม่เหมาะสม

ทันใดนั้นเวนดี้ก็ผงกศีรษะของเธอคิดบางอย่างและพูดว่า “อีกไม่กี่วันคุณว่างไหม? มาในตัวเมืองกับฉันหน่อยสิ"

แจสเปอร์เข้าใจทันทีว่าเขากำลังจะไปเยี่ยมดอว์สัน ชูเลอร์ ผู้เป็นพ่อตาของเขาในอนาคต เขาพยักหน้าและพูดว่า “ได้สิครับ”

“คุณจะไม่ถามฉันหน่อยเหรอ ว่าเราจะไปทำอะไรที่นั่น?" ความเด็ดขาดของแจสเปอร์ ทำให้เวนดี้สับสนเล็กน้อย

“คงไม่ได้ให้ผมไปเป็นลูกเขยใช่ไหม?” แจสเปอร์บอกความจริงแบบติดตลก

เวนดี้รู้สึกเขินมากจนกระทืบเท้าและพูดว่า “ฉลาดนี่!”

หลังจากพูดเสร็จเธอก็เดินกลับเข้าไปในบ้านราวกับต้องการจะหนีและปิดประตูดังปัง

แจสเปอร์นึกถึงรูปลักษณ์ที่สวยงามแต่ขี้อายของเวนดี้ ขณะที่เขาจากไปพร้อมรอยยิ้ม

ในบ้านเวนดี้เอนหลังพิงประตูและได้ยินเสียงฝีเท้าเดินจากไป เธอรู้สึกใจหายและประหม่าเล็กน้อย เธอกุมแก้มที่ร้อนผ่าวและพึมพำ “นายคนนี้เขาฉลาด...และร้ายกาจมาก!”