เล่ม 4 บทที่ 159.1

เล่ม 4 บทที่ 159.1

ตอนที่ 159

ตกใจหมด

ใช่แล้วละสารภาพตามตรง ตอนได้เห็นภาพของลาลาเน่กับอาบีน็อกซ์เมื่อครู่นี้ มันชวนให้เธอนึกถึงเฟเรสขึ้นมา

แต่ก็เป็นเพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้นเอง

“เทีย”

พอเห็นเธอหยุดนิ่ง ไม่ยอมเข้ามาใกล้เขาไปมากกว่านั้น เฟเรสก็เป็นฝ่ายเดินตรงมาหาเธอแทนและมองสำรวจสีหน้าของเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลอบยิ้ม แล้วเอ่ยถามขึ้น

“ว่าแล้วเชียว กำลังคิดถึงข้าอยู่พอดีสินะ”

“มะ ไม่ใช่สักหน่อย!” จบกันดันปฏิเสธออกไปซะเว่อร์เกินควรเสียได้

ไม่สิ เด็กหนุ่มผู้ไม่เคยแสดงอารมณ์ความรู้สึกออกมาเหมือนตุ๊กตาที่นั่งอยู่นิ่งๆ คนนี้ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่อ่านใจของคนอื่นออกได้แบบนี้น่ะ!

คำปฏิเสธหนักแน่นทำให้เฟเรสเบิกตากว้างเล็กน้อย แต่เพียงไม่นานก็ยิ้มจนตาหยีอีกครั้ง

“มะ มาทำไมเนี่ย”

เฟเรสยกกล่องเค้กที่ถือไว้ในมือข้างหนึ่งขึ้นมาชูให้เห็น เป็นการตอบคำถามของเธอ

“พอดีจะแวะไปทำธุระ แล้วระหว่างทางก็นึกถึงเทียขึ้นมาน่ะ”

“เจ้ามักจะเชื่อมโยงข้ากับของหวานอยู่เรื่อยเลยนะเนี่ย เฟเรส ถึงข้าจะชอบของหวานก็จริงเถอะ แต่นี่…”

พูดออกไปแล้ว จู่ๆ ก็นึกสงสัยขึ้นมา

“แล้วจะไปที่ไหนล่ะ ถึงผ่านคฤหาสน์ลอมบาร์เดียได้”

“ไปพบสหายที่สนิทกันในอะคาเดมี”

เท่าที่เธอรู้ คนที่เด็กหนุ่มให้ความสนิทสนมมากที่สุดในอะคาเดมีก็คือริกนีเต้ รูมัน หรือก็คือน้องชายของอาบีน็อกซ์ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่ากำลังจะไปที่กลุ่มการค้าโมนัคน่ะสิ

แต่สำนักงานของกลุ่มการค้าโมนัคตั้งอยู่ในเมืองหลวงแถมยังอยู่ใกล้พระราชวังมากด้วย

เธอหรี่ตาลง แล้วถามย้ำอีกครั้ง “แน่ใจเหรอว่ากำลังจะไปธุระจริงๆ”

พอเธอถามจี้จุดเข้าให้ เฟเรสก็ปิดปากแน่น เอาแต่ยิ้มลูกเดียว

นั่นเป็นใบหน้าที่เด็กหนุ่มมักจะใช้เป็นประจำเวลาที่ไม่อาจโกหกเธอได้

“ช่างเถอะ เจ้าเองก็คงจะมีเรื่องที่บอกคนอื่นได้ลำบากอยู่เหมือนกันแหละ”

เธอยักไหล่ไม่สนใจท่าทีของเขาพลางเอ่ยว่า

“ขอบใจนะ ข้าจะกินให้อร่อยเลย”

กล่องเค้กที่รับมาจากเฟเรสค่อนข้างหนักพอสมควร

“มือเติบเชียว” ทั้งหมดนี่ไม่มีทางกินคนเดียวหมดแหง

เธอชี้ไปยังประตูที่ปิดแน่น ในขณะเดียวกันก็เอ่ยชวนเฟเรส

“ดื่มชาสักหน่อยแล้วค่อยไปดีมั้ย จะได้กินเค้กด้วย”

“…ได้เหรอ”

เฟเรสเลิกคิ้วขึ้นราวกับนี่เป็นเรื่องเหนือความคาดหมาย

“อะไรกัน เฟเรส ทำไมมีปฏิกิริยาแบบนั้นเนี่ย”

“ก็มาโดยไม่ได้นัดไว้ก่อนนี่นา”

เป็นเพราะเมื่อเนิ่นนานก่อนหน้านี้ เธอเคยบอกเขาเอาไว้ว่า ‘ช่วงนี้ข้ายุ่ง ถ้าจะมาก็ให้ติดต่อมาก่อน’ อย่างนั้นเหรอ

เธอถอนหายใจเสียงแผ่ว ยกมือกวักเป็นสัญญาณบอกให้เขาตามเธอเข้าไปในบ้าน พลางเปิดประตูบ้านออก

“…มีแขกเหรอ”