บทที่ 254

สตีฟตัวสั่น เมื่อได้ยินสิ่งที่แจสเปอร์พูด

เขารู้อะไรบางอย่าง เพียงแค่ฟังมาร์คพูด

ซึ่งก็คือ แจสเปอร์ใช้วิธีบางอย่างจัดการกับมาร์ค ไม่เพียงแต่ครอบครัวไซออนทั้งหมดต้องประสบกับความสูญเสียอย่างใหญ่หลวง

จากนั้นเขาก็จำได้เมื่อได้พบกับมาร์คในวันนี้ มาร์คมีรอยมือบนใบหน้าของเขาและโกรธมากจนเขาไม่สามารถรอที่จะกลืนกินแจสเปอร์ทั้งตัว

…

สตีฟตระหนักว่าตอนนี้เขากำลังมีปัญหาอย่างมาก

เขาไม่ได้มีพื้นฐานที่แข็งแกร่งเท่าของมาร์ค ครอบครัวของเขาไม่สามารถเรียกได้ว่าเป็นครอบครัวอันทรงเกียรติ บริษัทของครอบครัวเขาเป็นเพียงบริษัทมีชื่อเสียง และมีอำนาจเพียงเล็กน้อยในเมืองบรัคเท่านั้น...

ด้วยทุนเพียงเล็กน้อยนี้ เขาจะต่อสู้กับแจสเปอร์ที่อาจทำให้ครอบครัวไซออนต้องสูญเสียอย่างย่อยยับได้อย่างไร?

“แจสเปอร์ เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันนะ… เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายมาสามปีเต็ม นายยังจำเรื่องนั้นได้ใช่ไหม?

“ฉันรู้ว่าฉันทำผิดพลาด ฉันจะคุกเข่ากับนายยังไงดี? ฉันจะคุกเข่าขอโทษ!”

ขณะที่เขาพูด สตีฟคุกเข่าและต่อยตัวเองโดยไม่ลังเลต่อหน้าแจสเปอร์

สตีฟทุ่มสุดตัวเพื่อพยายามมีชีวิตอยู่ เขาต่อยหน้าตัวเองแรง ๆ หลายครั้ง ภายในไม่กี่นาทีแก้มของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงและบวม

แจสเปอร์หรี่ตาลง ขณะจ้องไปที่สตีฟซึ่งหน้าแดงราวกับหมูย่าง

สำหรับเขา มาร์คเป็นเพียงเด็กรวยที่ไร้ค่าและนิสัยเสีย เขาไม่มีทั้งความกล้าและสมองที่จะเป็นประโยชน์กีบเขาเลย

อย่างไรก็ตาม สตีฟแตกต่างออกไป เขาเจ้าเล่ห์และดุร้ายกว่าเขามาก สตีฟเป็นคนสั่งจูเลียนว่าจะต้องทำอะไรในวันนี้

หากนั่นยังไม่พอ สตีฟอาจจะคร่ำครวญในชั่วพริบตาเมื่อแผนล้มเหลว แม้แต่ผู้พบเห็นทั่วไปก็สามารถสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดจากการต่อยของเขา

อย่างไรก็ตาม นั่นไม่ได้หมายความว่าสตีฟจะรับมือได้ง่ายกว่ามาร์ค

พวกมันมีพิษร้ายอย่างแท้จริง ถ้าคุณไม่ฆ่าพวกมันตอนนี้ พวกมันจะทำให้คุณเดือดร้อนมากขึ้นในอนาคต