บทที่ 69

“หนึ่งพันล้านเหรียญงั้นเหรอ?”

โลแกนถามเซ็นต์ด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบา

เซ็นต์ส่ายหัวตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า “ผมไม่เคยเห็นเงินมากขนาดนั้นเลยด้วยซ้ำ ผมเดาว่าเงินน่าจะเติมเต็มบ้านหลังนี้ได้… และห้องน้ำด้วย”

“เฮ้อ…” คาเมรอนถอนหายใจเฮือก นี่เป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อ

ผู้ก่อตั้งทั้งห้าของเทอไรโซน ไม่ได้มาจากครอบครัวที่ยากจน ในยุคนี้ครอบครัวของพวกเขาถือได้ว่าเป็นครอบครัวที่มั่งคั่งด้วยเงินจำนวนพอสมควร

มิฉะนั้น จะเป็นไปไม่ได้สำหรับพวกเขาที่จะรวมตัวกันเพียงเพื่อสิ่งที่เรียกว่า 'ความฝัน' และอดทนมา 2-3 เดือนโดยไม่มีเงินเดือนเพื่อสร้างเทอไรโซน

อย่างไรก็ตาม ทุกอย่างดูจืดชืดไปเลยเมื่อเทียบกับพันล้านดอลลาร์

หลังจากรู้จักกัน พวกเขาบอกฮัดสันว่าแจสเปอร์มีแนวคิดที่ช่วยลดภาระของเซิร์ฟเวอร์อย่างมีประสิทธิภาพได้อย่างไร ทันใดนั้นฮัดสันก็เริ่มมองแจสเปอร์แตกต่างไปจากเดิม

แจสเปอร์ชี้ไปที่กล่องอาหารในมือของฮัดสัน “ผมกับแจ็ครีบเข้ามา เรายังไม่ได้รับประทานอะไรมาเลย จะรังเกียจไหมถ้าเราจะร่วมวงอาหารกลางวันกับพวกคุณด้วย?” เขาถามด้วยรอยยิ้ม

“แน่นอน มาเลยครับ” ฮัดสันกล่าว “แต่ว่าอาหารอาจจะน้อยไปหน่อย และไม่รู้ว่าจะถูกปากพวกคุณกันไหม” เขากล่าวเสริม

“ฮ่าฮ่า ผมมาจากชนบทเหมือนกัน ถ้าย้อนกลับไปในตอนนั้น แม้แต่กล่องข้าวที่ซื้อกลับบ้านมันเป็นสิ่งที่หรูหราสำหรับผมแล้ว” แจสเปอร์กล่าวขณะเปิดกล่องอาหาร เขายื่นกล่องให้แต่ละคน

เดิมทีไม่มีส่วนแบ่งอาหารสำหรับทั้งสองคน อย่างไรก็ตาม หลายคนในบริษัทเป็นชายหนุ่มทั้งหมด ดังนั้น ฮัดสันจึงซื้อข้าวกล่องกลับบ้านเพิ่มอีกสองสามกล่องอยู่แล้ว ตอนนี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับพวกเขาทั้งหมด

ไม่มีใครรู้สึกว่าแจสเปอร์กำลังเจ้ากี้เจ้าการและมีอำนาจเหนือกว่า แม้ตัวตนของเขาจะได้รับเกียรติ ตรงกันข้าม พวกเขาทั้งหมดรู้สึกว่าแจสเปอร์อ่อนน้อมถ่อมตน เข้าถึงได้ง่าย และเป็นกันเอง

เนื่องจากพวกเขาทั้งหมดเป็นชายหนุ่ม จึงไม่ใช่เรื่องยากที่จะต่อบทสนทนากัน เมื่อฮัดสันได้ยินว่าแจสเปอร์มาจากชนบท เขาถามแจสเปอร์ว่าเขาหาเงินมากมายมาได้อย่างไร เขาถามด้วยความอยากรู้

หลังจากที่รู้ว่าแจสเปอร์ได้เงินจากตลาดหุ้น ดวงตาของฮัดสันก็เปล่งประกายทันที