เล่ม 2 บทที่ 73.2

“เทียอยากได้อะไรล่ะ”

“ข้า?”

ถ้าให้บอกว่าอยากได้อะไรบ้าง นับทั้งคืนก็ไม่หมดหรอก

ฟีเรนเทียเหม่อมองท่านพ่อที่กำลังสนทนากับผู้คนรอบข้างอย่างสนุกสนาน

“วันนี้คงจะปรารถนาอยากได้อะไรอีกไม่ได้แล้วละ”

แค่การที่ท่านพ่อยังมีชีวิตอยู่ในวันเกิดอายุครบสิบเอ็ดปีของเธอ

และวันนี้ที่เคยต้องฉลองอยู่ตามลำพังในชีวิตก่อน กลับกลายเป็นวันที่สนุกสนานแบบนี้ มันก็มากพอแล้ว

“มีแบบนั้นที่ไหนกัน!”

เมโลนลูบผมเธอเบาๆ ในขณะที่หัวเราะร่า

“ไว้จะซื้อของขวัญของจริงให้นะ ออกไปกับพวกเราเถอะ”

“ใช่แล้วละ ในเมืองลอมบาร์เดียเองก็มีที่สนุกๆ อยู่ตั้งเยอะเลย”

“แต่ถ้าเทียออกไปคนเดียวมันอันตราย ต้องไปกับพวกเรานะ!”

รู้ได้ยังไงกันเนี่ยว่าต่อไปเธอตั้งใจว่าจะไปไหนมาไหนคนเดียว

“เทีย?”

เมโลนหรี่ตามองเรียกเธอ

อา ใช่แล้ว

เด็กนี่ค่อนข้างมีเซนส์แรงพอตัวอยู่เหมือนกัน

เธอรีบพยักหน้าตกลงอย่างรวดเร็ว

“พูดเผื่อไว้ก่อน ห้ามไปไหนคนเดียวเด็ดขาดเลยนะ”

คิลลีวูทำท่าราวกับเป็นลูกพี่ลูกน้องที่อายุมากกว่ามากในขณะที่เอ่ยพูดกับเธอ

“พวกเจ้าเป็นยังไงกันบ้าง”

เสียงราบเรียบแผ่วเบาดังขึ้นถามสองแฝด

“สวัสดี ลาลาเน่”

“สุขสันต์วันเกิดนะเทีย ของขวัญของข้าวางไว้รวมกับของขวัญของคนอื่นๆ ทางด้านโน้นน่ะ มันเป็นมงกุฎสวยมากเลย”

“ขอบใจนะ จะใช้อย่างดีเลย!”

“และก็คิลลีวู เมโลน ข้าว่าพวกเจ้าทั้งสองคนไม่ใช่คนที่สมควรจะแนะนำเทียแบบนั้นหรอกนะ”

ลาลาเน่พูดด้วยความเหนื่อยใจ

“ไม่นะ ทำไมล่ะ”

“พวกคนที่แทบจะไม่อยู่ติดคฤหาสน์ ควบม้าออกไปเที่ยวบนทุ่งหญ้าตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้นมาตลอดหลายเดือนหลังจากงานปาร์ตี้วันเกิดอายุครบสิบเอ็ดปีในทันที มันใครกันล่ะ”

“ฮึ่ย!”

ถึงแม้จะไม่ได้ขึ้นเสียงสูงตำหนิอะไรรุนแรงนัก แต่สองแฝดก็ไม่สามารถโต้เถียงอะไรลาลาเน่ได้อยู่ดี

ฟีเรนเทียหัวเราะเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

“ลาลาเน่เองก็สวยขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย อิจฉาจัง”

เธอไม่ได้พูดไปเฉยๆ หรอกนะอีกแค่สองปีลาลาเน่ก็จะเติบโตเป็นสาวแล้ว นางกำลังเบ่งบานอย่างงดงามมากขึ้นทุกวันๆ จริงๆ

แค่มองจากตอนนี้ก็เห็นแล้วว่า สายตาของพวกผู้ชายรุ่นเดียวกันที่มาร่วมงานปาร์ตี้วันเกิดของเธอ ต่างก็ไม่อาจละห่างออกไปจากลาลาเน่ได้เลย

ติ่งหูทั้งสองข้างขึ้นสีแดงระเรื่อ เห็นได้ชัดเลยว่าเด็กผู้ชายพวกนั้นต่างก็หลงรักลาลาเน่กันทั้งนั้น

นางช่างเหมือนกับดอกลิลี่สีขาวบริสุทธิ์จริงๆ

สะอาดบริสุทธิ์ดูอ่อนแอน่าทะนุถนอม กลัวที่จะเผลอทำให้บอบช้ำ แต่ในขณะเดียวกันก็อยากปกป้อง นางเป็นคนที่มีภาพลักษณ์ที่ทำให้รู้สึกแบบนั้น

“คนอื่นๆ ก็บอกแบบนั้นบ่อยๆ เหมือนกัน…ข้าไม่รู้ตัวเลยจริงๆ”

ใบหน้าขาวเนียนใสของลาลาเน่ถูกย้อมไปด้วยสีแดงก่ำ

ขนาดโดนชมแบบนี้ ก็ยังเป็นลอมบาร์เดียที่ไม่มีภูมิต้านทานในคำเยินยอ

คงจะเป็นปัญหาด้านนิสัยที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดแล้วละ

“แต่เทียพูดแบบนี้น่าดีใจจัง เทียเองก็เริ่มสวยขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกันนะ”

“ใช่แล้วละ! เทียเจ๋งที่สุดเลย!”

ใบหน้าเล็กยื่นโผล่พรวดออกมาจากด้านหลังของลาลาเน่

ผมสีส้มอมแดงเหมือนสีแครอต ใบหน้าอ่อนเยาว์เต็มไปด้วยกระสีจาง น้องชายอายุเก้าขวบของอาสทัลลีอู เครนีย์นั่นเอง