เล่ม 3 บทที่ 105.1

รู้สึกได้ถึงอุณหภูมิร่างกายของเฟเรสที่ยังคงเหลือค้างอยู่บนหลังมือ

“อะไรเนี่ย ทำไมทำแบบนี้ล่ะ”

เธอดึงมือของตัวเองออกจากการกอบกุมของเด็กหนุ่มแล้วพูดขึ้น

ทันใดนั้นเฟเรสก็โค้งกายลงเล็กน้อยก่อนจะตอบ

“หัวหน้านางกำนัลอิมพีกร้าบอกว่า ปกติแล้วพบกันครั้งแรกต้องทักทายแบบนี้นี่”

คำพูดนั้นทำให้เธอหันไปมองรอบๆ แล้วก็พบว่าคาวาเลียร์คนอื่นๆ เองก็กำลังทักทายคู่ของตัวเองเช่นกัน

“จริงด้วย”

อย่างที่เฟเรสบอก ทุกคนต่างก็โค้งกายให้คุณหนูที่ต้องเข้าร่วมงานเปิดตัว และกำลังกล่าวทักทายแบบเดียวกัน

“แต่ไม่มีใครจุมพิตลงบนหลังมือสักหน่อย”

“…เหรอ”

ปฏิกิริยานิ่งสงบของเฟเรสกลับยิ่งทำให้เธอรู้สึกตกใจมากกว่า

หรือคาวาเลียร์คนอื่นๆ อายมาก เลยข้ามขั้นตอนการจุมพิตไป

ก็อาจจะเป็นไปได้นะ

ต่างจากเธอกับเฟเรส คนอื่นนั้นเพิ่งเคยพบหน้ากันครั้งแรกนี่นา

“เมื่อหลายวันก่อนส่งจดหมายไปไม่เห็นตอบกลับ แล้วนี่จู่ๆ โผล่มาแบบนี้เนี่ยนะ”

“ตั้งใจจะเซอร์ไพร้ส์นิดหน่อยไง ตกใจมั้ยล่ะ”

เฟเรสโค้งกายลงมาหาเธอเล็กน้อยในขณะที่ถาม

“นิดหน่อย รู้มั้ยว่าตอนที่จู่ๆ เจ้าก็โผล่มาเป็นคาวาเลียร์ ข้าน่ะ…”

ไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย

เหมือนกับไม่ใช่เฟเรสที่เธอรู้จัก

เฟเรสที่เธอเห็นอยู่อีกฝั่งของโถงงานเลี้ยงดูใกล้เคียงกับเฟเรสในชีวิตก่อน ที่เธอเคยเห็นเขาท่ามกลางฝูงชนมากกว่า

“เจ้าทำไม”

“ตกใจมากเลย”

“งั้นก็สำเร็จสินะ”

เฟเรสยิ้มจาง

“เขียนจดหมายเสร็จแล้ว ตั้งใจจะส่งไปหาเจ้าพอดี แต่จู่ๆ หัวหน้านางกำนัลอิมพีกร้าก็มาหาที่วังโฟอิรัคถามว่าข้าสนใจเป็นคาวาเลียร์ของเจ้าไหม เห็นว่ามันเป็นโอกาสดีที่จะมอบความประทับใจให้พวกชนชั้นสูงน่ะ”

“อย่างนั้นนี่เอง”

หัวหน้านางกำนัลอิมพีกร้ากำลังมองเหล่าสมาชิกในแวดวงสังคมชั้นสูงตัวน้อยที่กำลังสนทนากันอย่างกระอักกระอ่วนด้วยความภาคภูมิใจ

ที่นางพูดนั้นถูกต้องแล้ว

จะมีงานไหนที่สามารถสร้างความประทับใจอย่างล้นหลาม ได้เท่ากับงานเลี้ยงเปิดตัวประจำราชวงศ์ที่เป็นที่สนใจของทุกคนอีกล่ะ

แต่ทำไมกัน

จุดประสงค์ของหัวหน้านางกำนัลอิมพีกร้าคืออะไรกันแน่

ถ้าคำนึงถึงเรื่องที่นางเป็นคนเพียงคนเดียวในพระราชวังที่คิดต่อต้านจักรพรรดินีอย่างเปิดเผย แสดงว่าหัวหน้านางกำนัลคนนี้ก็ไม่น่าจะคิดร้ายต่อเฟเรส

“ไม่นึกเลยนะว่าจะได้เปิดตัวสู่สังคมด้วยกันกับเจ้า เฟเรส”

ไม่กล้าฝันเลยจริงๆ

ในชีวิตก่อน จนกระทั่งจบการศึกษาจากอะคาเดมีแล้วเดินทางกลับมายังเมืองหลวงเฟเรสไม่เคยได้ย่างกรายเข้าสู่แวดวงสังคมเลยสักครั้ง

เฟเรสเป็นคนที่ถูกลืมจากสังคมชั้นสูงอย่างสิ้นเชิง ถึงขนาดเคยเกิดเรื่องที่คนเฝ้าประตูไม่รู้จักเฟเรส จึงห้ามไม่ให้เขาเข้างานด้วยซ้ำ

“แล้วถ้าไม่ใช่ข้า เจ้าจะเข้างานกับใคร”

เฟเรสเอียงคอถามเธอด้วยความงุนงง

“กับใคร? อืม…”

จะว่าไปก็จริงอยู่

ในเมื่อพวกเรามีความสัมพันธ์เป็นเพื่อนเล่น จนถึงกลายเป็นเพื่อนสนิทซึ่งใครๆ ต่างก็ทราบดี ถ้าต้องเลือกหนึ่งในสองแฝดซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องขึ้นมาแทน ไม่รู้ทำไมเธอถึงได้รู้สึกเสียศักดิ์ศรีอยู่เหมือนกัน