บทที่ 8

โอวจินเห็นการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ ของเฉินมู่ ก็รีบปิดริมฝีปากของตัวเองเงียบ ๆ อยู่ด้านหลังฮั่วหยุนเซียว “ฉันขอพนันร้อยหยวน เฉินชิงเสวี่ยลูกสาวผู้มีชื่อเสียงที่ได้รับการฝึกฝนเรื่องมารยาท เดิมทีจะไม่มีวันล้ม”

เฉินชิงเสวี่ยไม่ได้ล้ม แต่ชุดของเธอก็หลุดออกไป

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง และเสียงกรีดร้องก็ดังก้องไปทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยง!

“กรี๊ด—”

เธอกอดชุดขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนก แล้ววิ่งไปที่ประตูหลังผ้าม่านทันที...

ผลลัพธ์ก็คือ เธอบังเอิญเหยียบชายกระโปรงตัวเอง และล้มไปที่เค้กบนโต๊ะอาหารโดยไม่ได้ตั้งใจ

“ชิงเสวี่ย!” ลู่ซีเจ๋อรีบวิ่งไปหาเธอทันที และมือที่เหยียดออกของเขาหยุดค้างอยู่ในอากาศอย่างเชื่องช้า

ตอนแรกที่มีคนเห็นเฉินชิงเสวี่ย บางคนก็ผิวปากแซว ทว่าไม่นานต่างก็เงียบเสียงลง

ไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรกับผู้หญิงคนนี้ที่ตกลงไปในเค้กงานเลี้ยง ซู่หรูหยุนจ้องมองชุดของเฉินชิงเสวี่ยที่หลุดออกมา ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ เหตุการณ์นี้น่าจะเกิดขึ้นกับเฉินมู่ไม่ใช่เหรอ ทำไมมันถึงกลับกันล่ะ?

เฉินมู่แค่อยากจะทำให้เธออาย ซึ่งเธอไม่คิดว่าเฉินชิงเสวี่ยจะจบลงด้วยครีมและผลไม้บนไหล่ของเธอ ร่างเล็กอ้าปากกว้างอุทานเสียงแผ่ว

ฮั่วหยุนเซียวหันศีรษะเหลือบมองที่โอวจินที่ยื่นมือออกมา เสียงทุ้มว่า “เอามาหนึ่งร้อยหยวน”

โอวจินหยิบเงินออกมาอย่างเงียบ ๆ ยื่นให้ฮั่วหยุนเซียว พร้อมชื่นชมหญิงสาวเจ้าของแผลเป็น “คุณหนูใหญ่เฉินคนนี้ร้ายกาจว่ะ!”

ฮั่วหยุนเซียวยกยิ้มเล็กน้อย ใบหน้าของเขาค่อนข้างภาคภูมิใจ “จริงเหรอ ? ฉันคิดว่ามันตลกดี”

เนื่องจากเกิดเรื่องตลกของเฉินชิงเสวี่ยในงานเลี้ยงตระกูลเฉินที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างดี ทุกอย่างจึงจบลงอย่างรวดเร็ว เฉินลี้ซานผู้สูญเสียรอยยิ้มไปแล้ว ได้แต่ยืนส่งแขกกลับบ้าน

ฮั่วหยุนเซียวยืนขึ้น ขายาวเดินผ่านเฉินมู่ แล้วพูดเบา ๆ ว่า “อย่าลืมเรื่องวันพรุ่งนี้นะ”

เฉินมู่กระพริบตาปริบ เธอได้ฟังกลุ่มแขกที่พูดถึงฮั่วหยุนเซียวมาบ้าง บอสบริษัทฮั่วซึ่งเป็นตระกูลที่ร่ำรวย ทำไมถึงกังวลเกี่ยวกับการได้ไปทานอาหารกับเธอขนาดนั้น?

เฉินมู่ยิ้ม “งั้น แค่เลี้ยงข้าวก็ได้ใช่ไหม?”

“อืม ยังไงก็ได้” ฮั่วหยุนเซียวพูดพร้อมพยักหน้า

เฉินมู่ตกลงอย่างเชื่อฟัง “โอเค ฉันเข้าใจแล้ว”

หลังจากส่งแขกออกไป คนรับใช้ก็ทำความสะอาดห้องจัดเลี้ยงที่เต็มไปด้วยขยะ คุณปู่ที่พักผ่อนในคฤหาสน์ด้านหลังก็ดุซู่หรูหยุนด้วยใบหน้าซีดว่า “ลูกสาวตัวดีของเธอที่เลี้ยงดูมา! ทำให้ฉันขายขี้หน้าคนจำนวนมากอย่างไม่เหลือหลอเลย นี่สอนกันมายังไง!”

เฉินชิงเสวี่ยเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าที่สะอาดชุดใหม่ กำลังทิ้งตัวนั่งร้องไห้อยู่บนโซฟาราวกับห่าฝน เธอพูดอะไรไม่ออก “คุณปู่! คุณปู่! หนู...หนูไม่ได้ตั้งใจ”

“คุณพ่อคะ! ชิงเสวี่ยก็ตกใจเช่นกัน เธอเป็นเด็กดีมาตลอด จู่จะทำอย่างนี้ได้ยังไงกันล่ะคะ?” ซู่หรูหยุนยุ่งอยู่กับการช่วยเหลือลูกสาวของตนเอง

คุณปู่กระแอมออกมาด้วยความโกรธ “ปู่รู้ว่าหลานไม่ได้ตั้งใจ! แต่คนภายนอกไม่ได้สนใจว่าหลานจะตั้งใจหรือเปล่านี่”

“พรุ่งนี้คนในสังคมชั้นสูงทั้งหมดของเมืองปินไห่จะได้รู้ว่าเธอเลี้ยงลูกสาวมาดีแค่ไหน!”

“ยิ่งไปกว่านั้น! คืนนี้คนของตระกูลฮั่วก็อยู่ที่นี่ด้วย! ฉันอยากจะใช้เวลานี้ไปขึ้นเรือใหญ่ของตระกูลฮั่ว! แต่พวกเธอก็ทำเรื่องซะก่อน มันเป็นความอัปยศที่สุดของฉันแล้ว!”

ตระกูลเฉินไม่ใช่ตระกูลที่โดดเด่นดีพร้อมที่สุดในเมืองปินไห่ แต่เป็นเพียงตระกูลชนชั้นกลาง ๆ เท่านั้น