เล่ม 3 บทที่ 117.2

ภายในห้องเหลือเพียงความเงียบ

เพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้น แต่บางทีสำหรับเหล่าเจ้าตระกูลทั้งหลาย พวกเขาคงรู้สึกว่ามันไม่ต่างอะไรกับชั่วนิรันดร์

“ทุกคนคิดเช่นนั้นหรือ”

ท่านปู่ถามเสียงทุ้มต่ำ

“เจ้าตระกูลท่านอื่นๆ ที่ไม่อาจมาพร้อมหน้ากับพวกเรา ณ ที่แห่งนี้ได้ ต่างก็คิดเห็นเช่นเดียวกันครับ ท่านเจ้าตระกูล”

“หลังจากท่านเบเจอร์ดำรงตำแหน่งรักษาการเจ้าตระกูล จำนวนงานที่ต้องจัดการก็เพิ่มมากขึ้นหลายเท่าตัว ช่วงฤดูเก็บเกี่ยวประจำฤดูใบไม้ผลิมันเป็นช่วงที่ต้องเดินทางไปทั่วอาณาจักรด้วยแบบนี้ยิ่งมีแต่จะทำให้ทางจุดกระจายสินค้าของทางเราลำบากมากครับ ท่านเจ้าตระกูล”

“พวกเราวิลเคย์เองก็เหมือนกันครับ จู่ๆ ท่านเบเจอร์ก็สั่งให้พวกเราลองทบทวนดูว่ากิจการวิศวกรรมโยธาที่ดำเนินการได้อย่างราบรื่นเป็นอย่างดีอยู่แล้วในทางเหนือ สมควรที่จะย้ายไปทางตะวันตกได้แล้ว…”

บรรดาเจ้าตระกูลต่างก็พร่ำบ่นตามความเป็นจริง โดยที่ไม่คิดข้ามเส้นให้ดูไร้มารยาทมากเกินไป

ท่านปู่รับฟังเรื่องราวจากพวกเขาทุกคน ก่อนจะถามขึ้น

“แล้วต้องการให้ข้าทำเช่นไร”

“จนกว่าท่านเจ้าตระกูลจะฟื้นตัวได้อย่างสมบูรณ์ พวกข้าจะจัดการกันเองครับ”

“แต่ละตระกูลจะบริหารจัดการงานกันเองอย่างนั้นหรือ”

“…แบบนั้นก็คงจะดีกว่าครับ”

คำพูดพวกนี้ หากไม่ได้เป็นเพราะไม่พอใจถึงขีดสุดจนทนไม่ไหวแล้วจริงๆ เหล่าเจ้าตระกูลย่อมไม่มีทางพูดออกมาอยู่แล้ว

การที่บรรดาผู้คนซึ่งจงรักภักดีในลอมบาร์เดีย และใกล้ชิดกับท่านปู่ต่างพากันออกหน้าพูดเช่นนี้แล้ว ว่ากันตามตรงก็เห็นกันอยู่ชัดๆ

“เจ้าคิดเช่นไร ก็อดดริก”

“ข้า…”

ในระหว่างที่ก็อดดริก เบรย์จากธนาคารลอมบาร์เดียได้แต่อ้ำอึ้งเมื่อจู่ๆ ก็ถูกเรียกชื่อ ท่านปู่ก็ถามอีกคำถาม

“เพราะจัดการเรื่องเช็คปลอมได้อย่างไม่น่าพอใจนัก เจ้าเองก็คงจะลำบากใจมากไม่ใช่น้อย”

“ทราบด้วย…หรือครับ”

ก็อดดริกยอมรับตามตรง

“ใช่แล้วครับ อันที่จริงเพราะเรื่องนั้นข้าถึงได้แน่ใจครับ ท่านเบเจอร์ไม่มีความสามารถพอจะทำงานในฐานะรักษาการเจ้าตระกูลได้เลย”

“…หากเป็นเจ้าจะแก้ไขปัญหาเช่นไรล่ะ”

“ถ้าหากข้ามีอำนาจในการตัดสินใจ…”

แต่แล้วในตอนที่เธอกำลังเอียงหูฟังคำตอบของก็อดดริก เบรย์

จึ๊ก จึ๊ก

ใครบางคนสะกิดไหล่เธอ ทำเอาเธอสะดุ้งรีบหันกลับไปมองด้วยความตกใจ

“ทำไมมาอยู่ข้างนอกล่ะ”

ชานาเนส

“อา คือว่า…”

เธอรีบผละห่างออกจากประตูพลางตอบอย่างรวดเร็ว

“พอดีเหล่าเจ้าตระกูลใต้บังคับบัญชามากันน่ะค่ะ กำลังคุยกันอยู่ด้านใน”

“อย่างนั้นนี่เอง”

ทั้งๆ ที่เห็นชัดๆ ว่าเธอแอบฟังบทสนทนาอยู่

ชานาเนสกลับไม่ตำหนิอะไรเธอสักคำ

“มะ มาพบท่านปู่เหรอคะ”

“มีเรื่องจะแจ้งท่านสักครู่น่ะ แต่เหล่าเจ้าตระกูลมาพบอย่างนั้นหรือเนี่ย…”

ชานาเนสเหลือบมองเข้าไปในห้องที่ยังคงได้ยินเสียงพูดคุยดังลอดออกมา เพียงไม่นานนางก็พูดราวกับตัดสินใจแล้ว

“บางทีเป็นแบบนี้อาจจะดีแล้วก็ได้”

ก๊อก ก๊อก

ชานาเนสเคาะประตู ในขณะเดียวกันเสียงที่เคยดังออกมานอกห้องก็เงียบลงในทันที

“ท่านพ่อ ข้าเองค่ะ”

“ชานาเนสหรือ เข้ามาสิ”

ถึงแม้จะน่าเสียดาย แต่เพราะยังไงเธอก็ไม่สามารถแทรกบทสนทนาของพวกผู้ใหญ่ได้ เธอจึงก้าวถอยหลังไปจากประตู

แต่ชานาเนสกลับหมุนตัวหันกลับมาหาเธอ แล้วพูดขึ้น

“เจ้าก็เข้ามาด้วยสิ”

“คะ ข้าเหรอคะ”

“ใช่ เจ้าเข้ามาฟังด้วยน่าจะมีประโยชน์มากกว่า”

ชานาเนสกล่าวเช่นนั้น แล้วเดินหายเข้าไปข้างใน