ตอนที่ 5
บทที่ 5
October 31, 2026
เฉินมู่หันไปมองอีกฝ่ายด้วยสายตาไม่แยแส “เธอพูดว่าอะไรนะ?”
“ฉันบอกว่า ตราบใดที่พี่ไปงานเลี้ยง คนอื่นก็จะเห็นรอยแผลเป็นบนใบหน้าของพี่ อย่าว่าแต่งานเลี้ยงเลย พี่จะต้องถูกหัวเราะเยาะทุกครั้งที่พี่ออกไป พี่น่าจะชินกับมันนานแล้วนะ!” เฉินชิงเสวี่ยหัวเราะเยาะ ดวงตาของเธอแพรวพราวมากด้วยความขัน
เฉินชิงเสวี่ยมีใบหน้าที่สวยงามซึ่งไม่เป็นอันตรายต่อมนุษย์และสัตว์ แต่การเสียดสีในดวงตาของเธอมีพิษราวกับงู
จะบอกว่าไม่เถียงก็ได้ แต่ด้วยรูปลักษณ์ที่เย่อหยิ่งของเฉินมู่วันนี้ ทำให้เธอไม่ยอมอยู่เฉยให้คนในบ้านของตระกูลเฉินกดขี่ตลอดไปหรอกนะ! เธอจะสู้!
เฉินมู่ยกมือขึ้นตบคนน้องเสียงดัง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พูดอีกรอบสิ?”
“แก!” เฉินชิงเสวี่ยกรีดร้องเมื่อถูกตบหน้า
“เสี่ยวมู่! เธอตบชิงเสวี่ยทำไมล่ะ?” ซู่หรูหลานแผดเสียงทันที “ตอนนี้ลูกรักของพ่อเธอคือชิงเสวี่ยนะ ทำแบบนี้ไม่กลัวพ่อเธอโกรธหรือไง?”
ขณะเดียวกัน เฉินลี้ซานก็เดินเข้ามาโดยบังเอิญ เสียงเข้มถาม “ทะเลาะอะไรกันอีกเนี่ย?”
เฉินชิงเสวี่ยรีบวิ่งแจ้นเข้าไปร้องไห้ในอ้อมแขนของเฉินลี้ซานทันที “พ่อ…”
ซู่หรูหลานถอนหายใจอย่างเจ็บปวด ก่อนตอบ “คุณสามี เป็นเพราะฉันสอนเด็ก ๆ ได้ไม่ดี มันเป็นเพราะฉันมันไม่ดี …”
“หนูตบเธอ” เฉินมู่ยอมรับโดยตรง
“เฉินมู่! นี่ลูก!”
“เธอหัวเราะเยาะหน้าหนูที่มีรอยแผลเป็น หนูเลยตบเธอ พ่อคิดว่าหนูทำมากเกินไปหรือเปล่าล่ะ?” เฉินมู่มองตรงไปยังพ่อของตน แล้วถามต่อ “พ่อก็ไม่ได้รู้สึกอะไรสินะ ก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เกิดแล้วนะสิ? พ่อยังจำตอนที่หนูยังเด็กได้ไหม?”
เฉินลี้ซานตกตะลึง แน่นอนว่าเขาจำได้ว่าตอนเด็ก
เฉินมู่ดูไร้เดียงสาและน่ารักมาก เธอเป็นสาวงามที่มีมาตรฐานมาตั้งแต่เด็ก ถ้าไม่ได้ปกป้องลู่ซีเจ๋อในวันนั้น ใบหน้านี้คงไม่เสียหาย
ทว่าเนื่องจากกลัวลูกสาวจะไปสร้างเรื่องจนงานของตนไม่ราบรื่น เขาจึงพูดอย่างหงุดหงิดออกไป “เอาล่ะ! เลือกชุดเสร็จแล้ว ก็อยู่บ้านนี่แหละ จะได้ไม่ต้องไปสร้างปัญหา! อยู่บ้านจิตใจจะได้ไม่ว้าวุ่น!” พูดจบเขาก็เดินขึ้นไปชั้นบน
เฉินชิงเสวี่ยกระทืบเท้าอย่างไม่เต็มใจ “พ่อ!”
