เล่ม 2 บทที่ 58.1

บทที่ 58

“ฮ่าฮ่าไม่เปลี่ยนไปเลยนะครับ ท่านป้า”

ท่านพ่อยิ้มอย่างคนพ่ายแพ้

“แน่นอนสิ คนแก่เปลี่ยนไปง่ายๆ มีที่ไหนกัน”

ท่านหญิงเซอเชาว์เองก็มีสีหน้าหยอกล้อเล่นมุกกับท่านพ่อ

“พี่น้องของเจ้าไม่มาร่วมงานด้วยหรือ”

เบเจอร์กับลอเรนซ์ไม่มาเข้าร่วมงานเลี้ยงในวันนี้

ได้ยินว่าระยะหลังมานี่ ทั้งสองคนกำลังยุ่งอยู่กับการร่วมมือกันลองทำธุรกิจใหม่

แน่นอนว่ายังไม่มีใครทราบว่าธุรกิจที่ว่านั่นคือกิจการใด

ชานาเนสอยากจะมาร่วมงานเลี้ยงด้วยกัน แต่สองแฝดดันป่วยเป็นไข้พร้อมกันทั้งคู่ ทำให้ไม่อาจมาร่วมงานได้แต่ก็ยังส่งกระดุมสำหรับตกแต่งซึ่งเข้ากับชุดที่ท่านพ่อสวมมาวันนี้ให้แทน

“ฮ่าฮ่า พวกเขายุ่งกันอยู่ไม่ใช่หรือครับ”

ท่านพ่อตอบเหมือนไม่รู้สึกอะไร แต่ท่านหญิงเซอเชาว์กลับเดาะลิ้นเสียงดังจิจ๊ะในลำคอ

“ตั้งแต่เด็กก็ไม่เอาไหนอยู่แล้ว พี่ชายของเจ้าน่ะ ลอเรนซ์เจ้าโง่นั่นเอาแต่ยุ่งอยู่กับการเกาะขากางเกงของเบเจอร์ ไล่ตามต้อยๆ”

“อย่างนั้นหรือครับ”

“ใช่ เบเจอร์เองก็เป็นพวกโลภมากเหลือเกิน เคยกระทั่งยัดคุกกี้ส่วนที่ต้องมอบให้เจ้ากับลอเรนซ์ยัดใส่ปากในคราวเดียวจนคางยื่นด้วยนะ เป็นพวกโลภเสียจนท้องแตกก็คงยังไม่รู้ตัว”

“อุ๊ปส์!”

ให้ตายเถอะ เผลอหลุดหัวเราะออกไปซะเสียงดังเลย

“ฮึ่ม อะแฮ่ม!”

เธอรีบกระแอมไอแสร้งทำเป็นไม่ได้หัวเราะอะไร แต่แววตาของท่านหญิงเซอเชาว์ช่างร้อนแรงเหลือเกิน

ท่านหญิงเป็นคนไม่ชอบพวกไร้มารยาทหรือพวกบุ่มบ่ามเลือดร้อนเป็นไฟ

รู้สึกเหมือนหยาดเหงื่อไหลท่วมแผ่นหลัง

เธอรีบเอ่ยพูดกับท่านพ่อ

“ข้าขอไปเดินเล่นในงานหน่อยได้มั้ยคะ”

“หืม เอาสิ เทียของพ่อคงจะเบื่อแล้วสินะ ยังไงก็อย่าไปที่มืดๆ อยู่แต่ในโถงงานเลี้ยงนี้เท่านั้นล่ะ”

“ค่ะ พ่อ!”

เธอไม่ลืมกล่าวลาท่านหญิงเซอเชาว์อย่างสุภาพ แล้วเดินมุ่งไปทางอื่น

คงต้องใช้กลยุทธ์ล่าถอยเสียก่อน

“เทียของพวกเรางดงามมากเลยไม่ใช่หรือครับ ท่านป้า”

เบทริกซ์ เซอเชาว์มองแคลอฮันที่กำลังยิ้มเหมือนเด็กหนุ่มอายุสิบกว่าปี ในขณะเดียวกันนางก็รู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย

ช่วงวัยเยาว์ ความสัมพันธ์ระหว่างเบทริกซ์กับนาตาเลียนั้นค่อนข้างสนิทสนมกันเป็นพิเศษ

ถึงแม้ความสัมพันธ์ของพวกนางจะเป็นพี่สะใภ้กับน้องสาวของสามีที่อาจจะกระอักกระอ่วนใจกันได้ แต่ทั้งคู่กลับใกล้ชิดกันมากจนเหมือนพี่สาวน้องสาวที่คลานตามกันมาจริงๆ

นาตาเลียเป็นฝ่ายจากโลกนี้ไปก่อน ใบหน้าที่นางแสนอาลัยนั้นเริ่มจางหายไปจากความทรงจำ ทำให้นางรู้สึกอ้างว้างเหลือเกินแต่ภาพลักษณ์อันแสนอ่อนโยนของนาตาเลียกลับยังคงมีชีวิตอยู่ราวกับโกหกยามนางมองใบหน้ายามยิ้มแย้มของแคลอฮัน

แคลอฮันได้รับนิสัยนุ่มนวลและค่อนข้างเงียบไม่พูดไม่จามาจากนาตาเลีย ทำให้นางเป็นกังวลอยู่เรื่อยว่าเขาจะใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางพี่น้องที่มีนิสัยรุนแรงพวกนั้นได้หรือเปล่า

“ดูเอื่อยเฉื่อยไม่น่ามองเท่าไหร่”

“อย่างนั้นหรือครับ แต่ออกจะน่ารักนะครับ…”

ในนัยน์ตาของแคลอฮันยามมองศีรษะทุยของลูกสาวที่เดินห่างออกไปไกลนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่

“ข้าไม่ได้พูดเพราะนางเป็นลูกสาวหรอกนะครับ เทียน่ะเป็นเด็กที่ฉลาดมากจริงๆ ครับ อันที่จริงชุดที่สวมมาวันนี้เทียก็เป็นคนตกแต่งด้วยตัวเอง ติดอัญมณีตามที่นางต้องการ และก็เสริมแต่งด้วยผ้าชนิดอื่นเข้าไปด้วยน่ะครับ”

“โอ้ว อย่างนั้นหรือ”

นัยน์ตาเต็มไปด้วยริ้วรอยของเบทริกซ์หันไปมองเดรสของฟีเรนเทียอีกครั้ง

ในสายตาของนาง มันเป็นชุดที่งดงามและมีเสน่ห์มากจนทำให้ต้องเผลอมองตามอยู่เรื่อย