บทที่ 4

เมื่อได้ยินคำพูดของแจสเปอร์ จากที่ไม่เชื่อก็เปลี่ยนเป็นความโกรธและความอิจฉาในทันที

เขากัดฟันจ้องแจสเปอร์เขม็ง “นายไปเอาเงินทั้งหมดนี้มาจากไหน? ไหนบอกว่าไม่มีเงิน แต่ตอนนี้มีถึง 500,000 ดอลลาร์เพื่อมาซื้อจี้ทับทิมเนี่ยเหรอ!” เขาถาม

“ก็มันเงินของฉัน ไม่เห็นจำเป็นต้องบอกนายว่าได้มาจากไหน ฉันจะทำอะไรมันก็ไม่ใช่เรื่องของแก” แจสเปอร์พูด

“ฮึ่ม!”

คาลวินแสยะยิ้มอย่างเย็นชา “ไปขายบ้านมาแน่เลยใช่ไหม? ไม่อย่างนั้นจะเอาเงินมาจากไหนได้?” เขาถาม

“เขาต้องทำแบบนั้นแน่ ๆ จุ๊ ๆ ช่างบาปหนาอะไรขนาดนี้ ขายบ้านมาเพราะแค่จะซื้อจี้ทับทิมได้ยังไงกัน? แกมันบ้าไปแล้ว” ซูซานเสริม

ผู้ช่วยฝ่ายขายได้จัดแจงจี้ทัวทิมไว้ให้เขาอย่างดีแล้ว เธอไม่ใช้น้ำเสียงหุนหันกับเขาอีกต่อไป “ท่านคะ จี้ทับทิมเก็บเรียบร้อยแล้วค่ะ” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเคารพ

“เดี๋ยวก่อน!”

เพเนโลเป้ตะโกนเสียงดัง

“แจสเปอร์ ฉันขอทับทิมนั่น”

“ฉันไม่สนหรอกว่าคุณได้เงินมาจากไหน เราอยู่ด้วยกันมานานแล้วนะ พี่ชายฉันต้องการเงินเดี๋ยวนี้แต่คุณกลับบอกว่าไม่มี งั้นก็เอาจี้ทับทิมนั่นมา” เธอพูด

ดวงตาของซูซานเป็นประกาย เธอพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ เอาจี้ทับทิมมา แล้วเราจะให้อภัยนาย” เธอพูด

“พวกคุณคงเป็นบ้ากันไปหมดแล้ว! จะมาขโมยเอาอีกเหรอ?” แจสเปอร์ถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว พูดจบเขาก็เดินจากไป

เพเนโลเป้รู้สึกกังวล เธอเอื้อมมือไปจับแขนแจสเปอร์ “แจสเปอร์ เลน คุณจะใจร้ายกับฉันขนาดนั้นเลยเหรอ!” เธอกรีดร้องเสียงดัง

“ผมเหรอใจร้าย?”

“ผมอาจจะใจร้ายนะ แต่ก็ไม่เท่าความอัปยศที่ครอบครัวของคุณทำกับผม มันน่าขยะแขยง” แจสเปอร์หัวเราะ

หลังจากที่พูดจบ เขาก็สะบัดเพเนโลเป้ออกไปและเดินหนี

เพเนโลเป้และครอบครัวของเธออับอายมากหลังจากนั้น ใบหน้าพวกเขาดูน่ากลัว

“แม่ เราปล่อยเรื่องนี้ไปไม่ได้นะ!”

ใบหน้าของคาลวินเต็มไปด้วยความอิจฉา

ในสายตาพวกเขา แจสเปอร์ก็เป็นแค่คนบ้านนอกที่ยากจนที่พวกเขาไม่เคยคิดจะจริงจังด้วยมาก่อน

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขาสามารถซื้อจี้ทับทิมที่มีราคา 500,000 ดอลลาร์ได้ พวกเขาก็ต้องการจี้นั้นทั้งที่ไม่รู้ว่าแจสเปอร์หาเงินมาจากไหน

“คนเลวจน ๆ อย่างนั้นควรจะได้เป็นแค่ขยะชั้นต่ำ มีสิทธิ์อะไรมาซื้อของดี ๆ แบบนั้น! มันควรเป็นของฉัน! เขาต้องขายบ้านหรือหาเงินจากที่ไหนมาแน่ ๆ ยังไงซะฉันก็ควรเป็นเจ้าของเงินนั่นโดยชอบธรรม!”

คาลวินกัดฟันด้วยความโกรธ

“ลูกแม่ อย่าโกรธไปเลย”

ซูซานปลอบคาลวิน “กลับไปคุยกันเถอะ เราปล่อยให้มันหนีไปไม่ได้หลังจากมาเล่นกับความรู้สึกของน้องสาวแกมาหลายปี มันต้องชดเชยในสิ่งที่ทำ... อย่างน้อย ก็จ่ายเงินมา!” เธอตะโกน

เพเนโลเป้มองแจสเปอร์ที่เดินออกไป เธอมีแววตาเคียดแค้น

“แม่พูดถูก เราปล่อยเรื่องนี้ไปไม่ได้ เขามีเงิน แต่ไม่เต็มใจจะให้เงินแม้ว่าจะบอกว่ารัก ฉันจะปล่อยให้เขาสบายใจแบบนี้ต่อไปไม่ได้!”

...

แจสเปอร์ออกจากร้านเครื่องประดับและกำลังยืนรอเพื่อเรียกแท็กซี่อยู่ริมถนน แอปสำหรับเรียกแท็กซี่ยังไม่มี เขาก็กำลังพิจารณาที่จะใช้โอกาสนี้ในการทำแอปเรียกแท็กซี่ ทันใดนั้นเขาก็ได้รับโทรศัพท์

มีสายจากธนาคารพาณิชย์โทรมาหาเขา

“สวัสดีครับ คุณเลน เราได้รับรายงานเงื่อนไขที่เราคุยกับสาขาแล้ว หากคุณมั่นใจว่าเงินออมต่อปีของคุณจะไม่ต่ำกว่าสิบล้านดอลลาร์ เราจะให้ดอกเบี้ยที่ดีที่สุดและการปฏิบัติแบบวีไอพีตามที่ได้กล่าวไว้”

“คุณจะว่างเมื่อไหร่ครับ? เราจะนำสัญญามาให้คุณเซ็น”