บทที่ 11

มู่หรงจิ่งหรี่ตาลง เพียงสะบัดแขนเสื้อกว้างเบาๆ กระแสลมสายหนึ่งที่แฝงไปด้วยอานุภาพทรงพลังดุจสายฟ้าพุ่งไปทางซูโม่หว่าน

ซูโม่หว่านคาดไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าคนคนนี้จะไม่มาด้วยวิธีเจรจากันด้วยเหตุผลก่อนแล้วค่อยใช้กำลังอะไรแบบนั้นอย่างแน่นอน ฉะนั้นตอนที่มู่หรงจิ่งเริ่มลงมือ เธอก็เลยเคลื่อนไปอีกด้านอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่วปราดเปรียว หลบการโจมตีรุนแรงดุจสายฟ้านี้ไปได่

มู่หรงจิ่งชักมือกลับ แววตาฉายแววคาดไม่ถึงเสี้ยวหนึ่ง

"ฝีมือไม่เลว"

ซูโม่หว่านกล่าวอย่างถ่อมตัวยิ่งว่า "ฉินอ๋องกล่าวชมเกินไปแล้ว เป็นเพียงทักษะงูๆ ปลาๆ เท่านั้น ระคายพระเนตรอันสูงส่งของพระองค์แล้ว"

ดวงตาลุ่มลึกสงบนิ่งทั้งคู่ของมู่หรงจิ่งสำรวจนางขึ้นลงตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างละเอียด ทันใดนั้นก็หัวเราะอย่างเย้ยหยัน

ซูโม่หว่านถูกเสียงหัวเราะเย้ยหยันที่พุ่งพรวดออกมาอย่างกะทันหันนี้ ทำให้หัวใจพลันกระตุก

เป็นความจริงที่ว่าความงามของมู่หรงจิ่งนั้นไม่มีใครเทียบเทียมได้ แต่ไม่ดีก็ตรงที่คนที่หน้าตาดีโดยทั่วไปมักจะนิสัยไม่ค่อยดี !

ทันทีที่เสียงหัวเราะเย้ยหยันนี้พ่นออกมา ซูโม่หว่านก็รู้สึกว่าคำพูดต่อจากนั้นก็น่าจะไม่เข้าหูอะไรมากนัก

แต่คาดไม่ถึงว่ามู่หรงจิ่งกลับพูดจาแปลกๆ ออกมาประโยคหนึ่งว่า "รูปร่างหน้าตากลับงดงามมีเสน่ห์อยู่มากทีเดียว"

จิตใต้สำนึกของซูโม่หว่านคิดจะตอบกลับไปว่า ‘เทียบไม่ได้กับความงามร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำของฉินอ๋องหรอกเพคะ‘ แต่คิดดูอีกทีไม่โต้เถียงกลับไปดีกว่า

เมื่อเห็นว่านางไม่โต้ตอบ มู่หรงจิงก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย "เหตุใดเจ้าต้องหนีการแต่งงาน? "

“แล้วเหตุใดฉินอ๋องถึงอยากจะแต่งงานกับหม่อมฉันล่ะเพคะ? ”

ซูโม่หว่านถามกลับ

มู่หรงจิ่งกวาดนัยน์ตาหงส์ยาวเรียวมองแวบหนึ่ง แล้วกล่าวอย่างเย็นชาว่า "เปิ่นหวางอยากจะแต่ง ก็เลยแต่ง! "

เข้ากับคนยากจริงๆ ด้วย แม้แต่เวลาพูดก็มีกลิ่นอายการดูถูกทุกสิ่งมองไม่เห็นหัวคนอื่นขนาดนี้

“ถ้าเช่นนั้นหม่อมฉันอยากจะหนี ก็เลยหนีเพคะ” ซูโม่หว่านต่อคำอย่างรวดเร็ว ไม่กลัวเขาเลยแม้แต่น้อย

ดวงตามู่หรงจิ่งฉายแววเย็นยะเยือก