เล่ม 5 บทที่ 188.1

เล่ม 5 บทที่ 188.1

ตอนที่ 188

พวกเราพากันเดินออกมาจากลานฝึก แล้วเดินตรงกลับไปยังบ้านของเธอ

ทั้งสองแฝด ทั้งเฟเรส รวมไปถึงราโมนาด้วย

ห้องรับรองในบ้านเธอจึงเต็มไปด้วยแขกทั้งสี่หลังจากไม่มีแขกมาเยือนเยอะขนาดนี้มาเสียนาน

“ต้องลำบากเพราะข้าไปขอร้องให้ช่วยมาประลองดาบแท้ๆ เลยนะคะ ขอบคุณมากค่ะ คุณหนูบราวน์”

เธอพูดพลางเทชาร้อนกรุ่นให้ราโมนา

“ไม่หรอกค่ะ คุณหนูลอมบาร์เดีย คุณหนูอุตส่าห์เป็นกำลังช่วยเหลือตระกูลของข้า ถ้าเป็นเรื่องที่ข้าสามารถทำได้ละก็ ไม่ว่าจะเรื่องใดข้าก็พร้อมที่จะทำทุกอย่างเลยค่ะ”

“ว่าแต่ว่า”

“ขอถามอะไรสักอย่างได้มั้ย”

เมโลนกับคิลลีวูเอ่ยพูดกับราโมนาด้วยนัยน์ตาเป็นประกาย

“ค่ะ เชิญกล่าวมาได้เลยค่ะ ท่านชายน้อยลอมบาร์เดีย”

“ระดับคุณหนูบราวน์น่ะ ที่อะคาเดมีถือว่ามีความสามารถระดับไหนเหรอ”

สองแฝดไม่เคยเดินทางออกจากลอมบาร์เดียไปศึกษาที่ไหน แตกต่างจากเครนีย์ที่เลือกที่จะเดินทางไปศึกษาเล่าเรียนที่อะคาเดมี

แม้แต่วิชาดาบที่เริ่มเรียนรู้ตั้งแต่เด็ก พวกเขาก็เรียนมันจากบรรดาอัศวินลอมบาร์เดียทั้งนั้น

คงจะรู้สึกสนใจอยากรู้ไม่น้อยเลยทีเดียว

“ข้าไม่ใช่คนมีความสามารถโดดเด่นหรอกค่ะ ขนาดสอบเข้าอะคาเดมียังผ่านแบบฉิวเฉียดเลย”

ราโมนาตอบถ่อมตน

แต่เฟเรสที่นั่งดื่มชาฟังบทสนทนาอยู่เงียบๆ ด้านข้างกลับพูดขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

“ตอนแรกก็คงจะเป็นแบบนั้น”

“หมายความว่ายังไงเหรอ เจ้าชาย”

“ราโมนาได้เกียรตินิยมอันดับสองในการศึกษาภาควิชาฟันดาบ”

นัยน์ตาของสองแฝดเบิกกว้าง

“ตลอดเวลาที่ศึกษาอยู่ที่นั่น ราโมนาเป็นเพียงคนเดียวที่ออกมาฝึกซ้อมที่ลานฝึกเช้ากว่าข้า”

จากความสามารถเพียงแค่สอบเข้าผ่านอย่างฉิวเฉียด กลับจบการศึกษาออกมาในระดับเกียรตินิยมอันดับสอง

มันเป็นความยิ่งใหญ่ที่ทำให้รับรู้ได้ในทันทีว่า ราโมนาเป็นคนที่มีความพยายามมากเพียงใด

“ข้าก็แค่โชคดีเท่านั้นเองค่ะ เพราะได้เรียนรู้อะไรมากมายจากอะคาเดมีที่เลือกเป็นที่หลบภัยในการเอาตัวรอดน่ะค่ะ”

เสียงแผ่วเบาเอ่ยตอบอย่างนิ่งสงบ

“ทั้งสหายที่คอยช่วยปกป้องอยู่ข้างกายเสมอ และความฝันที่ข้าอยากจะทำให้เป็นจริง”

ในระหว่างที่กล่าวเช่นนั้น สายตาของราโมนาก็หันไปมองเฟเรสเพียงแค่ชั่วครู่เท่านั้นจริงๆ

“เข้าศึกษาเพื่อเอาตัวรอด…”

“คงจะลำบากมากเลย”

“แต่ดาบของคุณหนูบราวน์เมื่อครู่นี้แข็งแกร่งมากเลยนะ”

“ใช่แล้วละ จิตใจก็ด้วย คุณหนูบราวน์เป็นคนที่มีความสามารถในการฟันดาบมากจริงๆ”

สองแฝดหันไปพูดกับราโมนา

“ถ้ามีเรื่องอะไรให้พวกเราช่วย ก็บอกนะ”

“เพราะคุณหนูราโมนาเป็นหนึ่งในนักดาบไม่กี่คนที่พวกเราให้การยอมรับ”

คำพูดของสองแฝดทำเอาใบหน้าของราโมนากลับมาขึ้นสีแดงก่ำอีกครั้ง

คนเราตอนจับดาบกับตอนไม่ได้ใช้ดาบนี่มันแตกต่างกันได้ขนาดนั้นเชียวเหรอเนี่ย

“แค่ตอนนี้ข้าก็ติดหนี้บุญคุณลอมบาร์เดียมากจนชดใช้ทั้งชีวิตก็ไม่พอแล้วละค่ะ”

ราโมนาพูดพลางหันมามองเธอ

นัยน์ตาคู่นั้นกระจ่างใสราวกับทะเลสาบสีคราม

“ได้แต่หวังว่าจะมีวันให้ข้าได้ตอบแทนพระคุณนี้บ้างเท่านั้นเอง”

“คุณหนูบราวน์…”

“เป็นคนเท่มากเลย…”

สองแฝดพยักหน้ารัวๆ ด้วยความประทับใจอย่างลึกซึ้ง

“แต่เมื่อครู่นี้ทำได้ยังไงเหรอ ที่จู่ๆ ร่างกายก็เคลื่อนไหวได้เร็วขึ้นมาก”

“เรียนมาจากอะคาเดมีเหรอ”

“อา เรื่องนั้น…”