เฉินมู่หยิบชุดสีฟ้าขึ้นมา “ชุดนี้ละกัน ฉันเลือกเสร็จแล้ว” มือเรียวหยิบชุดนั้นและตามเฉินลี้ซานไปเพื่อกลับไปที่ห้องของตน
เฉินชิงเสวี่ยกังวลเล็กน้อย ก่อนหน้านี้เฉินมู่มักจะดื้อรั้น แต่วันนี้หล่อนกล้าที่จะทุบตีเธอ ยิ่งกว่านั้น เฉินลี้ซานเองก็ดูจะไม่ค่อยใส่ใจเรื่องพี่น้องทะเลาะกันเท่าที่ควร! แถมตอนนี้เฉินมู่ยังมีสัญญาแต่งงานกับลู่ซีเจ๋ออยู่ ซึ่งเป็นเรื่องเธอต้องกังวลตอนนี้มากกว่า!
ไม่ได้ เธอปล่อยให้เฉินมู่เป็นจุดสนใจไม่ได้ ไม่อย่างนั้น ความพยายามที่จะจับตัวลู่ซีเจ๋อทุกวิถีทางก็จะหายไปหมดนะสิ?
เฉินชิงเสวี่ยทำการคำนวณเล็กน้อยในใจ
ถึงเวลาอาหารกลางวัน ในที่สุดเฉินมู่ก็เห็นทุกคนทั้งครอบครัว คุณปู่นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ไม่มีอารมณ์โกรธ เฉินลี้ซานนั่งอยู่ข้างๆ คุณปู่ มีซู่หรูหลานและเฉินชิงเสวี่ยนั่งอยู่ข้าง ๆ ส่วนเฉินมู่นั่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งดื่มซุปคนเดียวอย่างเงียบ ๆ
คุณปู่เริ่มเอ่ย “งานเลี้ยงในคืนนี้ ตระกูลฮั่วจะมาด้วย พวกเธอตอนรับให้ดี ๆ ล่ะ อย่าทำอะไรผิดพลาด”
“คุณพ่อวางใจเถอะค่ะ งานเลี้ยงได้เตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว” ซู่หรูหลานเตรียมความพร้อมไว้อย่างดี
เฉินชิงเสวี่ยก็รีบพูดเช่นกันว่า “ไม่ต้องกังวลนะคะคุณปู่ เมื่อวานตอนที่หนูกินข้าวอยู่กับซีเจ๋อ หนูได้ยินเขาพูดว่า ตระกูลลู่และตระกูลฮั่วมีข้อตกลงทางธุรกิจด้วยกัน เย็นนี้เราจะช่วยกันต้อนรับให้ดีอย่างแน่นอน พี่ก็รู้แล้วใช่ไหม เรื่องโครงการที่ซีเจ๋อกับตระกูลฮั่วกำลังหารือกัน?”
เฉินมู่เลิกคิ้วขึ้น เธอจะรู้ได้อย่างไร? ลู่ซีเจ๋อจะบอกเฉินมู่เกี่ยวกับเรื่องแบบนี้เหรอ? เฉินชิงเสวี่ยแสดงท่าทีอวดรู้ออกมาให้เธอเห็นอย่างชัดเจน
เมื่อถึงจุดนี้เฉินชิงเสวี่ยก็ปิดปากของเธอด้วยความตื่นตระหนกอีกครั้ง และพูดอย่างเชื่องช้าว่า “พี่สาวไม่รู้เหรอ? ฉันผิดเองที่พูดมากเกินไป”
เฉินมู่เยาะเย้ยอย่างเย็นชา “ถ้าเธอรู้ว่ากำลังพูดมากเกินไป ก็หุบปากไปซะ ถ้าไม่พูดก็ไม่มีใครว่าโง่หรอกนะ!”
“เสี่ยวมู่! ทำไมถึงพูดกับน้องแบบนี้ล่ะ?” เฉินลี้ซานถาม
เฉินมู่ยิ้มวางตะเกียบลงและมองไปที่เฉินชิงเสวี่ย “ชิงเสวี่ย ในฐานะพี่สาว ฉันก็แค่อยากจะตักเตือนน้องสาว ถ้ายังมีความเป็นมนุษย์ ก็ควรรู้ถึงความอัปยศของตัวเองบ้าง ถ้าจะอยู่ข้างลู่ซีเจ๋อก็อย่าทำตัวไร้ยางอายจะดีกว่า”