บทที่ 263

“ฉันจะรอคุณกลับมานะ”

แจสเปอร์พยักหน้าอย่างจริงจัง เพื่อต่อต้านตวามรู้สึกที่อยากหันหลังกลับและเข้าไปกอดเธอ จากนั้นเขาก็หันหลังเดินไปที่ด่านศุลกากร

บนเครื่องบิน แจสเปอร์งีบหลับเล็กน้อย

ในฐานะผู้คุ้มกันส่วนตัวของแจสเปอร์ จูเลียนก็นั่งอยู่ข้าง ๆ เขา

"มิสเตอร์เลน คุณมีความสัมพันธ์อันเป็นที่รักกับคุณชูเลอร์สินะครับ” จูเลียนกล่าว

แจสเปอร์ลืมตาและเหลือบมองจูเลียน เขาหัวเราะ “นายไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้วนะ ฉันควรจะขอให้เธอแนะนำผู้หญิงให้กับนายดีไหม?”

จูเลียนส่ายหัวอย่างเคร่งขรึม “งานคือสิ่งสำคัญสำหรับผมครับ” เขาตอบ

“ก็จริงนะ เพราะเราเป็นผู้ชาย เราจะเริ่มสร้างครอบครัวโดยไม่มีอาชีพที่มั่นคงได้ยังไงกัน?”

“ทำงานอย่างตั้งใจอยู่เคียงข้างฉันอีกสักสองปี หลังจากนั้น ฉันจะจัดการบางอย่างให้นาย” แจสเปอร์กล่าว

จูเลียนยิ้ม แต่เขาไม่ได้คิดมากในคำพูดของแจสเปอร์

ในใจของเขา การปกป้องแจสเปอร์คือสิ่งสำคัญที่สุด ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นเรื่องรองสำหรับเขา

สองชั่วโมงต่อมา เครื่องบินลงจอดที่สนามบินนานาชาติของเมืองคาเวิร์น

แจ็ค ทันเนอร์ มารับเขาที่สนามบิน

"มิสเตอร์เลน ในที่สุดคุณก็มาที่นี่” แจ็คพูดหลังจากก้าวไปข้างหน้า

แจสเปอร์สามารถบอกได้ว่าเขาใช้เวลาตลอดทั้งคืนทำงานกับฮัดสันและคนอื่น ๆ ดูจากสีผิวซีดและความเหนื่อยล้าของเขา “งานเป็นสิ่งสำคัญ แต่คุณก็ต้องพักผ่อนบ้างนะ” เขากล่าว

แจ็คหัวเราะและพูดว่า “ผมไม่สามารถช่วยได้มากในแง่ของทักษะทางเทคนิค แต่เป็นความรับผิดชอบของผมในการจัดการ และสร้างความมั่นใจให้กับพนักงานทุกคนครับ”

“ไปคุยกันในรถต่อเถอะ”

แจสเปอร์นำทาง ขณะที่พวกเขาเดินออกจากสนามบิน