บทที่ 250

คำพูดของแจสเปอร์ทำให้จูเลียนประทับใจ

แน่นอนว่า เขาไม่ต้องการทำผิดกฎหมายหากเป็นไปได้

มันจะสำคัญอะไร กับการที่เขาแข็งแกร่งแบบนี้?

เขาสามารถต่อสู้กับกฎหมายได้งั้นเหรอ?

ในช่วงเวลานี้ เขาเข้าใจอย่างชัดเจนว่า ความแข็งแกร่งส่วนบุคคลไม่ได้มีความหมายอะไรในโลกใบนี้

ความมั่งคั่งและอำนาจเท่านั้นที่มีความสำคัญ

สำหรับแจสเปอร์ ท่าทางที่สงบและไม่เร่งรีบของเขาตั้งแต่เริ่มต้น ทำให้เขามีพลังมากกว่ามาร์คหรือสตีฟมาก

“ผมจะเชื่อใจคุณได้ยังไง?” จูเลียนถาม

แจสเปอร์หัวเราะคิกคักเมื่อรู้ว่าจูเลียนกำลังเปลี่ยนใจ “มาร์คให้เท่าไหร่ล่ะ?”

“1 ล้านดอลลาร์” จูเลียนตอบอย่างตรงไปตรงมา

“ไม่เห็นจะเยอะอะไรเลย” แจสเปอร์พูดเบา ๆ

จากนั้นแจสเปอร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เขาโทรศัพท์ต่อหน้าจูเลียน

“สวัสดี มิสเตอร์แลมเบิร์ต นี่ผมเอง ถอนเงินสดสองล้านดอลล่าร์ ออกจากห้องนิรภัยของบริษัททีนะ คุณมีเวลา 30 นาที”

จากนั้นแจสเปอร์วางสายและหันไปหาจูเลียนเพื่อพูดว่า “งั้นเรานั่งคุยกันก่อนได้ไหม?”

จูเลียนจ้องไปที่แจสเปอร์อย่างตั้งใจ ก่อนจะพยักหน้า

แจสเปอร์เลี้ยงอาหารเย็นจูเลียนในศูนย์อาหาร

เขาอิ่มและไม่รู้สึกอยากกินอะไรเลย ดังนั้นเขาจึงดื่มให้ตัวเองและเวนดี้คนละแก้ว

สำหรับจูเลียน เขายากจนมาก เพราะเขาใช้เงินทั้งหมดเพื่อซื้อยาของเคธี่ ซึ่งเขาไม่ได้กินข้าวมาเป็นเวลาสองวันแล้ว

นอกจากนี้ เขายังเป็นนักศิลปะด้านการต่อสู้ ร่างกายของเขาจึงต้องการอาหารมากกว่าปกติ นั่น ทำให้เขาสามารถกินอาหารสำหรับ 8 คนได้สบาย ๆ ...

ดวงตาของเวนดี้เบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อเธอมองดูจานเปล่าจำนวนหนึ่ง

"เขาคือใคร? เขาดูหิวโหยมากเลย แน่ใจนะว่าเขาจะไม่กินเราไปด้วย?” เวนดี้ถามขณะแหย่แจสเปอร์

แจสเปอร์ยิ้ม “เขาเป็นผู้คุ้มกันที่ผมกำลังมองหา เขาเก่งในเรื่องการต่อสู้น่ะ”

เวนดี้ตาเบิกโพลง เธอเกิดมาในครอบครัวที่ร่ำรวยและคุ้นเคยกับแนวคิดเรื่องผู้คุ้มกัน ผู้คุ้มกันของพ่อของเธอมักจะเกษียณแล้วในกองทหารชั้นยอด และสามารถเอาชนะคน 6 คนได้ในคราวเดียว

เวนดี้รู้สึกว่าจูเลียนสามารถเอาชนะผู้คุ้มกันของพ่อได้ 5 ถึง 6 คนในแง่ของความหิวโหยเพียงอย่างเดียว