บทที่ 8

ฉินเฟิงหวู่ซึ่งเปลี่ยนรูปลักษณ์ของตนเองอย่างทันทีทำให้ฉินเสี่ยวเยว่ตกตะลึงอีกครั้ง หล่อนไม่คาดคิดว่าคนที่ไร้ประโยชน์ผู้นี้จะมีแรงผลักดันที่ทรงพลังเช่นนี้ ความมุ่งหมายที่จะฆ่าทำให้หล่อนรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

"เปล่าประโยชน์ ข้าไม่นึกว่าเจ้าจะโชคดีขนาดนี้ เจ้าสามารถกลับมาจากป่าอสูรวิเศษอย่างผู้มีชีวิต! เจ้าคนไร้ประโยชน์สองคนนั้นฆ่าคนไร้ค่าอย่างเจ้าไม่ได้ด้วยซ้ำ!"

หล่อนแสร้งทำเป็นสงบและมีดาบยาวปรากฏอยู่ในมือของหล่อน หล่อนไม่ปิดบังเจตนาที่จะฆ่าอีกต่อไป

ก่อนหน้านี้ หล่อนล่อลวงฉินเฟิงหวู่ให้ไปที่ป่าอสูรวิเศษและขอให้คนสองคนสังหารนาง โดยไม่คาดคิด คนสองคนนั้นไม่ได้กลับมา แต่คนไร้ค่าผู้นี้ก็กลับมาอย่างผู้มีชีวิต

"เฮอะ คนที่ท่านส่งไปนั้นไร้ประโยชน์จริงๆ หวังฟู่และหวังกุ้ยถูกข้าโยนลงไปในหลุมศพ ข้าเกรงว่าพวกเขาจะถูกสัตว์ร้ายพวกนั้นกินไปแล้ว ท่านอยากลองและดูว่าท่านรู้สึกเช่นไรเมื่อถูกหั่นร่างออกเป็นชิ้นๆไหม!”

ฉินเฟิงหวู่คาดเดามานานแล้วว่าฉินเสี่ยวเยว่คือผู้สังหารเจ้าของเดิมของร่างนี้ ดังนั้นนางจึงไม่แปลกใจเลย

แม้ว่าเป็นเรื่องยากสำหรับนางที่จะสังหารฉินเสี่ยวเยว่ในตอนนี้ แต่ก็ยังเป็นไปได้ที่นางจะเรียกความสนใจเสียก่อน นอกจากนี้ นางสามารถใช้ฉินเสี่ยวเยว่เพื่อฝึกฝนทักษะของนางได้ นางอยากเห็นว่าร่างกายของนางสามารถออกแรงได้มากแค่ไหนในชีวิตก่อนหน้านี้

"เจ้าคนไร้ค่า ไปลงนรกซะ!"

เสียงที่น่ากลัวของฉินเฟิงหวู่ทำให้ฉินเสี่ยวเยว่ตกใจมากขึ้น คนไร้ประโยชน์ผู้นี้รู้เรื่องนี้มาก่อนแล้ว และยังได้สังหารหวังฟู่และหวังกุ้ย หล่อนต้องไม่ปล่อยให้นางมีชีวิตอยู่ต่อไป มิฉะนั้น หากท่านปู่ของหล่อนรู้เรื่องนี้ ก็คงจบกัน

เมื่อเห็นว่าดาบยาวใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ฉินเฟิงหวู่กลับไม่ได้ตื่นตระหนก นางเอนตัวไปด้านหนึ่งและหลบดาบของฉินเสี่ยวเยว่

กริชขนาดเล็กและอ่อนช้อยปรากฏขึ้นในมือของนาง มันเป็นอาวุธเดียวที่นางพบในห้องนี้

"ฉินเสี่ยวเยว่ ท่านคิดว่าข้าควรแกะสลักคำไว้บนใบหน้าของท่านหรือตัดผมสวย ๆ ของท่านดีล่ะ?"

ราวกับว่านางกำลังพูดกับตัวเอง นางหลบหลีกการจู่โจมของฉินเสี่ยวเยว่อย่างใจเย็น ซึ่งทำให้หล่อนหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อยๆ

"ถ้าใบหน้าของหญิงสาวที่สวยที่สุดในเมืองหลวงถูกสลักด้วยคำพูดหรือนางกลายเป็นคนหัวโล้น ข้าสงสัยว่านางจะกลายเป็นตัวตลกหลังจากข่าวแพร่ออกไปหรือไม่?"

