บทที่ 236

สตีฟไม่คาดคิดว่าจะได้เจอกับเวนดี้ คนที่เขาเฝ้าฝันถึงมาเกือบสิบปี ในเมืองบรัค

เขาปิ๊งรักเวนดี้ตั้งแต่สมัยที่เรียนมัธยม สตีฟถือว่าเป็นคนที่น่าหลงใหลที่สุดในหมู่คนที่ตามติดพันเวนดี้เมื่อก่อน

อย่างไรก็ตาม หลายปีมาแล้วกระทั่งเรียนจบ เวนดี้คุยกับเขาไม่มากไปกว่าสามประโยค นับประสาอะไรกับที่เข้าจะได้ใกล้ชิด

ต่อมาหลังจากที่เรียนจบ ธุรกิจครอบครัวของสตีฟที่เกี่ยวข้องกับวัสดุก่อสร้างได้ย้ายมายังบรัค เช่นนั้น เขาค่อย ๆ ปล่อยวางความรู้สึกหลงรักเธอไป

เขาไม่คาดคิดว่าจะได้เจอกับเวนดี้อีกครั้ง

แม้ว่าจะผ่านไปกี่ปี สตีฟยังคงจำเวนดี้ได้เพียงแค่แวบเดียว

พร้อมกันนั้น เขาสังเกตเห็นแจสเปอร์ข้าง ๆ เธอ

“แจสเปอร์งั้นเหรอ?”

น้ำเสียงของสตีฟปนไปด้วยความสงสัย แต่หลังจากนั้นเขาก็ยิ้มออกมา “อะไรกันวะเนี่ย? คนจนอย่างนายมีหน้าจะมาโผล่ที่โรงแรมห้าดาวด้วยเหรอ?”

เห็นได้ชัดว่าสตีฟคิดว่าแจสเปอร์กำลังรังควานเวนดี้อยู่ และในแง่ของการเป็นเพื่อนเก่าร่วมชั้นเรียน เขาคงให้เวนดี้เลี้ยงข้าวเขาที่โรงแรมนี้

‘ไม่อย่างงั้น ไอ้คนจนนี่คงไม่สมารถที่จะมาในที่ที่ไฮเอนด์ได้ตลอดชีวิตของมัน’

ความคิดนี้ทำให้สตีฟเหลือบตามองแจสเปอร์ด้วยท่าทางเหยียดหยามเป็นอย่างมาก

“สตีฟ แกรู้จักกันด้วยเหรอ?” มาร์คถามอย่างเยือกเย็น

“ใช่” สตีฟกล่าวพลางหัวเราะ “เวนดี้คือเทพธิดาคนนึงตอนสมัยมัธยม ผมจะไม่รู้จักเธอได้ยังไง ส่วนแจสเปอร์ มันก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนของเราเหมือนกัน แต่มันเป็นแค่คนที่จนเอามาก ๆ”

“มันคงสวมชุดนักเรียนชุดเดิมตลอดทั้งปี และผมไม่เคยเห็นมันเปลี่ยนไปชุดอื่นเลย แม้ว่าชุดจะเป็นรูแล้ว มันก็ยังคงใส่ต่อไป ทุก ๆ วัน มันจะกินขนมปังกับผักดอง บางคนเห็นว่ามันน่าสงสารและคงให้อาหารกับมัน และมันจะมีความสุขยิ่งกว่าสุนัขอีก”

มาร์ครู้สึกดีเมื่อได้ยินเรื่องนั้น

“อะไรกันวะ ไอ้คนจนกำลังอวดดีต่อหน้าฉันงั้นเหรอ?”

มาร์คหงุดหงิดเล็กน้อยขณะที่ก่อนหน้านี้เขารู้สึกกลัวคนจนคนนี้

ความคิดนี้ทำให้มาร์คโกรธจนเขาอยากจะฉีกเนื้อของแจสเปอร์ออก

“สตีฟ โปรดระวังคำพูดของนายด้วย” เวนดี้กล่าวอย่างเยือกเย็น ในตอนนี้สิ่งที่ทำให้เวนดี้หงุดหงิดคือการที่คนอื่นล้อเลียนแจสเปอร์

สตีฟเห็นว่าเวนดีกำลังปกป้องแจสเปอร์ ทันใดนั้นเอง มันทำให้เขารู้สึกเคียดแค้น

“ฉันไม่ได้พูดอะไรผิดซะหน่อย ไม่ใช่ว่ามันเป็นไอ้คนจนของทั้งโรงเรียนหรอกเหรอ?”

“เวนดี้ ฉันรู้ว่าเธอใจดีมาก แต่เธอต้องดูให้ดี ๆ หน่อย อย่าเคยชินกับคนไร้ประโยชน์เพราะเรื่องนี้เลย”

สตีฟกล่าวอย่างน่าพิศวงและจากนั้นจึงพูดกับแจสเปอร์พร้อมรอยยิ้ม “ในฐานะลูกผู้ชายคนนึง ฉันแม่งโคตรสมเพชแกเลยว่ะ!”

“ยังไงก็ตาม ในฐานะที่เป็นเพื่อนเก่าร่วมชั้นเรียนของแก ฉันขอแนะนำแกไว้อย่างนึงนะ เวนดี้กำลังให้เกียรติแกด้วยการเลี้ยงข้าวแกแล้ว ไม่งั้น คนจนอย่างแกคงไม่สามารถมาที่โรงแรมห้าดาวแบบนี้ได้ตลอดชีวิต”

“แกน่าจะออกไปทันทีดีกว่าหลังจากที่ได้ผลประโยชน์แล้ว อย่ายื้อและยืนการที่อยู่นี่ต่อเลย”

“ช่างเป็นการกล่าวที่ยอดเยี่ยม” มาร์คจ้องไปที่แจสเปอร์ด้วยสายตามืดมน จากนั้นเขาจึงพูดพร้อมสายตามุ่งร้ายว่า “เฮ้ ไอ้อ่อน แกอวดดีใช้ได้เลยนี่ ฉันเกือบจะกลัวแกแล้วสิ ตอนนี้ แกอยากตายยังไง? ห๊า?”

สตีฟเข้าใจในทันที่เมื่อเขาเห็นฉากนี้

‘มันต้องเป็นแจสเปอร์ ไอ่โง่นี่ ที่มายังโรงแรมห้าดาวและทำเกินไป จนจบลงด้วยการทำให้มาร์คไม่พอใจเข้า!

เมื่อเขาคิดถึงว่าธุรกิจของเขาพึ่งพาตระกูลไซออนอย่างไร มันทำให้สตีฟตื่นเต้นมากยิ่งขึ้น