เล่ม 3 บทที่ 126.2

แปลกชะมัด

สำหรับท่านปู่แล้ว ปกติท่านเป็นคนไม่ถูกใจใครง่ายๆ ก็จริง แต่เธอไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมจะต้องตั้งแง่จะแทงมีดใส่เฟเรสแบบนั้นด้วย

หรือว่าระหว่างทั้งสองคนมีความขัดแย้งอะไรบางอย่างที่เธอไม่รู้

จะปล่อยให้เฟเรสมีอคติเกี่ยวกับลอมบาร์เดียไม่ได้นะ

หลังจากสิ้นสุดการต่อสู้ด้วยสายตาที่ถึงแม้จะเพียงแค่ครู่เดียว แต่ก็แสนจะดุเดือดนั่น ท่านปู่ก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงติดจะขุ่นเคืองอยู่เล็กน้อย

“ข้ามีเรื่องต้องคุยกับหลานสาวของข้า เจ้าชายกลับเข้าไปในงานเลี้ยงเถอะ”

เป็นการไล่แขกอย่างเห็นได้ชัด

แน่นอนว่าที่นี่คือคฤหาสน์ลอมบาร์เดีย ดังนั้นเฟเรสก็เป็นเพียงแค่แขกจริงๆ

แต่คนที่สามารถกล่าวเช่นนั้นต่อเจ้าชายของอาณาจักรได้ นอกจากท่านปู่ก็คงไม่มีใครกล้าอีกแล้ว

เธอชี้ไปยังมุมที่สองแฝดกับเครนีย์เดินหายไปเมื่อครู่พลางพูดกับเฟเรส

“สองแฝดกับเครนีย์อยู่ทางด้านโน้นแน่ะ เจ้าไปอยู่คุยกับพวกนั้นก่อนก็แล้วกัน”

“…เข้าใจแล้ว”

เฟเรสค้อมศีรษะให้ท่านปู่เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินตรงไปยังทิศที่เธอบอก

“อะแฮ่ม”

ท่านปู่มองตามหลังเฟเรสไปจนสุดทางด้วยความไม่พอใจนัก แล้วจึงค่อยพาเธอเดินออกมายังระเบียงเงียบสงบไร้ผู้คนแถวนั้น

มันถูกกางคลุมไว้ด้วยผ้าใบผืนหนา มุมนี้จึงกลายเป็นสถานที่ที่พวกเราสามารถสนทนากันได้อย่างสบายใจ

ไม่นานหลังจากนั้น ข้ารับใช้ประจำคฤหาสน์ก็เดินถือถาดใส่แก้วสองใบกับขวดไวน์เดินเข้ามา

ท่านปู่รับแก้วมาถือไว้ ส่งใบหนึ่งให้เธอ

“เทีย ตอนนี้เจ้าเองก็บรรลุนิติภาวะแล้ว ดื่มกับปู่คนนี้สักแก้วได้หรือไม่”

ท่านปู่เผยรอยยิ้มที่ให้ความรู้สึกแปลกใหม่ชอบกล

เธอขอบคุณก่อนจะรับแก้วไวน์มาถือไว้ แล้วจึงค่อยสูดกลิ่นไวน์เข้าจมูก

แต่กลิ่นหอมลึกล้ำนุ่มละมุนนี่มันไม่ธรรมดาเลย เธอจึงหันไปตรวจเช็กขวดไวน์โดยไม่ได้คิดอะไรมากนัก

“ว้าว วินเทจ มาร์สหรือคะเนี่ย กลิ่นหอมล้ำลึกที่เหลือค้างอยู่นี่ เป็นไวน์ที่หมักได้ดีมากเลยไม่ใช่เหรอคะ”

ราคาของมันเท่าไหร่กันนะ

“เปิดไวน์ดีๆ แบบนี้ในวันเกิดของข้า ขอบคุณค่ะ…”

สายตาในการมองไวน์พวกนี้ มันเป็นนิสัยที่ติดมาจากชีวิตก่อนของเธอที่มักจะชอบดื่มไวน์เป็นประจำ

ท่านปู่ที่กำลังเฝ้ามองเธออยู่ถามขึ้นในทันที

“…ดูเหมือนจะรู้เกี่ยวกับเหล้าดีทีเดียวนะ เทียของปู่”

“…”

อา ให้ตายเถอะ

ตอนนี้เธอเพิ่งบรรลุนิติภาวะนะ

“…เคยเห็นในหนังสือน่ะค่ะ ท่านปู่”

ท่านปู่หรี่ตาลงเล็กน้อย มองเธอด้วยความสงสัยเมื่อได้ยินคำตอบของเธอ

“อืม ถ้าเจ้าว่าเช่นนั้น ก็คงเป็นแบบนั้นนั่นแหละ”

“ฮ่าฮ่า…”

ท่านปู่กล่าวเช่นนั้น ขณะเดียวกันก็ชนแก้วของท่านเข้ากับแก้วของเธอเบาๆ

เสียงเคร้งกังวานดังก้องไปทั่วบรรยากาศอันเงียบสงบยามค่ำคืนของระเบียงกว้าง

เธอเหลือบมองสายตาของท่านปู่เล็กน้อยในขณะที่ยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ

ว่าแล้วเชียว นี่แหละไวน์ของแพงละ

ถึงแม้จะเป็นแอลกอฮอล์ที่แฝงไปด้วยฤทธิ์ร้อนแรง แต่รสชาติของมันดีมากเสียจนทำให้อยากจะดื่มลงไปเรื่อยๆ ไม่หยุด

แลบลิ้นเลียริมฝีปากลิ้มรสชาติของไวน์ที่ยังคงเหลือค้างอยู่บนนั้น แต่แล้วท่านปู่ก็พูดกับเธอ