นางยังคงยั่วยุฉินเสี่ยวเยว่ แต่นางกำลังมองหาข้อบกพร่องของหล่อนอยู่

ฉินเฟิงหวู่เพิ่งพบว่าเมื่อฉินเสี่ยวเยว่โจมตีนาง จะมีเกราะกำบังที่แทบจะมองไม่เห็นอยู่รอบ ๆ ตัวเพื่อปกป้องหล่อนไว้ หากนางคาดเดาได้อย่างถูกต้อง มันควรจะเป็นเกราะป้องกันที่ผสานขึ้นมาจากพลังจิตวิญญาณหลังจากที่ความแข็งแกร่งของหล่อนไปถึงขั้นของปรมาจารย์จิตวิญญาณ

ไม่ยากเกินไปที่จะทำลายเกราะป้องกัน หากนางมีพลังจิตวิญญาณ นางคงจะเจาะทะลุเกราะป้องกันของหล่อนได้เพียงครั้งเดียว น่าเสียดายที่ร่างกายของนางไม่มีพลังทางจิตวิญญาณใดๆเลย

นางทำได้เพียงค้นหามันอย่างช้า ๆ ตราบใดที่นางพบส่วนที่อ่อนแอที่สุดของเกราะป้องกัน นางก็จะทำลายมันได้โดยการโจมตีเพียงครั้งเดียวและทำร้ายฉินเสี่ยวเยว่ได้

ฉินเสี่ยวเยว่กังวลมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเห็นว่าหล่อนไม่สามารถโจมตีได้เป็นเวลานาน หล่อนไม่คาดคิดว่ากระบวนท่าของฉินเฟิงหวู่จะมีการเคลื่อนไหวร่างกายที่ดีเช่นนี้

แม้ว่านางจะไม่มีพลังทางจิตวิญญาณใดๆ แต่หล่อนก็ไม่อาจแตะต้องแม้แต่ชายเสื้อผ้าของนางได้ เมื่อพลังจิตวิญญาณของหล่อนแผ่วลง หล่อนก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนางอีกต่อไป

"พวกเจ้ารออะไรอยู่ จับนางสิ!"

เมื่อเห็นสาวใช้ที่หล่อนพามาด้วย หล่อนจึงตะโกนอย่างเดือดดาล แม้ว่าสาวใช้เหล่านั้นเป็นเพียงนักต่อสู้ชั้นต่ำ แต่ด้วยจำนวนคนที่มาก หล่อนจึงไม่เชื่อว่าฉินเฟิงหวู่จะสามารถจัดการกับคนจำนวนมากได้

สาวใช้เพิ่งได้สติเมื่อพวกหล่อนได้ยินการแผดเสียงที่โกรธเกรี้ยวของฉินเสี่ยวเยว่ ก่อนหน้านี้พวกหล่อนมัวแต่มองฉินเฟิงหวู่ด้วยความตกใจ ว่ากันว่าคุณหนูคนที่ห้าเป็นคนไร้ประโยชน์ที่ไม่อาจขัดเกลาได้ไม่ใช่หรือไง? นางจะสามารถเทียบฝีมือกับคุณหนูรองได้อย่างไร?

ฉินเฟิงหวู่ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นสาวใช้เหล่านั้นวิ่งกรูเข้ามาหานางด้วยท่าทางข่มขู่

สาวใช้เหล่านั้นไม่ใช่ภัยที่คุกคามนาง แต่ต้องหันเหความสนใจเพื่อจัดการกับพวกหล่อน ร่างกายของนางอ่อนแอเกินไป ดังนั้นนางจึงอาจต้านทานไว้ไม่ได้ ตอนนี้นางทำได้เพียงจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด

โดยไม่สนใจสาวใช้เหล่านั้น นางจึงได้เพิ่มพลังจิตวิญญาณของตนให้ถึงขีดสุดและรีบค้นหาจุดอ่อนของเกราะป้องกันจากพลังจิตวิญญาณของฉินเสี่ยวเยว่

ในที่สุด นางก็พบว่าที่ไหล่ข้างซ้ายของฉินเสี่ยวเยว่ เกราะป้องกันที่เลือนรางดูเหมือนจะหรี่ลงเล็กน้อย

นางจึงแทงกริชไปในทิศทางนั้นโดยไม่ลังเลเลย

"กริ๊ง!"

ราวกับมีเสียงแตกร้าวดังลอดเข้ามาในหูของนางและเกราะป้องกันก็พังทลาย