บทที่ 4

ในกระจกทองแดงสะท้อนให้เห็นบาดแผลเหวอะหวะที่เต็มไปด้วยเลือดได้อย่างชัดเจน ทุกๆบาดแผลมีเลือดไหลซึมตั้งแต่หน้าผากถึงปลายคาง ไม่มีผิวหนังที่สมบูรณ์เลยแม้แต่ตารางนิ้วเดียว แม้แต่ริมฝีปากก็ถูกตัดออกไปบางส่วน ผิวหนังบนใบหน้าราวกับเป็นปีศาจที่มาจากนรก ชวนให้หวาดผวา ไม่น่ามองเลยแม้แต่นิดเดียว!

ไม่แปลกใจเลยที่ชวีหยูม่านไม่ยอมยื่นกระจกให้เธอ！

มือขาวและเรียวยาวที่เซียวเชียนหานเคยชื่นชอบมากที่สุดไม่เพียงแต่ถูกหักเท่านั้น แต่ปลายนิ้วของเธอยังแหลกละเอียด แค่คำว่าน่าเวทนายังไม่น้อยเกินไปที่จะใช้บรรยายสภาพที่น่าอดสูของเธอ!

ในเวลานั้นเซียวหยูลั่วอยากจะทุบศพของเซียวเชียนหาน ให้แหลกเป็นหลายพันชิ้น แล้วโยนมันลงบนภูเขาให้กลายเป็นอาหารของสัตว์ต่างๆ เพื่อที่จะทำลายศพให้สิ้นซาก ถ้าไม่ใช่เพราะบนภูเขานั้นมีคนเดินผ่านมากระทันหัน และพวกเขาจะไม่ยอมให้ใครรู้เด็ดขาด จึงต้องหยุดลงมือ ไม่อย่างนั้น เซียวเชียนหานอาจไม่เหลือแม้แต่กระดูก!

เซียวเชียนหานทำอะไรผิด? พวกเขาสองคนถึงต้องลงมือโหดร้ายขนาดนี้? เพื่อรักษาชื่อเสียงของพวกเขา ถึงกับต้องลงมือกับเซียวเชียนหานอย่างโหดร้ายขนาดนี้

จิตใจชั่วร้ายจริงๆ!

"ไม่ต้องหวาดกลัวหรือกังวลไปหรอกนะลูก ตราบใดที่พ่อของลูกนำยาเซิ่งหรงมากลับมาได้ ก็จะสามารถรักษารูปโฉมเดิมให้กลับมาได้ แต่ว่า... แต่..." ดวงตาของชวีหยูม่าน เต็มไปด้วยน้ำตา เธอไม่สามารถทนดูมือและเท้าที่ไร้เรี่ยวแรงของเซียวเชียนหานได้ เธอกลัวว่าเซียวเชียนหานจะลุกขึ้นยืนไม่ได้อีกต่อไป

ทำไมสวรรค์ต้องโหดร้ายกับครอบครัวพวกเธอขนาดนี้ด้วย! ทำไมถึงต้องทำให้ลูกสาวคนเดียวของเธอต้องพิการเช่นนี้!

ชวีหยูม่านหันหลังและเช็ดน้ำตา เมื่อเธอหันกลับมาอีกครั้ง ก็พูดท่าทีที่นุ่มนวลและอ่อนโยน "วางใจเถอะ แม่และพ่อจะพยายามหาวิธีรักษาลูกให้ได้ แล้วจะต้องทำให้ลูกลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง ส่วนเรื่ององค์ชายเจ็ดและน้องสาวของเจ้า พวกเราจะหนีไปซ่อนตัวให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม่รู้ว่าลูกไม่ค่อยเต็มใจ แต่ในเมื่อเรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว พวกเราไม่มีทางเลือก แม่ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว ขอเพียงแค่ลูกมีชีวิตที่ดีในอนาคต"

เซียวเชียนหานมองหญิงที่อารมณ์เปลี่ยนไปมารวดเร็วตรงหน้าแล้วกลั้นยิ้ม สัญญากับตัวเองในใจว่า จากนี้ไป เธอจะต้องปกป้องครอบครัวและล้างแค้นให้กับเซียวเชียนหานคนก่อนให้ได้! ถึงร่างกายนี้จะเป็นขยะไร้ค่าแล้วไงล่ะ? วันหนึ่งเธอจะเปลี่ยนขยะให้เป็นอัจฉริยะ! ทุกคนที่เคยทำให้เธอขายหน้าจะต้องชดใช้! องค์ชายเจ็ดแล้วยังไง? เซียวหยูลั่วผู้ทำให้ตระกูลมีเกียรติแล้วยังไง?

อีกไม่นาน เธอจะทำให้พวกเขาเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไปในวันนี้ทั้งหมด!

“ข้าเข้าใจแล้ว ท่านแม่” เซียวเชียนหานระงับโทษะในดวงตาของเธอแล้วพยักหน้าเล็กน้อย