เล่ม 3 บทที่ 99.2

พั่บพั่บ

ได้ยินเสียงปีกนกพัดสะพือจากไกลๆ เริ่มเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

“ฮะ เฮือก!”

เบเลซักเองก็คงได้ยินเสียงเช่นกัน ใบหน้าของเขาเริ่มซีดเผือดจนเป็นสีขาวโพลน

“ใช่แล้ว เจ้ากลัวนกใช่มั้ยนะ”

มันเป็นหนึ่งในจุดอ่อนที่เบเลซักเก็บซ่อนจากผู้คน

หมอนี่กลัวนกเป็นอย่างมาก

ถ้าถามว่าหนักขนาดไหน ก็ต้องบอกว่าแม้แต่เมนูไก่ที่ถูกนำขึ้นโต๊ะอาหารก็ยังรับมือได้ยากเลยทีเดียว

“มะ ไม่นะ!”

เบเลซักมองฝูงนกที่บินตรงเข้ามาหาตัวเอง เขาพยายามที่จะวิ่งหนี แต่แข้งขากลับอ่อนระทวย จนได้แต่เกลือกกลิ้งไปมาบนพื้นอย่างน่าทุเรศ

“คิดจะไปไหน ข้าอุตส่าห์ทุ่มเทเปลี่ยนเจ้าให้กลายเป็นอาหารนกแท้ๆ”

“ชะ ช่วยด้วย! ”

พั่บ! พั่บ!

นกประมาณสามสิบตัวที่พักเกาะอยู่ตามต้นไม้ในละแวกนี้ ต่างบินพุ่งตรงมาหาเบเลซักกันอย่างพร้อมเพรียง

“อ๊ากกกก!”

เบเลซักขดตัวพยายามหาทางหลบเลี่ยง แต่นกพวกนั้นคงจะรู้ว่านี่เป็นธัญพืชชั้นยอดจากเซอเชาว์ละมั้ง พวกมันถึงได้ไร้ซึ่งความปรานี

ฟึบ! จิ๊บจิ๊บ! กู๊กู๊กู๊!

เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าฝูงนกรวมตัวช่วยกันโจมตี มันน่าดูแบบนี้เลย!

บรรดานกต่างพุ่งเข้าจิกทุกส่วนของร่างกายเบเลซัก ไม่เว้นแม้แต่ง่ามนิ้วมือ เส้นผม พวกมันกินกันอย่างตะกละตะกลาม จนกระทั่งธัญพืชร่อยหรอนั่นแหละ ถึงได้ยอมเลิกราบินจากไป

พั่บพั่บ!

และบริเวณที่นกบินหายไปจุดนั้น ก็เหลือเพียงแค่เบเลซักที่นอนขดกายอย่างน่าสมเพช สภาพเละเทะจนดูไม่ได้

ผมถูกจิกจนยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง เสื้อผ้าชั้นดีก็ฉีกขาดไม่มีชิ้นดี ใบหน้าเลอะเปรอะไปด้วยน้ำตาและน้ำมูก

“ฮือออ… โฮววว…”

“บอกจะทำให้ข้าดูไม่จืด แต่นี่กลับกลายเป็นเจ้าสภาพดูไม่ได้เลยนะ”

ถึงแม้เธอจะพูดจาล้อเลียนเขาแค่ไหน เบเลซักก็ยังคงไม่อาจขยับกายได้ด้วยความหวาดกลัว

“ที่ผ่านมาเอาแต่สนุกกับการมองดูความเจ็บปวดและความหวาดกลัวของคนอื่น ตอนนี้ตัวเองเจ็บปวดบ้างเป็นไงล่ะ สนุกดีมั้ย”

“ฮึก ฮึก!”

เธอเดินเข้าไปหาเบเลซัก จ้องเด็กหนุ่มที่นอนคู้กายอยู่บนพื้นด้วยนัยน์ตาเย็นชา

เหมือนอย่างที่เขาเคยทำกับเธอที่ร้องไห้โฮจนแทบขาดใจ

“ถ้าเจ้ากล้ารังแกเครนีย์อีกแม้แต่ครั้งเดียว ถึงตอนนั้นมันไม่จบง่ายๆ แบบนี้แน่”

เธอพูดย้ำชัดถ้อยชัดคำทุกประโยค ให้มันสลักลงหัวสมองอันแสนโง่เขลาของเบเลซัก

“ข้าจะทำให้เจ้าสลบโดยไม่มีใครสืบหาร่องรอยได้ หลังจากทำให้ทั่วร่างกายกลายเป็นก้อนแป้งอาหารนกเสร็จ ก็จะโยนเข้าไปในรังนก ‘ยักษ์’ ผูกไว้กับเสาให้พวกมันเข้ามาจิกซะเลย เข้าใจมั้ย”

“ฮะ เฮือก! ”

นัยน์ตาของเบเลซักมีแต่ความหวาดกลัว ท่าทางเหมือนว่าเพียงแค่จินตนาการก็รู้สึกกลัวมากแล้ว

หลังจากจ้องเบเลซักด้วยนัยน์ตาดูถูกเป็นครั้งสุดท้าย เธอก็หมุนตัวหันหลังเดินจากไป

อา สดชื่นจัง

ไม่มีถุงอาหารนกแล้ว ร่างกายเบาขึ้นมาระดับหนึ่งเลยทีเดียว

คราวนี้ก็จะไม่มีเรื่องเบเลซักกลั่นแกล้งเครนีย์อีกต่อไป