เล่ม 3 บทที่ 123.2

ภายในพระราชวัง องค์จักรพรรดิและเหล่าขุนนางชั้นสูงกำลังเปิดการประชุมใหญ่

ระหว่างช่วงพักเบรกการประชุมที่จัดอย่างต่อเนื่องมาหลายชั่วโมง

จักรพรรดิโยบาเนสกำลังนั่งอยู่ตามลำพังในห้องพักข้างห้องประชุม จมอยู่กับความเบื่อหน่าย

ไม่มีเรื่องน่าสนุกเลย

ทั้งบรรดาคนรักผู้แสนงดงาม ทั้งการล่าสัตว์ที่เคยทำให้เขาใจเต้นจนบ้าคลั่ง มันไม่สนุกอีกต่อไปแล้ว

“อืมมม”

จู่ๆ จักรพรรดิก็รู้สึกได้ถึงความว่างเปล่าในชีวิต

ในตอนนั้นเอง ผู้ดูแลคนหนึ่งก็เดินเข้ามาแจ้งเขาเสียงค่อยอย่างระมัดระวัง

“ฝ่าบาท”

“อะไร”

“เจ้าชายลำดับที่สองขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าชายลำดับที่สอง?”

โยบาเนสหยัดกายลุกขึ้นในทันที

“สั่งให้เข้ามาได้”

ไม่นานหลังจากนั้น ประตูก็ถูกเปิดออก เฟเรสเดินเข้ามาด้วยชุดทั่วไปคล้ายกับเพิ่งกลับมาจากทริปท่องเที่ยว

“เหอะ”

โยบาเนสมองภาพตรงหน้า เขาได้แต่หัวเราะเย้ยหยันออกมา

เฟเรสถอดแบบภาพลักษณ์ของอดีตจักรพรรดิมาอย่างเต็มรูปแบบจริงๆ

บิดาของโยบาเนสบุคคลที่ทั้งแสนเย็นชา ทั้งยังโหดเหี้ยมได้แม้กระทั่งกับบุตรของตัวเอง

“กระหม่อมเจ้าชายลำดับที่สองเฟเรส ถวายบังคมฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”

เฟเรสคุกเข่าลงข้างหนึ่ง เขาค้อมศีรษะด้วยความสุภาพอ่อนน้อม

มุมปากข้างหนึ่งของโยบาเนสกระตุกขึ้นเฉียงเป็นรอยยิ้ม

ภาพของเจ้าชายลำดับที่สองผู้ซึ่งมีหน้าตาเหมือนบิดาที่มักจะมองเขาด้วยนัยน์ตาเย็นชาอยู่เสมอ กลับนั่งคุกเข่าถวายบังคมทำความเคารพเขาเช่นนี้ มันช่างถูกใจเขามากเสียจริง

จู่ๆ โยบาเนสก็รู้สึกสงสัยขึ้นมา

‘เจ้ายังห่างชั้นนักกับการขึ้นเป็นจักรพรรดิ จงรู้ไว้เสียว่าเจ้าโชคดีเพียงใดที่เกิดมาเป็นบุตรคนโต’ หากอดีตจักรพรรดิผู้เคยกล่าวเสียดสีเขาไว้เช่นนั้น ได้มาเห็นภาพของเฟเรสโอรสของเขาในตอนนี้ละก็ พระองค์จะตรัสเช่นใดกัน

ความเบื่อหน่ายที่เคยทำให้โยบาเนสเซื่องซึมจนถึงเมื่อครู่นี้ พลันจางหายไปราวกับโกหก

“ได้ยินว่าจบการศึกษาติดอันดับท็อป ทั้งทางด้านการทหารและการพลเรือนเลยสินะ”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“แถมยังเรียนจบเร็วขึ้นหนึ่งปี ใช้เวลาเพียงแค่ห้าปีก็จบการศึกษาแล้ว”

“พ่ะย่ะค่ะ”

แตกต่างจากอาสทาน่าที่เอาแต่ก่อเรื่องไม่หยุดโดยสิ้นเชิง

หากรู้เข้าคงได้เดือดพล่านด้วยความไม่พอใจอีกเป็นแน่

จักรพรรดิครุ่นคิดในขณะที่นึกถึงอาสทาน่า ที่คงจะยังอยู่ในห้องประชุมใหญ่ในตอนนี้

อาสทาน่าผู้ให้ความสนใจเฉพาะเรื่องผู้หญิงกับเรื่องล่าสัตว์ เมื่อไม่นานมานี้ได้เริ่มเข้าร่วมการประชุมใหญ่ที่จัดขึ้นเป็นประจำในแต่ละเดือน

นั่นเป็นผลมาจากการที่อาสทาน่าเฝ้าอ้อนวอนขอร้องเขาครั้งแล้วครั้งเล่า

และโยบาเนสย่อมไม่มีทางไม่ทราบถึงแผนร้ายที่อาสทาน่าวางเอาไว้

เจ้านั่นก็แค่อยากให้ทุกคนได้เห็นว่าตนเองได้นั่งอยู่ข้างองค์จักรพรรดิในการประชุมใหญ่ ซึ่งมีบุคคลสำคัญของอาณาจักรเข้าร่วมเท่านั้นเอง

และเขาก็พอจะคาดเดาได้อย่างง่ายดายว่า ความคิดที่ว่านั่นย่อมต้องออกมาจากหัวสมองของจักรพรรดินีเป็นแน่

แต่ถึงอย่างนั้นโยบาเนสก็ยังยอมอนุญาต

เพราะอังเกนัสได้มอบสายแร่เอเมรัลด์ซึ่งค้นพบขึ้นมาใหม่ให้แก่กลุ่มการค้าเรดนั่นเอง

แต่อาสทาน่าก็ไม่ได้ทำอะไรทั้งสิ้น

ตลอดการประชุมก็เพียงแค่นั่งเฝ้าเก้าอี้เท่านั้น ไม่อาจแสดงความเห็นใดๆ ต่อหน้าขุนนางชั้นสูงผู้มากประสบการณ์ได้แม้แต่คำเดียว

และท่าทางของเจ้าชายลำดับที่หนึ่งที่ทำตัวเช่นนั้น ก็มากพอแล้วที่จะปลุกความทรงจำที่ไม่น่าพอใจนักของโยบาเนสที่เคยหลับใหลอยู่ในส่วนลึกให้ตื่นขึ้นมา

เขาไม่อยากมอบสิ่งที่เจ้าชายลำดับที่หนึ่งกับพวกอังเกนัสต้องการให้แก่พวกนั้นง่ายๆ