เล่ม 4 บทที่ 131.2

“นะ นี่มัน…”

อัศวินที่พุ่งเข้าใส่เฟเรสด้วยพลังรุนแรงเมื่อครู่นี้ ได้แต่เหม่อมองดาบของตนที่หักเป็นสองท่อน

“อะ ออร่าของข้าถูกทำลาย…”

แตกต่างจากอัศวินที่อยู่ในอาการตกตะลึง เฟเรสเพียงแค่เสียบดาบเก็บลงฝักด้วยใบหน้านิ่งสงบเท่านั้น

“เฮือก…”

ใครบางคนที่ยืนอยู่ข้างกายเธออ้าปากค้างส่งเสียงอุทาน

“คะ ใครเห็นบ้างว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น”

ข้ารับใช้ชายวัยกลางคนนายหนึ่งหันไปถามรอบตัว

แต่ไม่มีใครตอบคำถามของเขา

เพราะทุกคนกำลังยุ่งอยู่กับการขยี้ตาด้วยไม่อยากเชื่อสายตาและไม่อาจพูดอะไรออกมาได้แม้แต่ครึ่งคำ

อัศวินแห่งลอมบาร์เดียยืนก้มหน้านิ่ง ไม่นานหลังจากนั้นเขาก็โค้งศีรษะให้แก่เฟเรส

“ได้เรียนรู้มากเลยพ่ะย่ะค่ะเจ้าชาย”

“ความบริสุทธิ์ของออร่าต่ำเกินไปครับ หากใช้ดาบบาสตาร์ด การฝึกฝนร่างกายเป็นเรื่องสำคัญก็จริง แต่ถ้าหากออร่าอ่อนแรง มันจะส่งผลต่อแรงโจมตีได้ครับ ลองฝึกฝนมานาให้เสถียรมากขึ้นดูนะครับ”

คำแนะนำของเฟเรสราบเรียบมาก

ไม่มีสีหน้าดีใจที่ได้เป็นผู้ชนะเลยแม้แต่นิดเดียว

อัศวินมองหน้าเฟเรส ในขณะที่พยักหน้าลงอย่างแข็งขัน แล้วกล่าวขอบคุณอีกครั้ง

“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะเจ้าชาย”

พออัศวินนายนั้นก้มลงเก็บดาบที่หักเป็นสองท่อน อัศวินคนอื่นๆ ก็รีบวิ่งเข้ามาทันที

“ตะ ต่อไปประลองกับกระหม่อม…”

“ไม่ กับกระหม่อม…”

“นี่ก็สามสิบคนเข้าไปแล้วนะ ให้มันน้อยๆ หน่อยเจ้าพวกนี้นี่!”

สามีของลอรีลซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาอัศวินทั้งหลาย พรินท์ เดวอนผู้เป็นหัวหน้าหน่วยตำหนิพวกเขาเสียงดัง

“ประลองต่อก็ได้ไม่เป็นไรครับ เซอร์เดวอน”

พอได้ยินเฟเรสพูดเสียงทุ้มต่ำ เหล่าอัศวินก็พลันมีสีหน้าเบิกบานขึ้นมาทันที

แต่พรินท์กลับส่ายหน้าปฏิเสธหนักแน่น

“จะปล่อยให้รบกวนเจ้าชายมากไปกว่านี้ไม่ได้หรอกพ่ะย่ะค่ะ อีกอย่างคุณหนูฟีเรนเทียก็มาถึงแล้วด้วย”

“อ๊ะ”

เฟเรสตกใจเล็กน้อย เขารีบหันมามองหาเธอ

คงจะลืมไปเลยละมั้งว่าตัวเองกำลังอยู่ที่คฤหาสน์ลอมบาร์เดีย

เธอหัวเราะโบกมือให้เขาเป็นการทักทาย

ผู้คนที่มารวมตัวกันต่างเริ่มแยกย้ายกันไปคนละทางเมื่อเห็นว่าการประลองจบลงแล้ว

“สวัสดีครับ!”

เธอกับเครนีย์รับการทักทายจากอัศวินทั้งหลาย ในขณะที่เดินเข้าไปยังลานฝึกซ้อม

เฟเรสเองก็เดินตรงมาหาเธอ เขายิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเป็นฝ่ายทักทายก่อน

“สวัสดี เทีย”

“สวัสดี เฟเรส มาทำอะไรที่นี่เนี่ย”

“ครั้งก่อนสัญญาไว้ว่าจะช่วยเป็นคู่ประลองให้คิลลีวูกับเมโลน ก็เลยมาที่นี่น่ะ แต่วันนี้ทั้งสองคนดันออกไปฝึกซ้อมข้างนอกเสียได้”

“เพราะงั้นไหนๆ มาแล้วก็เลยช่วยดูฝีมือให้พวกอัศวินคนอื่นๆ เหรอ”

“ก็ระหว่างที่รอเทียไม่มีอะไรให้ทำพอดี”

“เหนื่อยหน่อยนะ อ้อ ทางนี้ลูกพี่ลูกน้องข้าเอง เคยเจอกันในงานเลี้ยงคราวก่อนแล้วใช่มั้ย”

“อื้อ สวัสดี เครนีย์”

“อ๊ะ ถะ ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ!”