บทที่ 88

ดอว์สันหัวเราะคิกคักแล้วพูดว่า “300 ล้าน”

“บ้าไปแล้ว!” แจสเปอร์ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

“ตามราคาตลาดตอนนี้ พื้นที่ที่อยู่อาศัยในจังหวัดจะอยู่ที่ประมาณ 3,000 ดอลลาร์ต่อตารางฟุต ที่ดินขนาด 16 เอเคอร์จะยังไม่ถึง 11,000 ตารางเมตร ดังนั้น 34 ล้านน่าจะเพียงพอแล้ว แต่พวกเขาขอสิบเท่าของราคางั้นเหรอ?”

“สิทธิการพัฒนาที่ดินเพื่อปรับปรุงฝั่งทางใต้ของแม่น้ำเซาท์เฟซให้ดีขึ้นนั้นรวมอยู่ด้วย”

ดอว์สันกล่าวอย่างตกตะลึง

แจสเปอร์เลิกคิ้ว และคำ ๆ หนึ่งก็ปรากฏขึ้นในใจเขาทันที 'ซื้อ!'

มีเนินเขาที่แห้งแล้งมากมายบนฝั่งทางเหนือของแม่น้ำเซาท์เฟซ ดังนั้นจึงไม่เหมาะสำหรับการพัฒนาเชิงพาณิชย์

มูลค่าการค้าของฝั่งทางใต้จะสูงกว่ามาก ที่ดินผืนนี้ตั้งอยู่ริมฝั่งทางใต้ของแม่น้ำเซาท์เฟซ และแม่น้ำทั้งสายตัดผ่านทั้งจังหวัด ไม่เพียงแต่จะมีมหาวิทยาลัยในอนาคตเท่านั้น แต่ยังมีโรงเรียนมัธยมในเครือและโรงเรียนสำหรับชนชั้นสูงอีกด้วย

สวนสนุกที่นักลงทุนจากเมืองฮาร์เบาท์ลงทุนในอนาคตจะถูกสร้างขึ้นที่ที่นี่เช่นกัน อาจกล่าวได้ว่าในอีก 20 ปีข้างหน้า ฝั่งทางใต้ของแม่น้ำเซาท์เฟซที่ทอดยาวถึงหกกิโลเมตรจะเป็นพื้นที่หลักของการพัฒนาทั่วทั้งจังหวัด

หากใครมีสิทธิพัฒนาที่ดิน ก็หมายความว่าพวกเขาได้ซื้อที่ดินผืนใหญ่ของจังหวัดในอีก 20 ปีข้างหน้า

เนื่องจากพวกเขาได้สูญเสียอย่างมากจากข้อตกลงนี้ จังหวัดจึงไม่เคยขายสิทธิ์การพัฒนาที่ดินทั้งหมดในอนาคตอีก

มากที่สุดที่พวกเขาจะให้คือหนึ่งในเนินเขาที่แห้งแล้งนั่น แต่ถึงกระนั้นผู้คนก็ยังเอาอยู่ดี

“ราคาประมูลพื้นฐานคือ 300 ล้านดอลลาร์ ดังนั้นครอบครัวใหญ่อย่างแฮงค์จะต้องไปเข้าร่วมอย่างแน่นอน ทุกคนเห็นถึงความสำคัญของสิทธิในการพัฒนาที่ดินทั้งหมด เพียงแค่ถือครองกรรมสิทธิ์นี้เอาไว้ก็นับได้ว่าคุ้มค่ามากแล้ว ดังนั้นในท้ายที่สุดราคาจะต้องสูงอย่างมากแน่นอน”

ดอว์สันบีบจมูกของเขาและกล่าวว่า “นายคิดว่าเราจำเป็นต้องต่อสู้เพื่อแย่งชิงมาไหม?”

“เราต้องได้มันมาไว้ในกำมือเราครับ”

เสียงที่แน่วแน่อย่างยิ่งของแจสเปอร์ทำให้ดอว์สันและเวนดี้มองด้วยความประหลาดใจ